Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ: «Η ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν»

		Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 7, 11-16) «Η ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν» Ευαγγέλιο του Λουκά, κεφάλαιο 7, στίχοι 11-16: Την επόμενη ημέρα, ο Ιησούς πορευόταν προς μια πόλη που ονομαζόταν Ναΐν. Μαζί Του πήγαιναν αρκετοί από τους μαθητές Του, και πολύς κόσμος. Όταν έφτασε στην πύλη της πόλης είδε να περνά μια κηδεία, να μεταφέρουν έναν νεκρό. Κουβαλούσαν το μονογενή γιο μιας χήρας και πολύ κόσμος από την πόλη ακολουθούσε. Όταν την είδε ο Κύριος την λυπήθηκε και της είπε: «Μη κλαις!» Πλησίασε, άγγιξε το φέρετρο, σταμάτησε η πομπή, και είπε: «Νεαρέ, εσένα σου λέω, σήκω πάνω». Ο νεκρός σηκώθηκε κι άρχισε να μιλάει, και ο Κύριος τον παρέδωσε στην μητέρα του. Φόβος κατέλαβε όλους και δόξαζαν τον Θεό λέγοντας: «Ένας μεγάλος προφήτης ήρθε ανάμεσα μας», και: «Ο Θεός επισκέφθηκε τον λαό Του». Βλέπετε είναι κηδεία και ρίχνουν πάνω τους χώμα, δηλαδή, το είχαν στην Παλαιστίνη την εποχή του Χριστού, όταν πενθούσαν έριχναν πάνω τους στάχτη ή χώμα. Αυτό το έκαμναν για να βοηθήσουν το σώμα τους να πενθήσει, να αισθανθεί άσχημα, να «χορτάσει» την στενοχώρια για τον αγαπημένο τους άνθρωπο που είχαν χάσει. Στην Αμερική, αν έχετε δει σε ταινίες, προσπαθούν να ξεχάσουν τη στενοχώρια τους. Φτάνουν στο σημείο τα γραφεία κηδειών και έχουν μακιγιέρ, να μακιγιάρουν τον νεκρό και την ώρα που περνάν οι γνωστοί και τους χαιρετάνε, ενώ εμείς λέμε «Θεός σχωρέστον» «ο Θεός να τον συγχωρήσει» ή «ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του», αυτοί λένε στους συγγενείς «συγχαρητήρια τον έχουν κάνει πανέμορφο»! Το κάνουν έτσι για να μην πενθήσουν, για να ξεχάσουν τον πόνο τους. Οι ψυχολόγοι τους όμως έχουν παρατηρήσει ότι επειδή δεν πενθούν, δεν περνάνε δηλαδή ένα διάστημα, μία μέρα, δύο μέρες, με στενοχώρια για το αγαπημένο τους πρόσωπο που έχασαν, τους μένει τραύμα και έχουν μετά ψυχολογικά προβλήματα. Γιαυτό τώρα τους συμβουλεύουν να πενθούν, να κλαίνε για ένα διάστημα ώστε να μην τους αφήσει τραύματα η απώλεια του αγαπημένου τους προσώπου. Γιατί είναι αγαπημένο σου πρόσωπο και το έχεις χάσει και αυτό σε έχει πληγώσει και σε στεναχωρεί. Αν την «χορτάσεις» αυτή τη στενοχώρια, αν δεν την ζήσεις, αν δεν την αφήσεις να συμβεί και την διώξεις και την κρύψεις και πας να ξεχαστείς, σου μένει τραύμα, σου μένει πληγή. Αυτό παρατήρησαν οι ψυχολόγοι στην Αμερική και προσπαθούν να τους μάθουν να πενθούν τους ανθρώπους που έχουν χάσει. Η Εκκλησία όμως μας λέει και κάτι άλλο. Η Εκκλησία μας λέει ότι εκείνη την ώρα, η στενοχώρια που νοιώθεις για το αγαπημένο σου πρόσωπο που έχεις χάσει είναι καλό πράγμα να την εκμεταλλευτείς. Όχι απλώς, όπως λένε οι ψυχολόγοι, να την ζήσεις για να μην σου μείνει τραύμα, αλλά, να την εκμεταλλευτείς, πώς; Να την κάνεις προσευχή … δηλαδή αν τώρα κάνω προσευχή για την κόρη μου, εντάξει, αν έχει πεθάνει όμως, εκείνη την ώρα που είμαι στεναχωρημένος, αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την» θα βγαίνει από την καρδιά, δεν θα είναι από το μυαλό. Οπότε αυτή είναι πραγματική προσευχή. Η προσευχή που βγαίνει από την καρδιά και τότε βοηθιέται και ο άλλος για τον οποίο προσεύχομαι. Και μάλιστα χρειάζεται να βοηθηθεί γιατί εκείνη την ώρα είναι σε κρίσιμη φάση. Η Εκκλησία προσπαθεί να μας πει ότι όλη μας τη ζωή την ζούμε για εκείνες τις εξετάσεις. Εκείνη την ώρα θα κριθεί, όχι από τον Χριστό έτσι αυθαίρετα, αλλά από την δικιά μας επιλογή, εκείνη την ώρα θα κριθεί το αν θα βρεθούμε στην «παραλία» με ανοιχτά τα μάτια και αντηλιακό ή τυφλοί και με εγκαύματα. Μετά που σταυρώθηκε δηλαδή ο Χριστός οι ψυχές όλων των ανθρώπων πάνε στο Φως του Θεού αλλά εκεί άλλοι είναι τυφλοί και με «εγκαύματα» κι άλλοι βλέπουν και χαίρονται το Φως του Θεού, την αγάπη που είναι ο Θεός. Ο Θεός όλους τους αγαπάει αλλά, άλλοι νιώθουν αυτή Του την αγάπη ως Παράδεισο κι άλλοι την νιώθουν ως Κόλαση. Δεν υπάρχουν εξωτερικά τα «καζάνια» της Κόλασης, ένας τόπος δηλαδή όπου βράζουν τα καζάνια αλλά ο πόνος που νιώθω τότε είναι τέτοιος σαν να βρίσκομαι σε καζάνια, για μένα υποκειμενικά υπάρχουν καζάνια, δηλαδή, αυτό που νιώθω είναι σαν ήμουν σε καζάνια. Τί σημασία έχει αν το νιώθω από μέσα ή από έξω μου, εγώ αυτό νιώθω, αυτόν τον πόνο νιώθω. Ε, όλη η δουλειά της Εκκλησίας είναι να μας ξυπνήσει να ασχοληθούμε με αυτά που χρειάζεται για να ανοίξουν τα μάτια μας και για να έχουμε «αντηλιακό», για να μην έχουμε εγκαύματα.