9/10/2012 - Α1 - Γ1 - Α3

		Α 1 Περιπτώσεις καταστροφής: Σόδομα και Γόμορρα, Κατακλυσμός του Νώε Η χειρότερη τιμωρία που επιβάλλει ο Θεός είναι το ότι αποχωρεί. Σέβεται την επιλογή των ανθρώπων που δεν Τον θέλουν και αποχωρεί. Τότε κυριαρχεί το "σκοτάδι" κι όταν το "σκοτάδι" αισθανθεί ελεύθερο, νοιώσει ότι "κέρδισε τις εκλογές" κάμνει αυτό που πραγματικά θέλει, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ. Μέχρι να κερδίσει τις "εκλογές" παριστάνει τον καλό αλλά όταν τις κερδίσει καταστρέφει γιατί μισεί όλα τα δημιουργήματα του Θεού. Δηλαδή τα Σόδομα και τα Γόμορρα δεν τα κατέστρεψε ο Θεός αλλά ο Διάβολος όταν αποσύρθηκε ο Θεός, έφυγε το Φως και το σκοτάδι ένιωσε ότι μπορούσε να κάνει ότι ήθελε. Το ίδιο και με τον Κατακλυσμό. Β' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36) «Κάνετε ότι θα θέλατε να σας κάνουν ... Γίνετε σπλαγχνικοί ...» Ποιός είναι Χριστιανός. Ποιό το πρόβλημα του Φαρισαίου. Υπέρβαση θανάτου. Χριστιανός είναι αυτός που τρέφεται από τη Θεία Χάρη. Αυτός που νιώθει την Θεία Χάρη και εμπνέεται από Αυτή. Οι Φαρισαίοι ήταν καλοί άνθρωποι αλλά με τις δικές τους δυνάμεις, όχι με τη βοήθεια της Θείας Χάρης. Αυτό για την κοινωνία μας δεν είναι κακό. Όμως η Εκκλησία έχει άλλη λογική. Ο Χριστός ήρθε για να μας κάνει όχι καλούς ανθρώπους, αλλά Θεούς, ήρθε για να μας σώσει από τον θάνατο και να μας ενώσει με τον Θεό, να μας δώσει τη Ζωή του Θεού να Την έχουμε για δικιά μας. Αυτός λοιπόν που είναι σωστός με δικές του δυνάμεις δεν χρειάζεται τον Θεό, δεν επιδιώκει την σχέση με τον Θεό, δεν αναζητάει την Θεία Χάρη και έτσι δεν νικάει τον θάνατο, δεν γίνεται Θεός. Ζει σωστά αλλά σαν ένας απλός άνθρωπος που κάποτε θα πεθάνει. Ο καημένος ο Φαρισαίος όταν πήγε να προσευχηθεί το μόνο που βρήκε να πει ήταν: "Σ' ευχαριστώ Θεέ μου που με έκανες καλό άνθρωπο κι όχι σαν αυτόν τον αχρείο τον Τελώνη". Δεν ζήτησε τίποτα, δεν ζήτησε Θεία Χάρη γιατί νόμιζε ότι δεν Την χρειαζόταν. Ενώ η Εκκλησία μας βοηθάει να υπερβούμε τον θάνατο. Όταν πεθάνουμε θα βρεθούμε στο Φως του Θεού και άλλοι θα έχουμε ανοιχτά μάτια και "αντηλιακό" και θα χαιρόμαστε στη παραλία κι άλλοι θα είμαστε τυφλοί και με εγκαύματα και θα μας πονάει η παρουσία του ήλιου, θα ζούμε κόλαση. Όποιος όμως γεμίσει Θεία Χάρη και ενωθεί με τον Χριστό από αυτή τη ζωή έχει ξεπεράσει την ώρα του θανάτου του. Εμάς μας φοβίζει ο θάνατος γιατί δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε καν αν θα υπάρχουμε μετά τον θάνατο μας, δεν ξέρουμε σε τί κατάσταση θα είμαστε κι έτσι φοβόμαστε τον θάνατο. Όσοι όμως έχουν ενωθεί με τον Χριστό ξέρουν που θα βρεθούν, από τώρα ζουν αυτό που θα ζήσουν τότε. Ξέρουν ότι θα βλέπουν και θα χαίρονται μέσα στο Φως του Θεού κι έτσι έχουν ξεπεράσει τον θάνατο, έχουν ζήσει πραγματικά από τώρα αυτό που ζουν τότε. Αφού ο Θεός ξέρει αν εγώ θα σωθώ, ότι κι αν κάνω δεν έχει σημασία ... Για τον Θεό λέμε πράγματα αλλά δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε εντελώς. Είναι σαν να είμαι εκ γενετής τυφλός και ακούω ότι "το κόκκινο είναι ζεστό χρώμα". Θα πω, "α, κατάλαβα, σαν το τσάι, σαν το καλοριφέρ, σαν το παλτό, σαν τον πυρετό". Θα μου πουν όχι, το χρώμα είναι ζεστό με άλλο τρόπο, όταν αρχίσεις να βλέπεις θα καταλάβεις με ποιο τρόπο είναι ζεστό κάποιο χρώμα. Ένα παράδειγμα για το πως είναι παντογνώστης ο Θεός: Βλέπω βίντεο από έναν αγώνα που έλλειξε 0-0. Έχει σφυρίξει πέναλτυ και ο παίκτης που θα το χτυπήσει παίρνει φόρα. Εγώ ξέρω ότι δεν θα το βάλει γκολ, αλλά, δεν εξαρτάται από μένα το ότι δεν το βάζει το γκολ. Απλώς εγώ είμαι μετά το γεγονός ... Κάπως έτσι είναι και ο Θεός παντογνώστης. Είναι έξω από τον χρόνο. Γ 1 «ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ» Α 3 Β' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36) «Κάνετε ότι θα θέλατε να σας κάνουν ... Γίνετε σπλαγχνικοί ...» Ποιός είναι χριστιανός; Ποιός είναι αμαρτωλός; ... Οι εντολές του Χριστού … μας λέει ας πούμε «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Στην ουσία ξέρει ότι δεν μπορούμε να τους αγαπάμε. Αλλά μας το λέει αυτό για να καθρεφτιστούμε εκεί πάνω και να αισθανθούμε ότι έχουμε πρόβλημα. Δεν αγαπάω τους εχθρούς μου. Τι κάνω; Τα παρατάω; Όταν βλέπω ότι δεν τα καταφέρνω να εφαρμόσω τις εντολές του Χριστού, στρέφομαι στον Χριστό και ζητάω να μου δώσει τη Θεία Χάρη ώστε να φτάσω να μπορώ να εφαρμόζω τις εντολές Του. Χριστιανός δηλαδή είναι αυτός που παίρνει τη Θεία Χάρη από τα άγια πράγματα της Εκκλησίας και το αισθάνεται. Δηλαδή αισθάνεται να παίρνει ζωντάνια, να παίρνει δύναμη, αισθάνεται να τρέφεται από τη Θεία Χάρη. Είμαι μαθητής, βαριέμαι να διαβάσω, αλλά ξέρω να χρησιμοποιώ την Εκκλησία, τι θα κάνω; Κάθομαι να διαβάσω το απόγευμα, πρέπει να διαβάσω δύο ώρες, σκυλοβαριέμαι, δεν μπορώ να μαζευτώ, δεν μπορώ να διαβάσω. Ε, άμα θέλω να χρησιμοποιήσω τον Χριστό, με κάποιο τρόπο θα πάρω Θεία Χάρη από την Εκκλησία, δηλαδή, Κοινωνώντας, κάνοντας προσευχή, διαβάζοντας λίγο Αγία Γραφή, με κάποιο τρόπο, είτε με την προσευχή μου είτε με το να πάω στα μυστήρια της Εκκλησίας, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία. Οπότε με αυτό που θα πάρω, τι θα αλλάξει μέσα μου; Θα μου έρθει μέσα μου όρεξη, ζωντάνια, χαρά για αυτό που πρέπει να κάνω, και αντί να το κάνω με το ζόρι, θα χαίρομαι που θα το κάνω. Θα γίνει ΧΟΜΠΙ μου δηλαδή η υποχρέωση που έχω να κάνω. Γιαυτό υπάρχει η Εκκλησία, για να μας δίνει, σε αυτά που χρειαζόμαστε στη ζωή μας … Ας πούμε λέμε, δουλειά, τι σημαίνει δουλειά; Ξέρετε; Δουλειά σημαίνει δουλεία! Γιατί το λέμε δουλειά; Γιατί έτσι αισθάνονται πολύ άνθρωποι. Ώχ, τώρα δουλειά, δούλος δηλαδή, ούτε να χαρώ, ούτε να ευχαριστηθώ, ούτε τίποτε. Έ, η Εκκλησία υπάρχει, ο Χριστός ήρθε για να μας ελευθερώσει, να μην είμαστε δούλοι. Πώς δηλαδή μπορεί να με ελευθερώσει εμένα; Αφού πρέπει να ρθω να δουλέψω!!! Με το να γίνει χόμπι μου. Πως ο άλλος πάει και τρέχει στα βουνά δέκα ώρες, εγώ έτσι να χαίρομαι να μπαίνω εδώ μέσα. Αυτή είναι η δουλειά της Εκκλησίας, να μας δίνει Θεία Χάρη. Και λέει ο Χριστός ότι αν δεν έχετε τη Θεία Χάρη δεν μπορείτε να κάνετε αυτά που ζητάω. Δηλαδή Χριστιανός είναι αυτός που έχει τη Θεία Χάρη. Την έχει στο αίμα του, στην καρδιά του. Δηλαδή του δίνει μέσα ζωντάνια, του δίνει όρεξη, του δίνει δύναμη, του δίνει χαρά για αυτά που έχει να κάνει στη ζωή του. Αμαρτωλός τώρα. Από τη μια μεριά έχουμε τον χριστιανό που έχει τη Θεία Χάρη, από την άλλη έχουμε τον αμαρτωλό που είναι αυτός που δεν έχει Θεία Χάρη. Και δεν την έχει επειδή δεν ενδιαφέρεται να την ζητάει. Και δεν την ζητάει γιατί καταφέρνει με την ανθρώπινη δύναμη του να τα καταφέρνει στη ζωή. Γιαυτό μπορεί κάποιος να είναι καλός άνθρωπος αλλά αν δεν έχει τη Θεία Χάρη για τη λογική της Εκκλησίας είναι αμαρτωλός. Έτσι ήταν οι Φαρισαίοι. Είχαν μάθει να δουλεύουν με τη δικιά τους δύναμη, πράγμα που για την κοινωνία μας δεν είναι κακό, ίσα-ίσα το θεωρούμε πολύ καλό, όμως για την Εκκλησία είναι πρόβλημα γιατί τότε ο άνθρωπος νομίζει ότι δεν χρειάζεται τον Θεό, δεν ζητάει την βοήθεια του Θεού, και γιαυτό δεν έχει Θεία Χάρη, άρα είναι αμαρτωλός. Η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να μας κάνει καλούς ανθρώπους αλλά να μας δώσει τη Ζωή του Θεού, να νικήσουμε τον θάνατο, να υπερβούμε τον θάνατο, να ζήσουμε από τώρα τον Χριστό, Αυτόν που θα συναντήσουμε μετά τον θάνατο και έτσι να είμαστε προετοιμασμένοι και έτοιμοι, να έχουν θεραπευτεί τα μάτια μας, να μην έχουμε εγκαύματα κι έτσι να μπορούμε να χαιρόμαστε την παρουσία του Ήλιου.