3. Θρησκεία: ένα πανανθρώπινο φαινόμενο

		Από την Τράπεζα Θεμάτων με ενδεικτικές απαντήσεις: Για την ταξινόμηση των ερωτήσεων ανά διδακτική ενότητα και τις ενδεικτικές απαντήσεις πολλές ευχαριστίες στους συναδέλφους: Γιάννη Μπάλτο (http://samakos9.blogspot.gr/) και Γιώργο Γιαννίκη (http://trapezathriskeftika.blogspot.gr/)   1. Γιατί δεν μπορεί να δοθεί ένας κοινά αποδεκτός ορισμός της θρησκείας; Η θρησκεία στηρίζεται στην πίστη ότι υπάρχει ΑΝΩΤΕΡΟ/-Α ΟΝ/ΟΝΤΑ από το/-α οποίο/-α εξαρτάται η ζωή του ανθρώπου και δημιουργεί ένα σύστημα (ναούς, ιερείς, θυσίες, τελετές προσευχές και λοιπές υποχρεώσεις) για να το/-α εξευμενίσει. Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια: κάθε άνθρωπος έχει τον συνηθισμένο εγωισμό να θεωρεί ότι έχει δίκιο. Όταν αυτός ο εγωισμός ενισχύεται από την πίστη σε υπερφυσική αποκάλυψη θείων αληθειών τότε "καίγεται" ολοκληρωτικά ο ανθρώπινος εγκέφαλος και ο "πιστός" είναι έτοιμος να πεθάνει ή να σκοτώσει για τα "πιστεύω" του.   2. Ποιες απαντήσεις έχουν δοθεί στην ερώτηση για τις πηγές της θρησκείας; Βασική πηγή της θρησκείας είναι ο φόβος για τη φθορά και του θάνατο.   3. Πώς μπορούμε να αποδείξουμε την καθολικότητα του θρησκευτικού φαινομένου; Όλοι οι λαοί είχαν κάποια μορφή θρησκείας.   4. Ποιος είναι ο σκοπός της θρησκείας; Σκοπός της θρησκείας είναι: 1. Η σχέση με ό,τι κάθε θρησκεία θεωρεί ως Θεό/-ούς. 2. Η λύτρωση-σωτηρία του ανθρώπου.   5. Πώς αιτιολογείται η αναγκαιότητα της θρησκείας; Ο φόβος για τη φθορά και το θάνατο κάμνει τη θρησκεία αναγκαία για τους περισσότερους ανθρώπους.   Οι θρησκείες διδάσκουν ότι η πίστη οφείλει να προηγείται της γνώσης.   Ο Χριστός δεν ήρθε να ιδρύσει μια καινούργια θρησκεία αλλά να απελευθερώσει τους ανθρώπους από την ανάγκη για θρησκεία. 1. Νίκησε τον θάνατο, με τον σταυρικό Του θάνατο. 2. Κατήργησε τη φθορά φέρνοντας την Βασιλεία του Θεού, την Βασιλεία των Ουρανών στη γη (με τη Θεία Κοινωνία και όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας). Ο Χριστός εξουδετέρωσε την πηγή κάθε θρησκείας και πρόσφερε στους ανθρώπους την θεραπεία από την ασθένεια της θρησκείας.   Στον ορισμό για την πραγματική θρησκεία, δηλαδή για τον Χριστιανισμό, που δίνει ο απόστολος Ιάκωβος δεν βλέπουμε κανένα στοιχείο κανονικής θρησκείας. «Αν κάποιος από σας νομίζει ότι θρησκεύει, αλλά δε βάζει χαλινάρι στη γλώσσα του, αυτός εξαπατάει τον εαυτό του, και η θρησκεία του δεν έχει περιεχόμενο. Θρησκεία καθαρή κι αμόλυντη για το Θεό και Πατέρα είναι αυτή: Να συμπαραστέκεστε στα ορφανά και στις χήρες όταν υποφέρουν και να διατηρείτε τον εαυτό σας αμόλυντο από τον κόσμο». (Ιακ. 1,26-27). Ονομάζει τον Χριστιανισμό θρησκεία αλλά δεν μιλάει για ναούς, ιερείς, θυσίες, τελετές και προσευχές, που είναι τα βασικά στοιχεία κάθε κανονικής θρησκείας. «Η Βασιλεία του Θεού, δηλαδή ένας κόσμος που έχει ανακτήσει την κοινωνία με το Θεό και άρα έχει απαλλαγεί από το κακό και την κύρια συνέπειά του, τη φθορά και το θάνατο». («Χριστιανισμός και Θρησκεύματα» σελ. 32) «Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας» (Λουκ. 17,21). «Μακάριοι οι πτωχοί στο πνεύμα γιατί είναι δικιά τους η Βασιλεία των Ουρανών» - «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η Βασιλεία των Ουρανών» (Ματθ. 5,3). «Εστί», εδώ και τώρα είναι δικιά τους, όχι «θα τους ανήκει» κάπου στο μέλλον ...   Μετά το Σχίσμα, στη Δύση, κυριάρχησε η θρησκειοποίηση της Εκκλησίας του Χριστού. Η θρησκειοποίηση της Εκκλησίας άρχισε κυρίως μετά την αναγνώριση της ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά, αυτή η εκτροπή κυριάρχησε και επιβλήθηκε ως μοναδικό και απόλυτο δόγμα μετά το Σχίσμα στη Δύση. Μπορεί ο Πάπας, όποτε κρίνει σκόπιμο, να ιδρύει την Ιερά Εξέταση ή να καταδικάζει την δράση της και να «εκσυγχρονίζεται»· μπορεί να διακηρύττει ότι αποδέχεται την Εξέλιξη, ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών, δεν έχει καμιά σημασία! Η θρησκειοποίηση του Χριστιανισμού κυριαρχεί, σε Ανατολή και Δύση πλέον, και η θρησκεία συνεχίζει να διαβρώνει, να αρρωσταίνει τις εγκεφαλικές λειτουργίες των «πιστών» της. Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια. Είναι η αποτυχημένη προσπάθεια του θνητού να αντιμετωπίσει το θάνατο δια της δημιουργίας του θείου! Το δημιουργηθέν όμως θείον πάντα είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση του θνητού κτίστη του και προβάλλει ως φοβερή αυθεντία φθοροποιός κι ανθρωποκτόνος. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ δεν ίδρυσε μια καινούργια θρησκεία, αλλά έφερε τη θεραπεία της αρρώστειας που γεννά τις θρησκείες. Νίκησε το θάνατο και έδωσε στους θνητούς τη δυνατότητα να απελευθερωθούν από το θάνατο και το φόβο του θανάτου, που είναι η αιτία που γεννά τις θρησκείες. Απάλλαξε τους θνητούς από την ανάγκη του θρησκεύειν. Στη συζήτηση με την Σαμαρείτισσα, όταν εκείνη Τον ρώτησε, «Πού είναι σωστό να λατρεύεται ο Θεός, στο Ναό του Σολομώντα ή στο όρος Γαριζείν» όπως συνήθιζαν οι Σαμαρείτες, απάντησε, «Έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσιν τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία· και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν». Εδώ βρίσκεται η διακήρυξη του Χριστού για την κατάργηση της θρησκείας. Τώρα βέβαια, θα ρωτήσει εύλογα κανείς: «Και γιατί σήμερα ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία;» ή καλύτερα η ερώτηση θα μπορούσε να διατυπωθεί κάπως αλλιώς: «Γιατί η Εκκλησία του Χριστού χρησιμοποιήσε τις μεθόδους των θρησκειών;»   ΕΠΙΣΤΗΜΗ και ΘΡΗΣΚΕΙΑ

«Διδακτέα Ύλη»

7. «Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;»

		Για την Εκκλησία ο Χριστός είναι θεάνθρωπος, πλήρης άνθρωπος και Θεός, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας που έγινε άνθρωπος για (1) να ενώσει τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία με τον Θεό, (1α) να μας ελευθερώσει από τη φθορά και το θάνατο που ήταν οι συνέπειες της πτώσης των Πρωτοπλάστων και (1β) να μας προσφέρει τη δυνατότητα της ένωσης με τον Θεό, τη θέωση. Στο πρόσωπο, στην υπόσταση του Χριστού ενώθηκαν η θεϊκή και η ανθρώπινη φύση, έχουμε δηλαδή υποστατική ένωση των δύο φύσεων. Οι αιρετικοί προσπαθούν να θεολογίσουν, να μιλήσουν για τον Χριστό, χωρίς να έχουν προηγουμένως βιώσει την εμπειρική γνώση της θέωσης και γι' αυτό κάνουν λάθη. Προσπαθούν να καταλάβουν την εμπειρία που εκφράζουν τα δόγματα μόνο με τη φαντασία τους. Τα δόγματα είναι κατανοητά, η εμπειρία που εκφράζουν όμως είναι άγνωστη στον κοινό άνθρωπο. Πολλοί, όπως και ο Ιούδας, νόμισαν ότι ο Χριστός ήταν ένας πολιτικός επαναστάτης, ένας επίγειος Βασιλιάς (Μεσσιάχ=Χριστός=«Αλειμμένος»=Βασιλιάς).   Από την Τράπεζα Θεμάτων: Για την ταξινόμηση των ερωτήσεων ανά διδακτική ενότητα πολλές ευχαριστίες στους συναδέλφους: Γιώργο Γιαννίκη (http://trapezathriskeftika.blogspot.gr/) και Γιάννη Μπάλτο (http://samakos9.blogspot.gr/)   Ενδεικτικές απαντήσεις: https://www.scribd.com/ (Γιάννης Μπάλτος)

5. Η Βασιλεία του Θεού - όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία

		Από την Τράπεζα Θεμάτων με ενδεικτικές απαντήσεις: Για την ταξινόμηση των ερωτήσεων ανά διδακτική ενότητα πολλές ευχαριστίες στους συναδέλφους: Γιώργο Γιαννίκη (http://trapezathriskeftika.blogspot.gr/) και Γιάννη Μπάλτο (http://samakos9.blogspot.gr/)

4. Ποιος είναι ο Θεός κατά την πίστη του Χριστιανισμού

		Για τα Υποστατικά Ιδιώματα σύμφωνα με το δόγμα της Αγίας Τριάδας..   Το βίντεο για την Αγία Τριάδα έχει και μουσική που όμως το vimeo.com αφαίρεσε λόγω copyright. Όποιος θέλει μπορεί να το κατεβάσει με ήχο από το παρακάτω λινκ:   Από την Τράπεζα Θεμάτων με ενδεικτικές απαντήσεις:   Για την ταξινόμηση των ερωτήσεων ανά διδακτική ενότητα πολλές ευχαριστίες στους συναδέλφους: Γιάννη Μπάλτο (http://samakos9.blogspot.gr/) και Γιώργο Γιαννίκη (http://trapezathriskeftika.blogspot.gr/)     Ερώτηση: Μήπως μέσα από όλες τις θρησκείες οι άνθρωποι γνωρίζουν τελικά τον ίδιο Θεό; Κατ’ αρχήν, δεν ξέρουμε αν υπάρχει Θεός. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τον έχουν δει μέσα από την εμπειρία της θέωσης αλλά οι υπόλοιποι έχουμε να διαλέξουμε ή να τους θεωρήσουμε φαντασιόπληκτους ή να τους εμπιστευτούμε. Μπορούμε να επιλέξουμε την άποψη ότι όσοι δηλώνουν ότι έχουν δει τον Θεό, τον έχουν δει απλώς επειδή αρχικά επέλεξαν να αποδεχτούν ότι υπάρχει εκείνος ο Θεός και τελικά ο εγκέφαλος τους απλώς επιβεβαίωσε εκείνη την αρχική τους επιλογή γιατί έτσι είναι φτιαγμένος να λειτουργεί ο εγκέφαλος του ανθρώπου, αυτοεπιβεβαιώνεται, «βλέπει ότι θέλει». Το ερώτημα δεν είναι αν γνωρίζουμε τον ίδιο Θεό μέσα από τις διάφορες θρησκείες αλλά ποιόν τύπο ανθρώπου καλλιεργεί η κάθε θρησκεία. Άλλο τύπο ανθρώπου καλλιεργεί μια θρησκεία που ζητάει τον σεβασμό κάθε διαφορετικού και άλλο τύπο μια που ζητάει την εξαφάνιση κάθε διαφορετικού, άλλο όταν ζητάει από τον άνθρωπο να αγαπάει τους εχθρούς του κι άλλο όταν του ζητάει να εκδικείται και να σκοτώνει τους εχθρούς του. Άλλο τύπο ανθρώπου καλλιεργεί μια θρησκεία που διδάσκει ότι ο Θεός της, δεν συγχωρεί ποτέ και είναι ένας άσπλαχνος «δίκαιος» δικαστής και άλλο τύπο όταν θεωρεί τον Θεό της, φιλόστοργο Πατέρα έτοιμο να συγχωρήσει και το μεγαλύτερο λάθος. Άλλο κοινωνικό περιβάλλον δημιουργεί μια θρησκεία που δεν δίνει μεγάλη σημασία στην εξωτερική εμφάνιση και συμπεριφορά των ανθρώπων κι εντελώς διαφορετικό κάποια που απαιτεί συγκεκριμένες συμπεριφορές ακόμη και ντύσιμο. Άλλο τύπο ανθρώπου καλλιεργεί μια θρησκεία που θεωρεί ότι σημαντικότερη λειτουργία του ανθρώπου είναι το «μυαλό», η σκέψη και καταλήγει στο «σκέφτομαι άρα υπάρχω» και σε μια «καθώς πρέπει» κοινωνικότητα που θεωρεί ότι «η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου», σε μια κοινωνικότητα που θυμίζει σχέσεις κρατών, σχέσεις «τούβλων» και άλλο τύπο ανθρώπου καλλιεργεί όταν θεωρεί κέντρο του ανθρώπου την «καρδιά» και καταλήγει στο «αγαπάω άρα υπάρχω» ή στο «ερώ άρα υπάρχω», υπερβαίνω τον εαυτό μου, ξεχνάω τον εαυτό μου και ενώνομαι και τότε νιώθω ότι πραγματικά υπάρχω και καλλιεργεί μια κοινωνικότητα που την ενδιαφέρει η αλληλοπεριχώρηση, η ενότητα, η αρμονία, η αρμονική συνύπαρξη, ο έρωτας. Αυτές οι διαφορές μπορεί να υπάρχουν ακόμη και στην ίδια θρησκεία. Μπορεί να μιλάμε για τον ίδιο Θεό, π.χ. για τον Χριστό και την Αγία Τριάδα αλλά να Τον φανταζόμαστε εντελώς διαφορετικά και να καλλιεργούμε εντελώς διαφορετικό και μάλιστα αντίθετο τύπο ανθρώπου.