8/10/2012 - Γ2 - Γ4 - Γ3

		Γ 2 Β' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36) «Κάνετε ότι θα θέλατε να σας κάνουν ... Γίνετε σπλαγχνικοί ...» Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 7, 11-16) «Η ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν» Ποιά είναι η θέση της Εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία; Για να καταλάβετε τις θέσεις της Εκκλησίας για διάφορα θέματα πρέπει να έχετε καταλάβει τη βάση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν βγάζει φιρμάνια στην κοινωνία, αυτό απαγορεύεται το άλλο επιτρέπεται. Η Εκκλησία δίνει οδηγίες για το πώς να φτάσεις στον Θεό. Το να φτάσεις στον Θεό σημαίνει να ρυθμιστεί το σώμα σου έτσι που να μπορεί να αφομοιώνει τη Θεία Χάρη, να μπορεί να δουλεύει με τη Θεία Χάρη, για να μπορέσει να μεταμορφωθεί, να αλλάξει η φυσιολογική του λειτουργία, να γεμίσει Θεία Χάρη. Με βάση αυτό μας λένε οι άγιοι ότι όλα τα σεξουαλικά είναι πρόβλημα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εγώ σήμερα, ξαφνικά, θα τα πετάξω όλα. Χρειάζεται προπόνηση, χρειάζεται σιγά-σιγά, χρειάζεται διάκριση. Μπορεί κάποιος δηλαδή να πρέπει να κάνει εκατό φορές την ημέρα για ένα διάστημα, και μετά ενενήντα, και μετά πενήντα και μετά σιγά-σιγά να βγει από αυτό το ρύθμισμα. Δεν είναι, πετάμε έναν κανόνα κι άντε κόψε το κεφάλι σου … Για την Εκκλησία αμαρτία είναι το να έχω σωματική ηδονή και να χάνω από αυτό τη Θεία Χάρη. Δεν έχει σημασία από ποιο μέρος του σώματος μου νοιώθω την σωματική ηδονή. Το πρόβλημα είναι η σωματική ηδονή. Στην Εκκλησία εμπιστευόμαστε τους αγίους ότι βλέπουν την ανθρώπινη φύση και αυτοί μας λένε ότι υπάρχει «φυσιολογική» σωματική ηδονή, και «παραφύση» σωματική ηδονή. Το θέμα της ομοφυλοφιλίας το χαρακτηρίζουν «παραφύση» σωματική ηδονή. Τώρα, τι έχουν δει αυτοί ξέρουν και το χαρακτηρίζουν έτσι. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτή η διαφορά, το πρόβλημα είναι η σωματική ηδονή που σου στερεί τη Θεία Χάρη. Οι άγιοι δεν κάθονται να ψάχνουν στα βιβλία για μιλήσουν. Βλέπουν και μιλάνε. Η κανονική Θεολογία δεν είναι στοχασμός, φιλοσοφίες, σκέψεις, είναι αφήγηση, είναι διήγημα, είναι διήγηση πραγμάτων που βλέπουν οι άγιοι. Βλέπουν και διηγούνται, είναι επιστήμονες. Οπότε έχουν την πληροφορία από τους αγίους ότι στο θέμα της σωματικής ηδονής υπάρχει μια ιεραρχία, χειρότερο, καλύτερο, και η σωματική ηδονή στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας είναι χειρότερη από την σωματική ηδονή της φυσιολογικής ας πούμε σεξουαλικής πράξης σε σχέση με τη Θεία Χάρη. Αλλά αυτό οι άγιοι δεν το λένε για κοινωνικούς λόγους, επειδή η κοινωνία τους ήταν έτσι ή αλλιώς, το λένε επειδή το βλέπουν. Κάτι βλέπουν στον ανθρώπινο οργανισμό και βλέπουν ότι στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας γίνεται κάτι χειρότερο με τη σωματική ηδονή, χειρότερο όχι σε σχέση με την ανθρώπινη υγεία, χειρότερο σε σχέση με τη Θεία Χάρη. Εκεί είναι πάντα το πρόβλημα για την Εκκλησία. Αμαρτωλός δεν είναι ο κακός άνθρωπος. Μπορεί να είναι καλός άνθρωπος και να είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός. Για την Εκκλησία η χειρότερη αμαρτία είναι η υπερηφάνεια, όπου ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι παραπάνω από αυτό που είναι, νομίζει ότι είναι αυτόφωτος ήλιος κι όχι καθρέφτης και δεν ενδιαφέρεται για τη σχέση με τον Θεό. Μπορεί να καταφέρνει να είναι καλός άνθρωπος στην συμπεριφορά του αλλά δεν αναζητά τη σχέση με τον Θεό και για την λογική της Εκκλησίας αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος, η μεγαλύτερη αμαρτία γιατί στερεί τον άνθρωπο από τη Θεία Χάρη, τον αφήνει να ζει πάνω στη γη σαν ζώο. Αν κάνω πράγματα που μου κόβουν τη σχέση με τον Θεό τότε είμαι στην αμαρτία, τότε είμαι αμαρτωλός. «Τι κι αν είμαι ομορφάνδρας και υπέρλαμπρος αστέρας, αυτή είν’ η πεντάμορφη κι εγώ είμαι το τέρας» ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΜΑΘΗΤΗΣ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ... (Κύλικα) Γ 4 Β' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36) «Κάνετε ότι θα θέλατε να σας κάνουν ... Γίνετε σπλαγχνικοί ...» Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 7, 11-16) «Η ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν» Τι γίνεται όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι; Το βιβλίο, «ΤΙ ΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ Η ζωή μετά το σωματικό θάνατο» του Moody Raymond A. Η Εκκλησία διδάσκει ότι όταν πεθαίνει ο άνθρωπος η ψυχή του περνάει από τα Τελώνια. Δηλαδή θυμάται και ξαναζεί τη ζωή του σαν ταινία. Του εμφανίζονται οι εικόνες από τα διάφορα πάθη του. Αν παρασυρθεί και ακολουθήσει αυτές τις φαντασίες τότε ακολουθεί τα τελώνια και χάνει την σχέση του με τον Χριστό, χάνει το Φως του Θεού, μένει τυφλός, και πλέον την Παρουσία του Θεού την βιώνει ως Κόλαση, είναι στον ήλιο τυφλός και με εγκαύματα, δεν βλέπει τίποτα, δεν χαίρεται τίποτα παρά μόνο νοιώθει πόνο από την παρουσία του ήλιου. Παλιός και Νέος Αδάμ: (00:34) Γ 3 Β' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36) «Κάνετε ότι θα θέλατε να σας κάνουν ... Γίνετε σπλαγχνικοί ...» Γ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 7, 11-16) «Η ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν» Τί είδους υποκριτές ήταν οι Φαρισαίοι Οι Φαρισαίοι ήσαν καλοί άνθρωποι. Λέμε ότι ήσαν υποκριτές αλλά δεν ήσαν υποκριτές με την έννοια ότι ενώ κλέβω παριστάνω ότι δίνω ελεημοσύνες, κλέβω 100 δίνω και 10 ελεημοσύνη και παριστάνω τον φιλάνθρωπο. Δεν ήσαν με αυτή την έννοια υποκριτές αλλά μια λεπτή έννοια που εμείς δεν το καταλαβαίνουμε για υποκρισία. Είχαν μέσα τους τον εγωισμό τους, τα προβλήματα, τα πάθη, τις ορέξεις τους, αλλά τα απωθούσαν. Οι περισσότεροι άνθρωποι παθαίνουμε αυτό το πράγμα. Επειδή θέλουμε να εμφανιζόμαστε καλοί άνθρωποι, στη συνείδηση μας αφήνουμε μόνο τα καλά και ότι κακό πάει να βγει μέσα μας το απωθούμε στο «υπόγειο». Παίρνουμε δηλαδή την εικόνα της μονοκατοικίας, που έχεις το διαμέρισμα καλοσκουπισμένο και το υπόγειο γεμάτο φίδια, νυχτερίδες κι αράχνες … Αυτό παθαίνουμε επειδή θέλουμε να έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε καλοί, απωθούμε, ξεχνάμε, κάνουμε πως δεν βλέπουμε τα στραβά μας και προσέχουμε μόνο τα καλά μας. Αυτή είναι μια λεπτή υποκρισία που δεν την καταλαβαίνεις ούτε ο ίδιος σου. Αυτό τους κατηγορούσε ο Χριστός τους Φαρισαίους ότι είναι. Μέσα από όλη αυτή την υποκρισία το πρόβλημα των Φαρισαίων ήταν ότι ήσαν υπερήφανοι. Όταν υποκρίνομαι έτσι και κρύβω τα στραβά μου και εμφανίζω μόνο τα καλά μου τότε είμαι υπερήφανος, δηλαδή εμφανίζομαι ως ανώτερος από αυτό που είμαι ΥΠΕΡ ΦΑΙΝΟΜΑΙ. Η υπερηφάνεια είναι η χειρότερη αμαρτία γιατί με κάνει να νομίζω ότι είμαι εντάξει από μόνος μου και άρα δεν έχω ανάγκη τη βοήθεια του Θεού, άρα δεν έχω ανάγκη τη Θεία Χάρη, δεν έχω ανάγκη τη σχέση με τον Θεό, κι έτσι δεν ζητάω από τον Θεό να με ελεήσει, δηλαδή, νομίζω ότι τα καταφέρνω μόνος μου και δεν επιδιώκω τη σχέση με τον Θεό. Δεν είναι αμαρτία το να κλέψω. Είναι αμαρτία το να κόψω τη σχέση μου με τον Θεό. Βέβαια αφού ο Θεός μου λέει «ου κλέψεις» αν κλέψω κόβω την σχέση μου μαζί Του. Αυτό είναι η αμαρτία, το λάθος, το να κόψω την σχέση μου με τον Θεό. Δεν είναι το πρόβλημα η κλεψιά, το πρόβλημα είναι η παρακοή στον Θεό, το να διακόψω τη σχέση μου με τον Θεό μου, αυτό είναι αμαρτία. Αποσπάσματα από την ταινία "Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο σχετικά με τους Φαρισαίους «ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ»