ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ - ΟΝΟΜΑΤΑ ΜΗΝΩΝ

		ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ: Το 1582 ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' θέσπισε το Γρηγοριανό Ημερολόγιο σε αντικατάσταση του προηγούμενου Ιουλιανού Ημερολογίου που είχε θεσπίσθει το 45 π.Χ. από τον Ιούλιο Καίσαρα (το 45 π.Χ. δηλαδή το 709 από κτίσεως Ρώμης). Η αλλαγή ήταν αναγκαία γιατί το Ιουλιανό κάθε 128 χρόνια έχανε μία ημέρα. Η τελευταία ημέρα του Ιουλιανού ημερολογίου ήταν η 4η Οκτωβρίου 1582 και η αμέσως επόμενη, και πρώτη του Γρηγοριανού, ήταν η 15η Οκτωβρίου 1582. Το Γρηγοριανό χάνει μία μέρα κάθε 3.300 χρόνια! Στην Ελλάδα εισήχθη το Γρηγοριανό Ημερολόγιο στις 10 Μαρτίου 1924 η οποία υπολογίστηκε ως 23 Μαρτίου. Το Ιουλιανό Ημερολόγιο είναι το λεγόμενο Παλαιό Ημερολόγιο το οποίο χρησιμοποιούν οι περισσότερες ορθόδοξες εκκλησίες (Άγιον Όρος, Ρωσία, Βουλγαρία, Σερβία, Ρουμανία, κλπ) εκτός της Ελλάδας. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ Ο Ιανουάριος πήρε το όνομά του από τον Ιανό, θεό κάθε αρχής στη ρωμαϊκή μυθολογία. Ο Ιανός απεικονιζόταν συχνά με δύο πρόσωπα. Ήταν ο θεός όλων των ενάρξεων και των μεταβάσεων. Προτομή του Ιανού από το μουσείο του Βατικανού: ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ Ο Φεβρουάριος πήρε το όνομα του από τη λατινική λέξη februum που σημαίνει εξαγνισμός, καθαρισμός. Στις 15 Φεβρουαρίου οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την εορτή του Εξαγνισμού. ΜΑΡΤΙΟΣ Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο το έτος άρχιζε από τον Μάρτιο. Η Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν την 1η Μαρτίου μέχρι το 153 π.Χ. Τότε γιορτάζονταν τα γενέθλια του Άρη (λατινικά Mars) προς τιμήν του οποίου ο γιος του, ο μυθικός Ρωμύλος, έδωσε στον Μάρτιο το όνομα του πατέρα του που θεωρούνταν γενάρχης των Ρωμαίων. ΑΠΡΙΛΙΟΣ Η λέξη Απρίλιος ετοιμολογείται από το λατινικό Aprillis, από το ρήμα aperire, που σημαίνει «ανοίγω». Είναι ο μήνας κατά τον οποίο ο καιρός «ανοίγει» και έρχεται η Άνοιξη. ΜΑΪΟΣ Κατά τον Πλούταρχο η ονομασία του Μήνα (Maja) προήλθε από το όνομα της νύμφης Μαίας που ήταν η ομορφότερη από τις Πλειάδες τις επτά κόρες του Άτλαντα και μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος. ΙΟΥΝΙΟΣ Ο Ιούνιος πήρε το όνομά του από την σύζυγο του Δία την Ήρα, η οποία στα λατινικά ονομάζονταν Juno. ΙΟΥΛΙΟΣ Ο πέμπτος μήνας κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Quintilis (Πέμπτος). Αργότερα, ο Αύγουστος Καίσαρας για να τιμήσει τον Ιούλιο Καίσαρα του έδωσε το όνομα Ιούλιος. ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας, γι' αυτό αρχικά στα Λατινικά ονομάζονταν Sextilis. Το έτος 8 π.Χ. ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του. Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία, και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο, ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι η 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς. ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Ο Σεπτέμβριος ήταν ο 7ος μήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου εξ ου και η ονομασία του. Στη Βυζαντινή περίοδο ο Σεπτέμβριος ήταν ο πρώτος μήνας του επίσημου ημερολογιακού έτους, όπου η 1η Σεπτεμβρίου ήταν η αρχή της Ινδίκτου (από τον Μ. Κωνσταντίνο - ανακοίνωση του διατάγματος που όριζε πόσο φόρο θα πληρώνουν) οπότε και αρχίζει το εκκλησιαστικό έτος που ακολουθεί μέχρι σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία. ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 8ος ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 9ος ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 10ος «Παλαιοημερολογίτες»: - Έχει ακούσει κανείς σας τη λέξη «Παλαιοημερολογίτης»; - Ναι. - Ε, τότε να σας εξηγήσω. Η αναθεώρηση του Ημερολογίου υπογράφηκε από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ’. Δηλαδή οι επιστήμονες μπόρεσαν και βρήκαν ότι το Ιουλιανό Ημερολόγιο κάθε 128 χρόνια έχανε μια μέρα, αλλά ο Πάπας Γρηγοριος ΙΓ' αποφάσισε οι Ρωμαιοκαθολικοί να αρχίσουν να χρησιμοποιούν το καινούργιο ημερολόγιο και με βάση αυτό να κανονίζουν πότε θα έχουν Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ. Το έτος αποτελείται ακριβώς από 365,242217 ηλιακές ημέρες. Η διάρκεια του πολιτικού έτους του Ιουλιανού Ημερολογίου είναι 365 μέρες. Κάθε χρόνια 4 προστίθεται μια μέρα, η 29η Φεβρουαρίου κι εκείνο το έτος λέγεται Δίσεκτο. Άρα σύμφωνα με το Ιουλιανόν Ημερολόγιον το πολιτικό έτος είναι μεγαλύτερο του πραγματικού (365, 25-365, 242217) = 0,007783 ηλιακές ημέρες. Η διαφορά αύτη μέσα σε 128 χρόνια γίνεται 1 ημέρα. Αυτό το σφάλμα διόρθωσε το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Σήμερα αυτή η διαφορά είναι 13 ημέρες. Όταν απελευθερωθήκαμε εισήχθη στην Ελλάδα το Γρηγοριανό Ημερολόγιο το 1824. Κάποιοι όμως νόμισαν ότι αυτή η αλλαγή ήταν παραχώρηση προς τον Πάπα, ότι δηλαδή λόγω αυτής της αλλαγής γίναμε Παπικοί και δεν είμαστε πλέον Ορθόδοξοι. Αυτοί αποσχίσθηκαν από την Ελληνική Εκκλησία και ονομάστηκαν «Παλαιοημερολογίτες». Μέχρι σήμερα οι περισσότερες ορθόδοξες εκκλησίες (Ρωσία, Βουλγαρία, Σερβία, Ρουμανία, κλπ) χρησιμοποιούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο, δηλαδή, το «Παλαιό Ημερολόγιο», αλλά, έχουν «κοινωνία» με την επίσημη Ελληνική Εκκλησία που χρησιμοποιεί το Γρηγοριανό, το «Νέο» και όχι με τους «Παλαιοημερολογίτες». Γ 3 ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ....: ΠΝΕΥΜΑ: Η λέξη Πνεύμα είναι πολύ ταλαιπωρημένη, και σαν κατάσταση και σαν λέξη. Ας πούμε λέμε «πνευματικός άνθρωπος» στις Ειδήσεις, και εννοούμε τους άλλους, αυτούς που είναι καλλιεργημένοι στις λειτουργίες του αριστερού ημισφαιρίου, που είναι καλλιεργημένοι στο λόγο, έναν επιστήμονα, έναν λογοτέχνη που γράφει και μιλάει … δεν έχει να κάνει αυτό με το Πνεύμα. Αυτό έχει να κάνει με τον Λόγο. Αυτός είναι καλλιεργημένος στον Λόγο. Το πνεύμα τι είναι; Η Εκκλησία έχει κρατήσει την παλιά έννοια, γιατί το Πιστεύω φτιάχτηκε το 325, τότε είχε την παλιά έννοια, οπότε το χρησιμοποίησε με αυτή την έννοια. Τι λέει στο Πιστεύω για το πνεύμα; … το ζωοποιό … ένα χαρακτήρα του δίνει, αυτό που δίνει ζωή. Δηλαδή το πνεύμα συνδέεται με την ζωντάνια, ο λόγος με τα λόγια. Το πνεύμα είναι, όχι τα λόγια που λέω, ο τρόπος που τα λέω, το αν έχουν ζωντάνια ή όχι. Μπορεί δύο άνθρωποι να λένε τα ίδια πράγματα και ο ένας, να κοιμάσαι που τον ακούς, και ο άλλος να γουρλώνεις τα μάτια σου που τον ακούς, (τα ίδια νοήματα, τις ίδιες λέξεις) από το αν είναι ζωντανός ή κομπιούτερ, ψυχρό και νεκρό. Με το πνεύμα υπάρχει πρόβλημα από το Σχίσμα. Δηλαδή τι έγινε με το Σχίσμα; Διαμόρφωσαν έναν πολιτισμό, έναν χριστιανισμό, μια «πνευματική ζωή» που να είναι αυτό που βλέπετε κάθε μέρα στο Σχολείο, «διάβασε», «πες», «εφάρμοσε», «κάνε χαρακτήρα», άκουσε μάθε τον νόμο, εφάρμοσε τον νόμο. Αυτά. Τάξις. Δύναμη και Τάξις. Ησυχία. Νόμος. Αυτό το στυλ. Και οτιδήποτε άλλο το θεώρησαν κακό. Ζωντάνια; Κακό! Είναι δαιμονικό! Και το καταδίωκαν, κάνανε την Ιερά Εξέταση, να καίνε … Διαμορφώθηκε αυτό το πράγμα εκεί. Τώρα θα μου πείτε, μπορεί εγώ να είμαι σούπερ Ορθόδοξος, μπορεί να είμαι Δεσπότης, παπάς, θεολόγος, ορθόδοξος γεννημένος, όλα ορθόδοξα να τα λέω, αλλά, τι πρόβλημα υπάρχει; Αυτή η νοοτροπία μπήκε στη ζωή μας όχι από τη «πόρτα» της Εκκλησίας, από τη θεολογία, από τη θρησκεία, μπήκε από άλλη «πόρτα». Μπήκε από τη «πόρτα» του πολιτισμού μας. Δηλαδή έχουμε έναν πολιτισμό, υποκριτικό να τον πούμε, που όλη την ώρα δίνει σημασία στην … δηλαδή τώρα για παράδειγμα: τι έκανες; Αυτό. Απαγορεύεται! Τι έκανες; Εκείνο. Απαγορεύεται! Ε, αυτό το στυλ μας έχει περάσει λόγω του Πάπα, λόγω του Σχίσματος. Αυτό το στυλ είναι το Σχίσμα. Το να μη κοιτάς τη ζωή, τη ζωντάνια, το πνεύμα, το περιεχόμενο, αλλά να κοιτάς, το νόμο, τη τάξη.