ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ: Για την κόντρα μεταξύ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ και ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

	ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑ: Για την κόντρα μεταξύ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ και ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ.   Η θεολογία της Εκκλησίας έχει δίκιο ή επιστήμη; Χωρίς να υπάρχει ίχνος διαπλοκής και ανέντιμης σκέψης, ναι! Και οι δύο έχουν δίκιο. «Και η πίτα εντάξει και σκύλος χορτάτος» στην περίπτωση της «σύγκρουσης» θεολογικής (ορθόδοξης) και επιστημονικής γνώσης. Το ερώτημα είναι: Το πάτωμα είναι μωσαϊκό ή το ταβάνι είναι άσπρο; Και το πάτωμα είναι μωσαϊκό και το ταβάνι είναι άσπρο. Αν ξεχάσουμε ότι μιλάμε για πάτωμα και ταβάνι αρχίζουμε να μαλώνουμε: «όχι, είναι μωσαϊκό» - «όχι, είναι άσπρο». Η δογματική εκτροπή που προκάλεσε το Σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Νέας Ρώμης (Κωνσταντινούπολης) είχε σαν αποτέλεσμα τη λάθος κατανόηση της θεοπνευστίας. Πλέον κέντρο του ανθρώπου θεωρήθηκε το μυαλό και όχι η καρδιά, η προσευχή φάνταζε να είναι κατώτερο πράγμα από τη σκέψη. Θεωρήθηκε ότι ανώτερη λειτουργία ήταν η εγκεφαλική, αυτή του αριστερού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, το αφηρημένως και στοχαστικώς σκέπτεσθαι, εκεί τοποθετήθηκε ο «δέκτης» της άκτιστης θείας ενέργειας, η οποία επίσης υποβαθμίστηκε σε κτιστή. Νομίστηκε πλέον ότι ο άγιος δεν βιώνει στη καρδιά του την αποκάλυψη, τη θεία αγάπη, κατά την εμπειρία της θέωσης, αλλά, ότι δέχεται στο μυαλό του θείες «αποκαλύψεις». Τα «άρρητα ρήματα» θεωρήθηκαν ρητά! Υποτίθεται πλέον ότι, ο Θεός υπαγορεύει και ο Μωυσής γράφει κατά λέξη. Θεωρήθηκε δηλαδή ότι η Βίβλος είναι κατά γράμμα θεόπνευστη. Αυτή η παρανόηση είναι το θεωρητικό υπόβαθρο της συνεχιζόμενης κόντρας με την Επιστήμη. Χύθηκε πολύ αίμα και περισσότερο μελάνι. Καημένοι χριστιανοί επιστήμονες ξοδεύουν τη δημιουργική τους ορμή, σπαταλάνε το χρόνο και την ικμάδα τους «υπερασπιζόμενοι» τις «επιστημονικές θέσεις» της Βίβλου. Στρατιές Δημιουργιστών (Creationists) «καίνε τα μυαλά τους» σκαρφιζόμενοι επιχειρήματα κατά της θεωρίας της Εξέλιξης. Αιτία η δογματική εκτροπή και η εγγενής έπαρση. Η σύγκρουση ανάμεσα στους θεολόγους και τους επιστήμονες οφείλεται σε ένα λάθος των πρώτων. Μετά το Σχίσμα (1054 μ.Χ.) κυριάρχησε στη Δύση και τελικά παγκόσμια μια λάθος άποψη για τη θεοπνευστία, η οποία υποστηρίζει ότι ο Θεός υπαγόρευσε κατά γράμμα τα κείμενα της Βίβλου. Οι άγιοι όμως διδάσκουν ότι ο Θεός τους δείχνει κάποια πράγματα και μετά αυτοί χρησιμοποιούν τη γλώσσα και τις γνώσεις της εποχής τους για να διηγηθούν αυτά που είδαν. Αν κάποιος δέχεται αυτή την άποψη για την θεοπνευστία της Βίβλου δεν υπάρχει περίπτωση να ενοχληθεί από οποιαδήποτε επιστημονική θεωρία, γιατί οι απόψεις που υπάρχουν στη Βίβλο για επιστημονικά θέματα δεν είναι θεόπνευστες αλλά απλώς είναι οι δοξασίες της εποχής των συγγραφέων της Βίβλου. Η έπαρση βέβαια δεν είναι προνόμιο μόνο κάποιων θρησκευόμενων. Ο σκοταδισμός του δογματισμού μπορεί να παρεισφρήσει και στα καλύτερα σπίτια (ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ). Κάθε θνητός όσο χαρισματικός και καταρτισμένος επιστήμονας κι αν είναι κινδυνεύει από το αρχαίο αυτό σαράκι. Συχνά προικισμένοι επιστήμονες, που όμως δεν άντεξαν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, καθυστέρησαν την πρόοδο της Επιστήμης. «Αυτό που εμποδίζει την κατανόηση δεν είναι η απουσία της ευφυΐας αλλά η παρουσία της έπαρσης» (Λούντβιχ Βιτγκενστάιν).     Ερώτηση: Αυτά για την θεοπνευστία τι μας ενδιαφέρουν; Ο Θεός και η θεοπνευστία μπορεί απλώς να είναι φαντασίες κάποιων ...   Απάντηση: Ναι. Το αν κάποιος θα αποφασίσει να εμπιστευτεί τη διδασκαλία της Εκκλησίας ή θα την θεωρήσει «φαντασίες κάποιων» είναι προσωπικό του θέμα. Όμως έτσι κι αλλιώς στις κοινωνίες που ζούμε πολλοί επηρεάζονται από τη διδασκαλία της Εκκλησίας και εμένα με ενδιαφέρει να μην υπάρχει η περίπτωση να στηθούν στην πλατεία Πυρές για να καίνε τους άθεους ή τους αιρετικούς, ή κρεμάλες για να τους απαγχονίζουν ή γκιλοτίνες για τους αποκεφαλίζουν. Γι' αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζουν όσοι θέλουν να εμπιστεύονται τη διδασκαλία της Εκκλησίας ότι η άποψή της για τη θεοπνευστία δεν είναι ότι ο Θεός υπαγορεύει κατά γράμμα τα κείμενα στους αγίους Του, αλλά ότι ο Θεός αποκαλύπτει κάποιες αλήθειες στους αγίους Του και μετά αυτοί χρησιμοποιούν το μυαλό τους και τις γνώσεις της εποχής τους για να διατυπώσουν αυτά που βίωσαν, αυτά που είδαν. Σε αυτή την περίπτωση η θεοπνευστία δεν έχει να κάνει με επιστημονικές γνώσεις για τον κόσμο στον οποίο ζούμε, αλλά με τη γνώση που χρειάζεται για να θεραπευτεί ο άνθρωπος και να βιώσει τη σχέση με τον Θεό, να αρχίσει να αισθάνεται την άκτιστη θεία Χάρη και να τρέφεται από αυτή την αιώνια τροφή. Οπότε κάθε επιστήμονας είναι ελεύθερος να ερευνά και να βρίσκει οτιδήποτε και δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθεί να εναρμονίσει τα ευρήματά του με τις απόψεις της Βίβλου γιατί στα επιστημονικά θέματα οι απόψεις της Βίβλου είναι απλώς οι δοξασίες της εποχής των συγγραφέων και μπορούν κάλλιστα να είναι λανθασμένες.