26-9-2012 - Γ1 - Α1 - Γ2

		Γ 1 ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ ΠΟΤΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ Η Α' Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας (325) όρισε ως ημέρα εορτασμού του Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου. Καθόρισε επίσης ότι, εφόσον η πανσέληνος είναι Κυριακή, το Πάσχα θα γιορτάζεται την αμέσως επόμενη Κυριακή. Επειδή η πρώτη μέρα της Σελήνης τοποθετείται μεταξύ 8ης Μαρτίου και 5ης Απριλίου, το Πάσχα μπορεί να πέσει στο διάστημα μεταξύ 22ας Μαρτίου και 25ης Απριλίου. Οι ημερομηνίες αυτές υπολογίζονται με το παλαιό ημερολόγιο (Γρηγοριανό), γιατί μ' αυτό καθορίζεται η εαρινή ισημερία. Για να βρούμε τα όρια μέσα στα οποία γιορτάζεται το Πάσχα, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο, προσθέτουμε 13 μέρες. Έτσι βρίσκουμε ότι οι ημερομηνίες του ορθόδοξου Πάσχα κυμαίνονται από τις 4 Απριλίου ως τις 8 Μαΐου. Η λέξη Πάσχα παράγεται από την Αραμαϊκή PASHA που συγγενεύει με την εβραϊκή πεσάχ και σημαίνει «διάβαση». Στην Εκκλησία τις αποφάσεις τις παίρνει η Σύνοδος των επισκόπων, όπως στην Ιατρική αποφασίζουν τα Συνέδρια των γιατρών για τα διάφορα θέματα. Οι επίσκοποι είναι συνεχιστές των Αποστόλων και χαρακτηριστικό τους ήταν ότι ήσαν χριστιανοί που είχαν φτάσει στην κατάσταση των Αποστόλων μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή, στη Θέωση. Σήμερα όχι μόνο δεν τηρείται αυτή η προϋπόθεση αλλά σχεδόν το έχουμε ξεχάσει ότι για να γίνει κάποιος επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού πρέπει να έχει περάσει από την εμπειρία της Πεντηκοστής, δηλαδή, από την Θέωση. Πολλοί νομίζουν ότι μαγικά, χωρίς πνευματικές προϋποθέσεις, με την χειροτονία και μόνο, αποκτά κανείς τα απαραίτητα προσόντα του επισκόπου, δηλαδή, τη Θέωση. Α 1 Α' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11) «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ» 2. Η Παλαιά Διαθήκη μια ολόκληρη βιβλιοθήκη Γ 2 ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ ΠΟΤΕ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΣΧΑ Η Α' Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας (325) όρισε ως ημέρα εορτασμού του Πάσχα την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο που ακολουθεί την εαρινή ισημερία της 21ης Μαρτίου. Καθόρισε επίσης ότι, εφόσον η πανσέληνος είναι Κυριακή, το Πάσχα θα γιορτάζεται την αμέσως επόμενη Κυριακή. Επειδή η πρώτη μέρα της Σελήνης τοποθετείται μεταξύ 8ης Μαρτίου και 5ης Απριλίου, το Πάσχα μπορεί να πέσει στο διάστημα μεταξύ 22ας Μαρτίου και 25ης Απριλίου. Οι ημερομηνίες αυτές υπολογίζονται με το παλαιό ημερολόγιο (Γρηγοριανό), γιατί μ' αυτό καθορίζεται η εαρινή ισημερία. Για να βρούμε τα όρια μέσα στα οποία γιορτάζεται το Πάσχα, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο, προσθέτουμε 13 μέρες. Έτσι βρίσκουμε ότι οι ημερομηνίες του ορθόδοξου Πάσχα κυμαίνονται από τις 4 Απριλίου ως τις 8 Μαΐου. Η λέξη Πάσχα παράγεται από την Αραμαϊκή PASHA που συγγενεύει με την εβραϊκή πεσάχ και σημαίνει «διάβαση». Στην Εκκλησία τις αποφάσεις τις παίρνει η Σύνοδος των επισκόπων, όπως στην Ιατρική αποφασίζουν τα Συνέδρια των γιατρών για τα διάφορα θέματα. Οι επίσκοποι είναι συνεχιστές των Αποστόλων και χαρακτηριστικό τους ήταν ότι ήσαν χριστιανοί που είχαν φτάσει στην κατάσταση των Αποστόλων μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή, στη Θέωση. Σήμερα όχι μόνο δεν τηρείται αυτή η προϋπόθεση αλλά σχεδόν το έχουμε ξεχάσει ότι για να γίνει κάποιος επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού πρέπει να έχει περάσει από την εμπειρία της Πεντηκοστής, δηλαδή, από την Θέωση. Πολλοί νομίζουν ότι μαγικά, χωρίς πνευματικές προϋποθέσεις, με την χειροτονία και μόνο, αποκτά κανείς τα απαραίτητα προσόντα του επισκόπου, δηλαδή, τη Θέωση. και .... ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ... Ο Βιτγκενστάιν είχε πει: «αυτό που εμποδίζει την επικοινωνία δεν είναι η απουσία της ευφυΐας αλλά η παρουσία της έπαρσης». Είναι τέχνη το να ακούς και να καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο άλλος. Συνήθως οι άνθρωποι καταλαβαίνουμε «ότι θέλουμε», ότι μας υποβάλλουν οι προκαταλήψεις μας. Για να υπάρξει αυξημένη πιθανότητα για κατανόηση χρειάζεται να συμβεί ένας μικρός θάνατος, ίσως όχι και τόσο μικρός, ο θάνατος του Εαυτού, η απαλλαγή από τα δεδομένα ΜΟΥ. Τότε αρχίζουν να λειτουργούν τα ΑΥΤΙΑ, συμβαίνει επικοινωνία, αρμονία, χορός και δεν ζει ο καθένας στο κόσμο του, στην κοσμάρα του! Αν μη τι άλλο, κόβει δρόμο κανείς, γλυτώνει από τζάμπα μπελάδες .... συνεννοείται .... και .... Α' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11) «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ» και .... Τί είναι «αυνανισμός»; Ο Αυνάν ήταν εγγονός του Ιακώβ, δευτερότοκος γιος του Ιούδα. Όταν πέθανε ο πρωτότοκος αδελφός του Ηρ, το Ιούδας έδωσε την γυναίκα του Ηρ, Θάμαρ, στον Αυνάν. Ο Αυνάν όμως απέφευγε να τεκνοποιήσει η Θάμαρ (έριχνε το σπέρμα του στη γη όταν συνευρισκόταν με τη Θάμαρ) γιατί το παιδί που γεννιόταν όταν θα ενηλικιωνόταν θα έπαιρνε τα πρωτοτόκια από τον Αυνάν ως κληρονόμος του πατέρα του Ηρ. Παλαιά Διαθήκη Γένεση, κεφ. 38, στ. 6-10: «6 και έλαβεν Ιούδας γυναίκα Ήρ τω πρωτοτόκω αυτού, ή όνομα Θάμαρ. 7 εγένετο δε Ήρ πρωτότοκος Ιούδα πονηρός έναντι Κυρίου, και απέκτεινεν αυτόν ο Θεός. 8 είπε δε Ιούδας τω Αυνάν· είσελθε προς την γυναίκα του αδελφού σου και επιγάμβρευσαι αυτήν και ανάστησον σπέρμα τω αδελφώ σου. 9 γνούς δε Αυνάν ότι ουκ αυτώ έσται το σπέρμα, εγίνετο όταν εισήρχετο προς την γυναίκα του αδελφού αυτού, εξέχεεν επί την γήν του μη δούναι σπέρμα τω αδελφώ αυτού. 10 πονηρόν δε εφάνη εναντίον του Θεού, ότι εποίησε τούτο, και εθανάτωσε και τούτον». Από αυτόν τον Αυνάν πήρε το όνομα του ο αυνανισμός. Ο αυνανισμός είναι αυτοϊκανοποίηση. Στην καθημερινή μας γλώσσα τον λέμε «μαλακία» και χρησιμοποιούμε ως βρισιά το «μαλάκας». Γιατί όμως να θεωρείται βρισιά η σεξουαλική αυτοϊκανοποίηση; Στο σεξ με άλλο σύντροφο και οι δύο οφείλουν να έχουν την προσοχή τους και στον άλλο αν θέλουν να πετύχουν το μέγιστο της απόλαυσης. Αναγκάζεται δηλαδή ο άνθρωπος να βγει, έστω λίγο, από τον εαυτό του, να παραμερίσει τον εγωισμό του, να μη βλέπει μόνο αυτό που θέλει αυτός, έστω λόγω του ιδιοτελή σκοπού της μεγαλύτερης δικιάς του ικανοποίησης. Στην περίπτωση όμως της αυτοϊκανοποίησης αυξάνονται οι πιθανότητες να καταλήξει κανείς «μαλάκας», δηλαδή, κάποιος που δεν δίνει σημασία στους άλλους και δεν επικοινωνεί, που το μόνο νιώθει είναι ο εαυτούλης του. Η Εκκλησία από τη μεριά της το θεωρεί αμαρτία. Αμαρτία είναι κάθε τι που μας χωρίζει από το Θεό, που μας στερεί τη Θεία Χάρη. Αν δεν έπεφτε ο Αδάμ και η Εύα θα γεννιόμασταν με άλλο τρόπο, τέλος πάντων οπωσδήποτε χωρίς σωματική ηδονή. Η σωματική ηδονή είναι φυσιολογική για τον άνθρωπο όπως τον ξέρουμε εμείς, είναι φυσιολογική για το ζώο. Αλλά ο σκοπός του Θεού ήταν ο άνθρωπος να προχωρήσει στη σχέση μαζί Του, να γεμίσει από Θεία Χάρη και να φτάσει να βγει από αυτή τη φυσιολογική για το ζώο λειτουργία. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε με σώμα σαν ζώο και ψυχή σαν άγγελο. Αν συνέχιζε να δέχεται τη Θεία Χάρη θα γινόταν όλη η ζωή σαν άγγελος. Διακόψαμε αυτή τη σχέση, σταματήσαμε να δεχόμαστε Θεία Χάρη και καταντήσαμε σαν τα ζώα. Σαν τα ζώα έχουμε ανάγκη φαγητού, ύπνου, αναπνοής, σαν τα ζώα γεννιόμαστε, σαν τα ζώα ζούμε, σαν τα ζώα πεθαίνουμε. Αν δεν διακόπταμε τροφοδοσία μας με Θεία Χάρη, σαν άγγελοι θα ζούσαμε, με άλλο τρόπο θα γεννιόμασταν, δεν θα πεθαίναμε. Η πρόταση του Χριστού, οι εντολές του Χριστού είναι ΑΠΑΝΘΡΩΠΕΣ. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να τις εφαρμόσει. Αυτά που μας ζητάει ο Χριστός ξεπερνάνε την φύση μας. Αν κανείς κάνει τον Χριστιανισμό μια απλή ηθική, τότε δημιουργεί το πιο απάνθρωπο ηθικό σύστημα, έναν σφιχτό κορσέ που πνίγει τον άνθρωπο. Ο Χριστός όμως ζητάει αυτά που ζητάει αλλά ταυτόχρονα παρέχει και το μέσον. Παρέχει σε όποιον μετανοεί και ζητάει, τη Θεία Χάρη και τότε ο άνθρωπος βγαίνει από τη φύση του, όχι με τις δικές του δυνάμεις αλλά τρεφόμενος από τη Θεία Χάρη. Και όταν προχωρήσει σε αυτή τη πορεία φτάνει να ζει αγγελική ζωή. Απελευθερώνεται από τις ανάγκες του ζώου, απελευθερώνεται από τα ένστικτα, απελευθερώνεται και από το σεξουαλικό ένστικτο, απελευθερώνεται σωματικά από τις σεξουαλικές λειτουργίες. Το σώμα του μεταμορφώνεται, δεν έχει τις ανάγκες του καθημερινού ανθρώπου, γιατί τροφοδοτείται από τη Θεία Χάρη. Η Θεία Χάρη είναι σαν φωτιά, η σεξουαλική ηδονή σαν νερό. Δεν μπορούν να συνυπάρχουν τα δύο αυτά. Ή η φωτιά θα εξατμίσει το νερό ή το νερό θα σβήσει τη φωτιά. Γι’ αυτό η Εκκλησία θεωρεί κάθε σεξουαλική ηδονή αμαρτία, γιατί στερεί το σώμα του ανθρώπου από την δυνατότητα να ενωθεί με τη Θεία Χάρη και να απελευθερωθεί από τις λειτουργίες και τις ανάγκες του ζώου. Αν ο χριστιανός προχωρήσει σωστά αυτό το δρόμο θα φτάσει όχι απλώς να τρέφεται από τη Θεία Χάρη αλλά να ενωθεί με τον Χριστό. Θα φτάσει να γίνει η Ζωή του Χριστού, ζωή του χριστιανού, θα φτάσει να οικειοποιηθεί όλη τη Ζωή του Θεού, όλα τα χαρακτηριστικά του Θεού θα γίνουν δικά του, σε σημείο που να γίνει ακόμη και ΑΝΑΡΧΟΣ. Παρόλο που όλοι κάποτε γεννηθήκαμε όποιος ενώνεται με τον Χριστό γίνεται και άναρχος σαν τον Δημιουργό του. Τα παραπάνω είναι, ας πούμε, το θεωρητικό πλαίσιο. Στην πράξη, στην Εκκλησία, υπάρχει η «ακρίβεια» και η «οικονομία». «Ακρίβεια» είναι η πιστή εφαρμογή του θεωρητικού πλαισίου, «οικονομία» είναι ελαστική εφαρμογή του. Για παράδειγμα για την εκλογή επισκόπων η «ακρίβεια» είναι να γίνεται η επιλογή από χριστιανούς που βρίσκονται στη θέωση, στην σύγχρονη πράξη όμως της Εκκλησίας εφαρμόζεται η «οικονομία» της «οικονομίας» και έχουμε φτάσει να υπάρχουν επίσκοποι που δεν γνωρίζουν τι θα όφειλαν να είναι, ή και ακόμη καλύτερα αρνούνται ότι θα όφειλαν να βρίσκονται στη θέωση. Αντίστοιχα στα θέματα της «συμπεριφοράς» των χριστιανών οφείλει εφαρμόζεται η «ακρίβεια» όπου είναι δυνατόν και όπου δεν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, η «οικονομία». Κάποιοι όμως έχουν μετατρέψει τη διδασκαλία του Χριστού σε ηθική διδασκαλία και φαρισαϊκά ζητάν από όλους αδιάκριτα την «ακρίβεια». Στα πλαίσια της «οικονομίας» μπορεί να γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε «εκτροπή», οποιαδήποτε αμαρτία, αρκεί ο χριστιανός να βρίσκεται σε μια πορεία θεραπείας, σε πορεία μετάνοιας, και να έχει πνευματικό πατέρα ο οποίος με αγάπη θα τον καθοδηγεί, ώστε, κάποτε να φτάσει να θεραπευτεί κι έτσι να μπορεί πλέον να ζει με την «ακρίβεια». Η διαδικασία θεραπείας μπορεί να διαρκέσει, μέρες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες, ή και ολόκληρη την επίγεια ζωή, ανάλογα με την ένταση της μετάνοιας και το θέλημα του Θεού … Για όλο αυτό το διάστημα φυσικό είναι να ισχύει και να εφαρμόζεται η «οικονομία», η «οικονομία» της «οικονομίας», η «οικονομία» «στο τετράγωνο», «στον κύβο» ή «στην νιοστή»!!! Συνέπεια της πτώσης η σωματική ηδονή Ο Αδάμ υπακούοντας στον πονηρό, που τον έβαλε σε πειρασμό, στέρησε από τον εαυτό του τον προκαθορισμένο σκοπό. Με τη συμβουλή του φιδιού νόμισε ότι μπορεί να γίνει Θεός με αυτόν ακριβώς τον τρόπο που του απαγόρευε η θεία εντολή και έτσι μπήκε στη ζωή του η άγνοια της αιτίας του, η άγνοια του Δημιουργού του[312]. Η άγνοια όχι ως απώλεια κάποιας εγκεφαλοδιανοητικής γνώσης και άποψης, αλλά η άγνοια ως ακρασία με τη θεία Χάρη. Η άγνοια ως απώλεια της συνουσίας με τη θεία Χάρη. Η λήθη αυτής της εμπειρίας εγκλωβίζει τον θνητό στα αισθητά. Η στροφή του θνητού προς τα αισθητά προκαλεί τη λήθη εκείνης της ουράνιας βιωτής. Όταν βρέθηκε στην κατάσταση που την χαρακτηρίζει η κυριαρχία της «αίσθησης», όταν εγκλωβίστηκε στη «σάρκα», στο σωματικώς ζην και αισθάνεσθαι, απέκτησε τη σύνθετη γνώση, τη δια των αισθήσεων γνώση, η οποία τον φόρτωσε με πάθη. Έτσι η ζωή του ανθρώπου έγινε κτηνώδης σε όλες της τις απόψεις. Όλα του συμβαίνουν πλέον, όπως και στα ζώα. Τρώει σαν τα ζώα, αναπαράγεται σαν τα ζώα, πεθαίνει σαν τα ζώα[313]. Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό ελεύθερος από τη φθορά και τον θάνατο, ελεύθερος από την αμαρτία. Μετά την παρακοή όμως μπήκε στη ζωή του ανθρώπου η αμαρτία και πλέον γεννιέται με τρόπο που αναπαράγει την αιχμαλωσία αυτή στην αμαρτία[314]. Μετά την παράβαση η ανθρώπινη φύση αρχίζει με ενήδονη σπορά (με το σεξ) και τελειώνει με επώδυνο θάνατο[315]. Λόγω της πτώσης άλλαξε ο τρόπος γέννησης του ανθρώπου[316]. «Ὁ προηγούμενος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ ἦν τοῦ μὴ διὰ γάμου γεννᾶσθαι ἡμᾶς καὶ φθορᾶς». Ο αρχικός σκοπός του Θεού ήταν να μη γεννιώμαστε δια γάμου και φθοράς. Ο άγιος Μάξιμος αντιγράφει κατά λέξη τη φράση από τον Μέγα Αθανάσιο[317]. Το ίδιο αναφέρει και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Αν δεν χάναμε την ομοτιμία με τους αγγέλους, δεν θα χρειαζόμασταν για την αύξησή μας τον γάμο. Η αύξηση των ανθρώπων θα γινόταν με τον ίδιο ακατανόητο για τον ανθρώπινο στοχασμό τρόπο που έγινε και εκείνη των αγγέλων[318]. Χαρακτηρίζει μάλιστα τον σημερινό τρόπο γέννησης του ανθρώπου μέσω του σεξ κτηνώδη και άλογο[319]. Αντίστοιχη αναφορά έχουμε και στον 19ο οίκο των Χαιρετισμών: «χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς». Η Παναγία έγινε αιτία της αναγέννησης των με αισχρό τρόπο (δια του σεξ) συλληφθέντων. Ο αρχικός σκοπός του Θεού δεν ήταν να γεννιέται ο άνθρωπος με τον σημερινό τρόπο, μέσω του σεξ, μέσω του γάμου. Εάν δεν έπεφτε η ανθρώπινη φύση, ο πολλαπλασιασμός μας δεν θα γινόταν με τη σωματική ένωση, αλλά με άλλο θείο και θαυμαστό τρόπο χωρίς τον μολυσμό του σπέρματος[320]. Ο σημερινός τρόπος χαρακτηρίζεται ως ποινή[321]. Για να θυμόμαστε αυτή μας την πτώση, αυτή μας την εκτροπή υπάρχουν και τα έθιμα του σαραντισμού των βρεφών. Αν δεν έφευγαν από τον Παράδεισο οι Πρωτόπλαστοι, η αναπαραγωγή των ανθρώπων θα γινόταν με άλλο τρόπο. Με ποιον; Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες, αλλά σίγουρα, μια και η ηδονή μπήκε στη φύση μας μετά την πτώση, εκείνος ο τρόπος θα ήταν χωρίς σωματική ηδονή[322]. Παράδειγμα είναι η δημιουργία του Αδάμ και ίσως η γέννηση του Νέου Αδάμ. [312] «Τῆς οὖν πρὸς τὸ τέλος ἐνεργείας τῶν κατὰ φύσιν δυνάμεων ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐλλείψας τὴν κίνησιν, τὴν τῆς οἰκείας αἰτίας ἐνόσησεν ἄγνοιαν, ἐκεῖνο νομίσας εἶναι Θεὸν διὰ τῆς συμβουλῆς τοῦ ὄφεως, ὅπερ ἔχειν ἀπώμοτον ὁ τῆς θείας ἐντολῆς διετάξατο λόγος». (Προς Θαλάσσιον, PG 90, 253C - 14Β 40). [313] «Οὕτω δὲ παραβάτης γενόμενος καὶ τὸν Θεὸν ἀγνοήσας, πρὸς ὅλην τὴν αἴσθησιν ὅλην ἀπρὶξ ἀναμίξας τὴν νοερὰν δύναμιν, τὴν σύνθετον καὶ ὀλέθριον πρὸς πάθος ἐνεργουμένην τῶν αἰσθητῶν ἐπεσπάσατο γνῶσιν, καὶ παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς, τὰ αὐτὰ αὐτοῖς κατὰ πάντα τρόπον καὶ ἐνεργῶν καὶ ζητῶν καὶ βουλόμενος, καὶ πλέον εἰς ἀλογίαν ἔχων τοῦ κατὰ φύσιν λόγου πρὸς τὸ παρὰ φύσιν τὴν ἄμειψιν». (Προς Θαλάσσιον, PG 90, 253CD - 14Β 40). [314] «Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἐκ Θεοῦ τὸ εἶναι λαβὼν καὶ γενόμενος κατ᾽ αὐτὴν τοῦ εἶναι τὴν γένεσιν, φθορᾶς ἦν καὶ ἁμαρτίας ἐλεύθερος—οὐ γὰρ συνεκτίσθη αὐτῷ φθορὰ καὶ ἁμαρτία—ὅτε δὲ τὴν ἐντολὴν παραβὰς ἥμαρτε, γέννησιν καταδικάζεται διὰ πάθους καὶ ἁμαρτίας συνισταμένην, ἐν τῷ δι᾽ αὐτὴν παθητῷ τῆς ἁμαρτίας ἐχούσης, ὡς ἐν νόμῳ, λοιπὸν κατὰ τὴν φύσιν τὴν γένεσιν· καθ᾽ ὃν οὐδείς ἐστιν ἀναμάρτητος, ὑποκείμενος φύσει τῷ νόμῳ τῆς μετὰ τὴν γένεσιν διὰ τὴν ἁμαρτίαν ἐπεισαχθείσης γεννήσεως. Ἐπειδὴ τοίνυν διὰ τὴν παράβασιν ἡ ἁμαρτία, διὰ δὲ τὴν ἁμαρτίαν τὸ παθητὸν κατὰ τὴν γέννησιν τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων ἐπεισῆλθεν, καὶ συνήκμαζεν ἀεὶ τῷ παθητῷ τῆς γεννήσεως διὰ τῆς ἁμαρτίας ἡ πρώτη παράβασις». (Προς Θαλάσσιον, PG 90, 312BC 313A - 14Β 122). [315] «Ἀρχήν ἔσχεν μετά τήν παράβασιν, φησίν, ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις τῆς ἰδίας γενέσεως, τήν καθ᾿ ἡδονήν ἐκ σπορᾶς σύλληψιν, καί τέλος τόν κατ᾿ ὀδύνην διά φθορᾶς θάνατον». (Προς Θαλάσσιον, PG 90, 644B - 14Γ 222). [316] «Κατ᾽ ἀρχὰς ἀπατηθεὶς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐν παραβάσει γενόμενος παρεσυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν καὶ κατεδικάσθη κατὰ τὸν αὐτῶν τρόπον καὶ γεννᾶσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν». (Ερωταποκρίσεις Α', εκτός PG - 14Α 168). «Ὁ προηγούμενος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ ἦν τοῦ μὴ διὰ γάμου γεννᾶσθαι ἡμᾶς καὶ φθορᾶς, ἡ δὲ παράβασις τῆς ἐντολῆς τὸν γάμον εἰσήγαγεν διὰ τὸ ἀνομῆσαι τὸν Ἀδάμ, τουτέστιν ἀθετῆσαι τὸν ἐκ Θεοῦ δοθέντα αὐτῷ νόμον, πάντες οὖν οἱ ἐξ Ἀδὰμ γεννώμενοι ἐν ἀνομίαις συλλαμβάνονται, ὑποπίπτοντες τῇ τοῦ προπάτορος καταδίκῃ». (Ερωταποκρίσεις Α', εκτός PG - 14Α 280). [317] «Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἐπειδὴ ὁ προηγούμενος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ ἦν τοῦ μὴ διὰ γάμου γενέσθαι ἡμᾶς καὶ φθορᾶς· ἡ δὲ παράβασις τῆς ἐντολῆς τὸν γάμον εἰσήγαγε διὰ τὸ ἀνομῆσαι τὸν Ἀδὰμ, τουτέστιν ἀθετῆσαι τὸν ἐκ Θεοῦ δοθέντα αὐτῷ νόμον. Πάντες οὖν οἱ ἐξ Ἀδὰμ γενόμενοι ἐν ἀνομίαις συλλαμβάνονται ὑποπίπτοντες τῇ τοῦ προπάτορος καταδίκῃ. Τὸ δὲ, Καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου, σημαίνει ὅτι ἡ Εὔα, ἁπάντων ἡμῶν ἡ μήτηρ, πρώτη ἐκίσσησε τὴν ἁμαρτίαν, ὥσπερ ὀργῶσα τὴν ἡδονήν. Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, τῇ τῆς μητρὸς καταπίπτοντες καταδίκῃ, κισσᾶσθαι λέγομεν ἐν ἁμαρτίαις». (Μεγ. Αθανασίου, ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ, PG 27, 240 CD). [318] «Οὐκοῦν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, εἴπερ μηδεμία παρατροπή τε καὶ ἔκστασις ἀπὸ τῆς ἀγγελικῆς ὁμοτιμίας ἐξ ἁμαρτίας ἡμῖν ἐγένετο, οὐκ ἂν οὐδὲ ἡμεῖς τοῦ γάμου πρὸς τὸν πληθυσμὸν ἐδεήθημεν. Ἀλλ᾽ ὅστις ἐστὶν ἐν τῇ φύσει τῶν ἀγγέλων τοῦ πλεονασμοῦ τρόπος, ἄῤῥητος μὲν καὶ ἀνεπινόητος στοχασμοῖς ἀνθρωπίνοις, πλὴν ἀλλὰ πάντως ἐστίν». (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189A). [319] «Ὡς ἂν μὴ κολοβωθείη τὸ τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρωπίνων πλῆθος, ἐκπεσὸν ἐκείνου τοῦ τρόπου, καθ᾽ ὃν οἱ ἄγγελοι πρὸς τὸ πλῆθος ηὐξήθησαν· διὰ τοῦτο τὴν κατάλληλον τοῖς εἰς ἁμαρτίαν κατολισθήσασι τῆς αὐξήσεως ἐπίνοιαν ἐγκατασκευάζει τῇ φύσει, ἀντὶ τῆς ἀγγελικῆς μεγαλοφυίας τὸν κτηνώδη τε καὶ ἄλογον τῆς ἐξ ἀλλήλων διαδοχῆς τρόπον ἐμφυτεύσας τῇ ἀνθρωπότητι. Ἐντεῦθέν μοι δοκεῖ καὶ ὁ μέγας Δαβὶδ κατοικτιζόμενος τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἀθλιότητα, τοιούτοις λόγοις καταθρηνῆσαι τὴν φύσιν· ὅτι "Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε·" τιμὴν λέγων, τὴν πρὸς τοὺς ἀγγέλους ὁμοτιμίαν. Διὰ τοῦτο, φησὶ, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις, καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς. Ὄντως γὰρ κτηνώδης ἐγένετο ὁ τὴν ῥοώδη ταύτην γένεσιν τῇ φύσει παραδεξάμενος, διὰ τὴν πρὸς τὸ ὑλῶδες ῥοπήν». (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189CD 192A). [320] «Την διαδοχήν των ανθρώπων ονομάζει επείσακτον γέννησιν τη φύσει ημών, ενώσει σωματική, ομοία τοις ζώοις. Ει γαρ η του ανθρώπου φύσις ουκ έπιπτε δια του πρώτου ανθρώπου τη παραβάσει, ο πολλαπλασιασμός του ανθρωπίνου γένους ουκ αν εγίγνετο τη των σωμάτων ενώσει, ήτις εστί η της παραβάσεως ποινή, αλλά θαυμαστώ τινι θείω τρόπω, άνευ μολυσμού σπέρματός τίνος». (Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β 130). [321] «Διαδοχή ονομάζει την δι' ενώσεως γέννησιν των ανθρώπων εκ σπέρματος, ήτις ουκ εν τη φύσει αυτού ήν, άλλα ποινή εστί επείσακτος τη φύσει». (Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β 130). [322] «Ούτω και παρά την αρχήν, ει τοις προστάγμασιν αυτού πεισθέντες οι περί τον Αδάμ της ηδονής εκράτησαν του ξύλου, ουκ αν ηπόρησεν οδού, δι᾽ ής το των ανθρώπων αυξήσαι γένος. Και πώς άν, φησίν, αι τοσαύται μυριάδες των ανθρώπων εγένοντο; Εγώ δε σε πάλιν ερωτώ, επειδή σε σφόδρα παρέμεινε κατασείων ούτος ο φόβος, πώς ο Αδάμ, πώς δε η Εύα, μη μεσιτεύοντος γάμου;». (Μεγ. Αθανασίου, ΚΑΤΑ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΟΥ, 26).