21-9-2012 -Γ4-Α3-Α4-Α2

		Γ 4 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ και .... ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΙΜΑΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ Κάποιοι κατηγορούν την Εκκλησία επειδή τιμάει τον σταυρό. Λένε: «Πάνω στον σταυρό σκότωσαν τον Χριστό. Γιατί να τιμάμε το “μαχαίρι” που σκότωσε τον Χριστό;» Μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας μπήκε στη ζωή των ανθρώπων ο θάνατος. Ο θάνατος του σώματος και ο θάνατος της ψυχής. Μετά θάνατον οι ψυχές των ανθρώπων πήγαιναν στον Άδη, βρίσκονταν σε κατάσταση χωρίς φως, χωρίς χαρά, χωρίς αγάπη, χωρίς επικοινωνία. Σαν να λέμε δηλαδή διάλεξαν να πάνε μετανάστες στην Αυστραλία. Ε, φταίω, δεν φταίω, εκεί πέρα θα γεννηθώ. Έτσι έγινε με τον Αδάμ και την Εύα, διάλεξαν να παν μετανάστες στο σκοτάδι. Στη χωρίς Φως Θεού κατάσταση. Και φταίμε δεν φταίμε οι υπόλοιποι εκεί πέρα γεννιόμαστε. Και αυτό ίσχυε και για μετά θάνατον. Όταν πέθαιναν οι άνθρωποι πάλι πήγαιναν στο σκοτάδι. Όταν ξεψύχησε, λοιπόν, ο Ιησούς πάνω στον σταυρό η ανθρώπινη ψυχή Του πήγε στον Άδη αλλά επειδή ήταν και Θεός μπήκε και το Φως του Θεού μαζί Του στον Άδη κι έτσι καταργήθηκε ο Άδης, νικήθηκε ο θάνατος. Ο Ιησούς μετά από τρεις μέρες αναστήθηκε. Ο Άδης όμως καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο σταυρός δεν σκότωσε τον Χριστό αλλά τον Άδη, τον θάνατο. Αυτή την αλλαγή που ήρθε με τον σταυρικό θάνατο και την ανάσταση του Χριστού απεικονίζει η αναπαράσταση της ανάστασης του Χριστού με την καθόδο Του στον Άδη. Ο Χριστός πατάει πάνω στις σπασμένες πύλες του Άδη που σημαίνει ότι τον κατέστρεψε ολοσχερώς και οριστικά. Μετά την σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού υπάρχει κόλαση και παράδεισος. Όλοι πλέον βρίσκονται στον Ήλιο, αλλά άλλοι έχουν θεραπευτεί και έχουν ανοιχτά τα «μάτια» τους και χαίρονται την παρουσία του Ήλιου κι άλλοι είναι τυφλοί και με εγκαύματα και το μόνο που νιώθουν από την παρουσία του Ήλιου είναι πόνος. Δεν υπάρχει εξωτερικά κόλαση, όλοι βρίσκονται στην παρουσία του Θεού, αλλά άλλοι την νιώθουν θετικά και άλλοι αρνητικά. Όσοι δεν έχουν θεραπευτεί βασανίζονται και νιώθουν ότι είναι μόνοι και σε σκοτάδι, ενώ όσοι έχουν θεραπευτεί απολαμβάνουν την ένωση με τον Χριστό, αισθάνονται γεμάτοι από την αγάπη που είναι ο Χριστός. Ήρθε λοιπόν ο Χριστός … ξέρετε στην ουσία του ‘κανε «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» στο σκοτάδι. Δηλαδή με ποιόν τρόπο μας πήρε μαζί του … Λέμε ότι ο Αδάμ και η Εύα πήγαν στο σκοτάδι … σε εκείνη την περίπτωση, το σκοτάδι, ο διάβολος, πώς την έκανε την πρόταση; Ήρθε και τους είπε, «ξέρετε εγώ είμαι σκοτάδι;» … Όταν λέμε σκοτάδι εννοούμε σκοτάδι, δηλαδή όχι σκοτάδι από φως, σκοτάδι από ζωή. Πώς είναι όταν είναι σκοτεινή η ζωή σου; Δηλαδή βαρεμένος, βαριεστημένος, κατάθλιψη, ξεφούσκωμα, όχι έμπνευση, βαριεστιμάρα, μου την δίνουν όλα. Αυτό είναι σκοτάδι. Δεν ήρθε να μας πει, λοιπόν, ο διάβολος ότι, «ξέρετε εγώ θα σας δώσω αυτή την “ωραία” κατάσταση, να είστε βαρεμένοι, να μην σας αρέσει τίποτε, να μην σας ικανοποιεί τίποτε, μια κατάθλιψη σκέτη, ξεφουσκωμένοι, χωρίς όρεξη, χωρίς τίποτε. Ελάτε μαζί μου». Ποιος βλάκας θα πήγαινε; Εντάξει; Δεν ήρθε έτσι. Κρύφτηκε σε ένα δημιούργημα και τους είπε ότι τους είπε, τους πρότεινε τα καλά, ότι εγώ είμαι το φως, δηλαδή, και θα περνάτε καλά μαζί μου, αλλά κρύφτηκε σε ένα δημιούργημα. Ε, το ίδιο πράγμα του έκανε κι ο Χριστός. Κρύφτηκε σε έναν άνθρωπο. Όπως ο διάβολος δεν εμφανίστηκε με την κατάσταση του, αλλά κρύφτηκε σε ένα δημιούργημα, έτσι ο Χριστός, δεν εμφανίστηκε σαν Θεός, να πάει να μπουκάρει στον άδη, αλλά κρύφτηκε σε ένα δημιούργημα, στον άνθρωπο. Δηλαδή αν ο διάβολος είχε καταλάβει ότι ο Ιησούς Χριστός, ο άνθρωπος που ζούσε εκείνη την εποχή, ήταν αυτό που ήταν, Θεάνθρωπος, θα έκαμνε το παν για να μην πεθάνει. Όχι που τους έβαλε τους άλλους να Τον σταυρώσουν, θα έκαμνε το παν για να μην πεθάνει, αλλά πάλι την είχε πατήσει, γιατί και να μην Τον σκότωναν οι άνθρωποι, τον Ιησού, αφού γεννήθηκε πλέον στη σύμβαση αυτή σαν άνθρωπος, κάποτε θα πέθαινε. Δηλαδή πώς να το πω; Και συνταξιούχος να πέθαινε ο Χριστός … και στα βαθιά του γεράματα να πέθαινε, όταν η ψυχή Του θα πήγαινε στον άδη … καληνύχτα άδης. Απλώς τι έπαθε ο διάβολος … δηλαδή στον Χριστό δεν καταλάβαινε τίποτε; Δεν Τον έβλεπε ότι είχε το Φως του Θεού; Το έβλεπε, άγγελος ήταν, δηλαδή βλέπει που υπάρχει Θεός. Έβλεπε λοιπόν έναν άνθρωπο φωτεινό. Γιατί δεν φυλάχτηκε από Αυτόν; Είχε ξαναδεί φωτεινό άνθρωπο; Είχε δει, Ηλία, Μωυσή, Δαβίδ, τους προφήτες. Αλλά τι ήξερε; Φωτεινός, φωτεινός, μάγκα μου, αλλά όταν πεθάνεις, έλα απ’ εδώ, πάμε στον άδη μια βόλτα. Κι ο Πρόδρομος που ήταν ο μέγιστος των προφητών … όταν αποκεφαλίστηκε, άιντε κατά άδη μεριά. Αυτό ήξερε ο διάβολος. Τον έβλεπε από έξω ότι ήταν φωτεινός, δεν μπορούσε όμως να μπει μέσα να δει με τι τρόπο είναι φωτεινός. Είναι φωτεινός με τον τρόπο που ήταν όλοι οι προφήτες; Δηλαδή με κάτι που έχει από έξω; Ή είναι φωτεινός με τον τρόπο που ήταν Αυτός, δηλαδή Ήλιος, δηλαδή με κάτι που δεν μπορεί να το χάσει. Οι προφήτες πέθαιναν το χάναν, ο Ιησούς δεν μπορούσε να το χάσει, δικό Του ήταν, ο Ίδιος Του ήταν Φως. Οπότε με την ελπίδα ότι είναι προφήτης Τον σταύρωσε και τότε κατάλαβε τι έγινε. Γιατί μπήκε η ψυχή του Ιησού στον άδη, αλλά μαζί της μπήκε κι ο Θεός … και καληνύχτα … τέρμα ο άδης … έχουμε την εικόνα που δείχνει τον άδη γκρεμισμένο και τα λοιπά. Γιατί μόνο στον Έλληνα Πατριάρχη βγαίνει το Άγιο Φως στον Πανάγιο Τάφο το Πάσχα; Ναι. Ξέρεις, το μπερδεύουμε. Δεν είναι στον Έλληνα, είναι στον Ρωμαίο. Δηλαδή, σαν Έλληνες, από Ελλάδα, Πελοπόννησο, Στερεά, Μακεδονία κι αυτά, δεν έχουμε καμιά δουλειά εκεί πέρα. Αλλά σαν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Βυζάντιο, δηλαδή, ήταν τα Ιεροσόλυμα μέσα στο Βυζάντιο. Ο Πατριάρχης που υπήρχε … όταν κατέβηκαν οι Άραβες στα Ιεροσόλυμα, οι Άραβες το σεβάστηκαν, γιατί σεβόντουσαν τους Ρωμαίους και του δώσανε να έχει αυτός τα προνόμια εκεί πέρα. Αυτό ιστορικά. Από την άλλη μεριά γιατί αυτός είναι ο καθαυτού Πατριάρχης της περιοχής των Ιεροσολύμων. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, εμείς λέμε Έλληνας, τώρα, αλλά είναι ο συνεχιστής του Βυζαντίου, εκεί ανήκαν τα Ιεροσόλυμα, οπότε … ο Χριστός, δηλαδή, όταν μπαίνει στην ιστορία σέβεται την ανθρώπινη ιεραρχία, την ανθρώπινη … αυτό που λέει, «τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι, και τα του Θεού, τω Θεώ». Οπότε με βάση την ανθρώπινη ιστορία αυτός που έχει δικαίωμα εκεί είναι ο ελληνόφωνος Ρωμαίος Πατριάρχης των Ιεροσολύμων. Όλοι οι άλλοι πήγαν επειδή κατέκτησαν οι Άραβες, και πλήρωσαν στους Άραβες και πήρανε οικόπεδα και μπήκαν ας πούμε από το παράθυρο. Αυτός που νόμιμα του ανήκει το μέρος είναι ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων, ο ελληνόφωνος, ο Ρωμιός και ο Χριστός σέβεται αυτή τη σειρά της ανθρώπινης ιστορίας. Α 3 1. Γιατί μελετούμε την Αγία Γραφή; και .... ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ Α 4 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ και .... ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ Α 2 2. Η Παλαιά Διαθήκη μια ολόκληρη βιβλιοθήκη και .... ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ - ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ Γιατί ήρθε ο Χριστός; Ο Χριστός ήρθε για να μας σώσει από τη συνέπεια της αμαρτίας. Αμαρτία σημαίνει λάθος. Το αποτέλεσμα του λάθους του Αδάμ και της Εύας είναι ο θάνατος. Εξ αιτίας του λάθους που κάνανε μπήκε στη ζωή μας ο θάνατος. Βγήκε η ζωή. Ο Θεός είναι η ζωή, εμείς κλείσαμε το διακόπτη, έγινε σκοτάδι, θάνατος και σωματικός θάνατος και μετά τον σωματικό θάνατον, θάνατος. Δηλαδή οι ψυχές των ανθρώπων πηγαίναν στον άδη. Α-ιδ, σκοτάδι. Όταν λέμε σκοτάδι, χωρίς Θεό. Όταν λέμε σκοτάδι, εννοούμε στενοχώρια, βαρεμάρα, κατάθλιψη, όλα τα στραβά δηλαδή. Ήρθε ο Χριστός λοιπόν να μας σώσει από τον θάνατο σε όλες του τις εκδηλώσεις. Λένε ότι μετά τη Δευτέρα Παρουσία θα γίνει ο παράδεισος και η κόλαση. Γιατί δεν έχει δημιουργηθεί ο παράδεισος και η κόλαση; Εξ αιτίας του Χριστού οι ψυχές πλέον των ανθρώπων πηγαίνουν στο Φως, στον Ήλιο, αλλά εκεί υπάρχει κόλαση και παράδεισος. Άλλοι βλέπουν και χαίρονται την παρουσία του Ήλιου, άλλοι δεν βλέπουν και έχουν εγκαύματα και πονάνε από την παρουσία του Ήλιου. Μετά την Δευτέρα Παρουσία αυτό που θα αλλάξει είναι ότι σε αυτή τη κατάσταση θα συμμετέχει και το σώμα πλέον. Η ψυχή δεν αλλάζει κάτι, και τώρα είναι στο παράδεισο και μετά θα είναι στο παράδεισο, και τώρα είναι στη κόλαση και μετά θα είναι στη κόλαση. Αυτό που θα αλλάξει είναι ότι θα μπει και το σώμα. Και σωματικά θα πονάω στη κόλαση. Και σωματικά θα χαίρομαι, θα απολαμβάνω. Λένε, έχω ακούσει, ότι θα ζούμε πάλι στη γη, μετά τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά δεν θα τρώμε, θα είμαστε ανεξάρτητοι. Αυτό το διάστημα, από τη πτώση του Αδάμ, από το λάθος του Αδάμ και της Εύας μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού είναι μια ανωμαλία για τα μάτια του Θεού. Το ότι δηλαδή ζούμε εμείς έτσι όπως ζούμε, με αρρώστιες, θάνατο, αυτό δεν ήταν το σχέδιο του Θεού. Το σχέδιο του Θεού ήταν να ζούμε συνεχώς με το Φως του Θεού, με τη χαρά του Θεού, με ζωή συνέχεια και σωματικά. Από τη Δευτέρα Παρουσία και μετά αυτό που θα αλλάξει είναι ότι και το σώμα μας θα γίνει με κάποιο τρόπο τέτοιο που να μην έχει καμιά ανάγκη, όχι απλώς να φάει, ούτε καν ανάγκη να ζει πάνω στη γη. Δηλαδή ο Θεός έκανε ένα τεράστιο σύμπαν, και μοιάζει παράλογο … είναι γη είναι τίποτε, μια ψείρα μπρος στο σύμπαν. Μόνο στη γη να ζει ο άνθρωπος; Ε, δεν ήταν σχέδιο του Θεού να ζει μόνο στη γη. Η γη ήταν σαν εξέδρα εκτόξευσης, να το πούμε, να ξεκινάμε από τη γη, να γεμίζουμε Θεό μέσα μας, να ελευθερωνόμαστε από το να φάω, να πιώ, να αναπνεύσω ατμόσφαιρα … και να μπορούμε να ζούμε σε όλο το σύμπαν. Αυτό θα γίνει μετά την Δευτέρα Παρουσία. Δηλαδή θα είμαστε εντελώς έξω από τις σωματικές ανάγκες. Αυτό που λένε μερικοί ότι ο παράδεισος είναι πάνω, στον ουρανό, και τέτοια, ο κύριος μας ο περυσινός μας είπε ότι ο παράδεισος είναι μέρος της γης … Ξέρεις γιατί τον λένε οι άνθρωποι τον παράδεισο «επάνω»; Ή τον Θεό «επάνω»; «Πού είναι ο Θεός; Στον ουρανό». Πάει ο άλλος, ο αστροναύτης, α, λέει, δεν βρήκα τον Θεό! Αυτό είναι εικόνα. Γιατί οι άνθρωποι μέχρι πριν εκατό χρόνια … μη κοιτάτε τώρα που έχουμε τα αεροπλάνα και κυκλοφορούμε στον ουρανό. Μέχρι πριν εκατό χρόνια, ο ουρανός, σήμαινε, απροσπέλαστο, δεν μπορώ να πάω εκεί πέρα, δεν μπορώ να ζήσω εκεί πάνω. Άρα ο Θεός είναι σε κάτι ανώτερο από μας που δεν μπορούμε να πάμε εμείς. Και ο παράδεισος είναι στον ουρανό, αλλά, είναι κι εδώ. Παράδεισος είναι ο Χριστός. Παράδεισος είναι το να ζω με τον Χριστό, το να ζω με τον Θεό. Αυτό μπορεί να γίνει κι εδώ. Αυτό έχει γίνει με τους αγίους. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Αν ζήσουμε σωστά αυτά που λέει η Εκκλησία θα φτάσουμε να έχουμε μέσα μας τον Χριστό, άρα να ζούμε στον παράδεισο από τώρα. Δεν είναι τόπος ο παράδεισος. Ο Χριστός είναι ο παράδεισος. Κι όποιος είναι με τον Χριστό αυτός αισθάνεται ότι είναι στον παράδεισο. Βέβαια ο Αδάμ και η Εύα ξεκίνησαν από κάπου, τώρα αν αυτό ήταν στη Μεσοποταμία, ή στο Ισραήλ, ή στην Αιθιοπία, δεν έχει σημασία. Τέλειωσε εκείνο. Κύριε, είχανε πάει κάποιοι σε ένα μοναστήρι και είδανε δύο μάτια στον ουρανό, κανονικά μάτια, μεγάλα … Εντάξει, μπορεί να έγινε κάποιο θαύμα, συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Άλλοτε συμβαίνουν πραγματικά, άλλοτε οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα βλέπουν … Όχι, όλοι το είδαν … Εντάξει, συνέβη πραγματικά κάποιο θαύμα, και; Λένε ότι ήταν τα μάτια του Θεού. Εντάξει, μπορεί. Κοίταξε, ο Θεός δεν έχει μάτια … ούτε γαλανομάτης είναι ούτε στρογγυλομάτης. Ο Θεός είναι άλλου είδους Ον. Εμείς το παρομοιάζουμε και μιλάμε για μάτια και τέτοια. Εμείς μπορεί … μπορεί οι άνθρωποι να είδαν τα μάτια, να ήταν ο Θεός, αλλά η εικόνα ήταν ανθρώπινη που βλέπαν, … επειδή αυτοί έχουν συνηθίσει … Κύριε, στην τηλεόραση έδειξαν ότι βρήκαν ένα κομμάτι παλιό χαρτί που έλεγε ότι ο Χριστός είχε γυναίκα. Ναι, εντάξει, τέτοια διάφορα … Την άλλη φορά θυμήσου να μου το πεις και να μιλήσουμε γι’ αυτό … Κύριε, και κάτι άλλο. Λένε ότι αν πάρεις στο κινητό το 999 θα το σηκώσει ο Θεός! Αυτό σίγουρα δεν συμβαίνει! Ή το 666 θα το σηκώσει ο διάβολος … Όχι, αυτό σίγουρα δεν συμβαίνει. Αυτά τα λένε οι άνθρωποι. Και κύριε, έγραφε στην ιστορία, ότι στη θρησκεία μας δεν υπάρχουν δαιμόνια … κι άλλοι λένε ότι βλέπουν δαιμόνια … Οι άγιοι μας λένε ότι υπάρχουν οι δαίμονες. Άμα ακούμε δηλαδή τι λένε οι άγιοι, αυτό λένε. Απλώς ο Χριστός είναι ο Θεός, κι άμα είσαι στο φως δεν κυκλοφορούν τα σκοτεινά …