14-9-2012 - Α2 - Γ2 - Α3

		Α 2 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - 2 Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η αγία Ελένη. Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε στο μέρος που ήταν θαμμένος ο σταυρός του Χριστού από ένα αρωματικό φυτό που υπήρχε άφθονο σ' εκείνο το μέρος, τον βασιλικό. Αρχικά βρήκαν τρεις σταυρούς. Τοποθέτησαν πάνω τους με τη σειρά μια νεκρή γυναίκα και όταν βρέθηκε πάνω στο σταυρό του Χριστού αναστήθηκε. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος, στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 ύψωσε τον Σταυρό του Χριστού στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως. Το 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος νίκησε τους Πέρσες πήρε πίσω τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου του 630. Το 637 κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα οι Μουσουλμάνοι. Η τοπική εκκλησία των Ιεροσολύμων αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Το παραπάνω βίντεο προέρχεται από τρισδιάστατη περιήγηση στον διαδικτυακό τόπο: http://www.360tr.com/kudus/kiyamet_eng/index.html (τρισδιάστατη περιήγηση στους χώρους του Παναγίου Τάφου). «Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα». ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΙΜΑΕΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ Κάποιοι κατηγορούν την Εκκλησία επειδή τιμάει τον σταυρό. Λένε: «Πάνω στον σταυρό σκότωσαν τον Χριστό. Γιατί να τιμάμε το “μαχαίρι” που σκότωσε τον Χριστό;» Μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας μπήκε στη ζωή των ανθρώπων ο θάνατος. Ο θάνατος του σώματος και ο θάνατος της ψυχής. Μετά θάνατον οι ψυχές των ανθρώπων πήγαιναν στον Άδη, βρίσκονταν σε κατάσταση χωρίς φως, χωρίς χαρά, χωρίς αγάπη, χωρίς επικοινωνία. Όταν ξεψύχησε ο Ιησούς πάνω στον σταυρό η ανθρώπινη ψυχή Του πήγε στον Άδη αλλά επειδή ήταν και Θεός μπήκε και το Φως του Θεού μαζί Του στον Άδη κι έτσι καταργήθηκε ο Άδης, νικήθηκε ο θάνατος. Ο Ιησούς μετά από τρεις μέρες αναστήθηκε. Ο Άδης όμως καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο σταυρός δεν σκότωσε τον Χριστό αλλά τον Άδη, τον θάνατο. Αυτή την αλλαγή που ήρθε με τον σταυρικό θάνατο και την ανάσταση του Χριστού απεικονίζει η αναπαράσταση της ανάστασης του Χριστού με την καθόδο Του στον Άδη. Ο Χριστός πατάει πάνω στις σπασμένες πύλες του Άδη που σημαίνει ότι τον κατέστρεψε ολοσχερώς και οριστικά. Μετά την σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού υπάρχει κόλαση και παράδεισος. Όλοι πλέον βρίσκονται στον Ήλιο, αλλά άλλοι έχουν θεραπευτεί και έχουν ανοιχτά τα «μάτια» τους και χαίρονται την παρουσία του Ήλιου κι άλλοι είναι τυφλοί και με εγκαύματα και το μόνο που νιώθουν από την παρουσία του Ήλιου είναι πόνος. Δεν υπάρχει εξωτερικά κόλαση, όλοι βρίσκονται στην παρουσία του Θεού, αλλά άλλοι την νιώθουν θετικά και άλλοι αρνητικά. Όσοι δεν έχουν θεραπευτεί βασανίζονται και νιώθουν ότι είναι μόνοι και σε σκοτάδι, ενώ όσοι έχουν θεραπευτεί απολαμβάνουν την ένωση με τον Χριστό, αισθάνονται γεμάτοι από την αγάπη που είναι ο Χριστός. Γ 2 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Α 3 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ και .... ΓΙΑΤΙ ΜΕΛΕΤΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ Φέτος, στην 1η Γυμνασίου τα Θρησκευτικά μιλάνε για την Παλαιά Διαθήκη, για την περίοδο πριν από τον Χριστό. Όταν λέμε Παλαιά Διαθήκη, κυρίως με ποιανού λαού την ιστορία έχει να κάνει; Με το Ισραήλ. Και μπορεί κανείς να σκεφτεί, μα τι δουλειά έχουμε εμείς τώρα να μαθαίνουμε την ιστορία των Εβραίων. Γιατί αυτό το πράγμα; Γιατί ασχολιόμαστε με την Παλαιά Διαθήκη η οποία είναι στην ουσία ιστορία των Εβραίων; Βέβαια δεν είναι όλη τους η ιστορία, αλλά κάποια κομμάτια από την ιστορία τους που αναφέρονται σε κάτι. Γιατί ασχολιόμαστε με αυτό το πράγμα; Μέσα από αυτές τις ιστορίες που θα δούμε, για τον Δαβίδ, για τον Μωυσή, για όλα αυτά, τελικά έχουμε να μάθουμε κάτι για τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Για το τι χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να μπορέσει να έχει σχέση με τον Θεό. Γιατί έτσι όπως είμαστε … έτσι τώρα, εμείς, εσείς, εγώ, μπορούμε να έχουμε σχέση με τον Θεό; Δηλαδή να πάρω το κινητό μου και να πάρω τηλέφωνο τον Θεό; Να κάνω προσευχή … αλλά πιάνω επαφή με τον Θεό; Δηλαδή εκείνη την ώρα αισθάνομαι ότι μιλάω με Κάποιον; Ή εγώ μιλάω στον αέρα και ότι θέλω λέω; Δεν καταλαβαίνουμε κάτι … να έχουμε δηλαδή απέναντι μας Κάποιον και να συζητάμε μαζί Του. Λέμε ότι με την προσευχή επικοινωνούμε με τον Θεό, αλλά αν δούμε την εμπειρία μας, επικοινωνούμε; Αισθάνεται κανείς επικοινωνία αν πει το «Πάτερ ημών»; Στην αρχή, πρώτη ώρα, πριν μπείτε σχολείο είπατε την προσευχή, αισθάνθηκε κανείς, εκείνη την ώρα, επικοινωνία με τον Θεό; Όχι. Ε, κάτι μας λείπει λοιπόν. Είναι σαν να έχουμε το κινητό, ας πούμε, να μην έχει μέσα μπαταρία, ή να μην έχει σήμα και εμείς να αρχίζουμε να χτυπάμε τα κουμπιά να πάρουμε τηλέφωνο. Θα πάρουμε τηλέφωνο; Δεν θα πάρουμε, δεν θα πιάσουμε γραμμή. Έτσι είναι και η προσευχή. Μπορεί να είναι κινητό χωρίς σήμα. Μπορεί να γίνει κινητό με σήμα. Θέλει όμως κάποια πράγματα για να μπορέσει να αποκτήσει σήμα το κινητό μας, η προσευχή, δηλαδή. Ε, σ’ αυτά, στο τι πράγματα χρειάζονται μας βοηθάνε οι ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη, γιατί μας μιλάν για ανθρώπους … μπορεί να ήταν από άλλο λαό, μπορεί να ήταν Εβραίοι … αλλά για ανθρώπους που μπόρεσαν να πιάσουν σήμα, και μας εξηγούν τι χρειάζεται για να πιάσουμε σήμα. Γιαυτό λοιπόν μελετάμε την Παλαιά Διαθήκη.