19-9-2012 - Γ1 - Α1 - Γ2

		Γ 1 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Α 1 Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ και .... ΓΙΑΤΙ ΚΟΨΑΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ Γ 2 1. Γιατί και πώς μελετούμε την Ιστορία και .... Περιπτώσεις πλαστογράφησης της Ιστορίας Σήμερα για να αναγνωριστεί ένα κράτος πρέπει να το αναγνωρίσει ο Ο.Η.Ε. (ή οι Η.Π.Α. …) Μέχρι το 1054 μ.Χ. αυτόν το ρόλο έπαιζε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τα δύο κέντρα της, τη Ρώμη και τη Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι το 1054 μ.Χ. ο Ο.Η.Ε. της εποχής ήταν ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων στη Κωνσταντινούπολη και ο Πάπας. 1. Ο Καρλομάγνος από το 794 αποκαλεί τους ελληνόφωνους Ρωμαίους, Γραικούς, και δημιουργεί μια Νέα Τάξη Πραγμάτων, μειώνει το κύρος της Κωνσταντινούπολης. Το 809 στη Σύνοδο του Ακυϊσγράνου πρόσθεσε στο Πιστεύω το Filioque και καταδίκασε τους ανατολικούς Ρωμαίους ως αιρετικούς και μάλιστα ειδωλολάτρες. Ο πρώτος που αντέδρασε στην προσθήκη ήταν ο τότε Πάπας Ρώμης Λέων ο Γ’: ανήρτησε το Σύμβολο, στη Ρώμη, στη βασιλική του Αγίου Πέτρου, σε δύο αργυρές πλάκες, στα λατινικά και τα ελληνικά, το Πιστεύω χωρίς την προσθήκη του Filioque. Τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. ο Πάπας Λέων ο Γ' αναγκάστηκε να στέψει τον Καρλομάγνο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τέτοια επιτυχία είχε η προπαγάνδα του Καρλομάγνου εναντίον των ανατολικών Ρωμαίων, των Γραικών όπως τους ονόμασε που η λέξη «grec», στα γαλλικά, έφτασε να είναι συνώνυμη του «απατεώνας» μέχρι σήμερα. 2. Το 1562 ο Ιερώνυμος Γουλφ ονόμασε τους ανατολικούς Ρωμαίους αντί για «Γραικούς», «Βυζαντινούς»! 3. Το 1808 τις βαλκανικές κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Γερμανός γεωγράφος Α. Τσόυνε (A. Zeune) τις ονόμασε ΒΑΛΚΑΝΙΑ από την τουρκική λέξη «balkan» που σημαίνει «βουνό». Από τα μέσα του 19ου αιώνα κυριάρχησε η ονομασία Βαλκάνια. Μέχρι τότε ονομάζονταν Ρωμανία, Ρωμυλία ή Ρούμελη. Ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα (το 1872) η Μεγάλη Αικατερίνη η Β' της Ρωσίας διαπραγματευόταν με τον αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Ιωσήφ, μετά την επικείμενη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την ίδρυση «Γραικικής» Αυτοκρατορίας από τον Δούναβη μέχρι την Κρήτη και την Κύπρο (εξέλιξη που και οι δύο θεωρούσαν αυτονόητη!), τελικά καταλήξαμε οι λαοί των Βαλκανίων να διασπασθούμε σε 8 κρατίδια και να καταντήσουμε την Ρούμελη (τα Βαλκάνια) «Πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης»! 4. Το 1405 γεννήθηκε ο Γεώργιος Καστριώτης στην Κρούγια (Kruje) λίγο βορειότερα των Τιράνων. Πατέρας του, ο Ιωάννης Καστριώτης, Ρωμαίος (Βυζαντινός) ηγεμόνας της Κρούγιας. Παππούς του ήταν ο Κων/νος Καστριώτης (+ 1390), ηγεμόνας της Ημαθίας και της Καστοριάς. Στα χρόνια του σουλτάνου Μουράτ του Β΄ (1421-1451) ο πατέρας του αναγκάστηκε να παραδώσει τα τέσσερα αγόρια του (και τον Γεώργιο) στον Μουράτ Β’ ως ενέχειρο για συνθήκη που συνήψε με τον πανίσχυρο Σουλτάνο. Ο Μουράτ ανάγκασε τον νεαρό Γεώργιο να εξισλαμισθεί και τον ονόμασε τιμητικά Ισκεντέρ (Αλέξανδρο). Αφού νυμφεύεται την Ανδρονίκη Κομνηνή, ο Γεώργιος Καστριώτης στις 28 Νοεμβρίου 1443, αποσκίρτησε από το οθωμανικό στρατόπεδο, επέστρεψε στο Χριστιανισμό, γύρισε στη πατρίδα του, την Κρούγια, συσπείρωσε γύρω του τους τοπικούς Ρωμαίους (Βυζαντινούς), χριστιανούς, ηγεμόνες και μέχρι το θάνατό του (17/1/1468) δεν νικήθηκε ποτέ από τους Τούρκους. Άγαλμα του Σκεντέρμπεη στην κεντρική πλατεία των Τιράνων Έμβλημα αυτού του Ρωμαίου, φυσικά, ήταν ο ρωμαϊκός (βυζαντινός) δικέφαλος αετός και η αυτοκρατορική πορφύρα. Η περιοχή που έδρασε ονομάστηκε στα αρβανίτικα-αλβανικά «Χώρα του Αετού», Shqipteria ή Shqiperia (Shqiponia = ο αετός). «Χώρα του Αετού» δηλαδή Ρωμανία. Το όνομα του Γεώργιου Καστριώτη, φέρει η κεντρική πλατεία (Σκεντέρμπεη) των Τιράνων. 5. Το 1872 δημιουργήθηκε το σχίσμα της βουλγαρικής εκκλησίας, της λεγόμενης Εξαρχίας. Από τότε άρχισαν οι Εξαρχικοί να προσπαθούν να επεκτείνουν όσο μπορούσαν περισσότερο την επικράτεια της δικαιοδοσίας τους αποσπώντας ενορίες από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Οι προπαγανδιστές της βουλγαρικής Εξαρχίας, προς τα τέλη του 19ου αιώνα, διαμαρτύρονται ότι τα κηρύγματά τους, συχνά, δεν έχουν την απήχηση που θα περίμεναν μεταξύ των σλαβόφωνων κατοίκων της Μακεδονίας γιατί οι τελευταίοι δεν ήθελαν να δεχτούν για εθνικό τους όνομα το «Βούλγαρος» επειδή το απεχθάνονταν ως υποτιμητικό. Έτσι προέκυψε σαν παρακλάδι του βουλγαρικού, το μακεδονικό ζήτημα. Για να ξεπεραστεί η απέχθεια των σλαβόφωνων κατοίκων των νοτίων Βαλκανίων προς το «Βούλγαρος» μπήκε στο παιχνίδι, σαν εναλλακτική λύση, το ένδοξο στη συνείδηση όλων των κατοίκων της Ρούμελης (Βαλκανίων) όνομα «Μακεδόνας». Γνώριζαν οι προπαγανδιστές της Εξαρχίας ότι ο σφετερισμός του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ανιστόριτος αλλά για τις ανάγκες της προπαγάνδας τον προσπάθησαν ... και πέτυχε. Το σλαβόφωνο κράτος των Σκοπίων έχει πετύχει να ονομάζεται από τη διεθνή κοινότητα, έστω ανεπίσημα, Μακεδονία. Το αεροδρόμιο των Σκοπίων φέρει το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το άγαλμα του δεσπόζει στη πόλη. Τί προηγήθηκε της κίνησης του Καρλομάγνου να δημιουργήσει Νέα Τάξη Πραγμάτων Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο –ισμός της Πόλης, είναι η δομή που δημιουργείται πάνω στην Πόλη, κύτταρο του η Πόλη. Η εκστρατεία του Μέγα Αλέξανδρου ήταν «εκπολιτιστική» γιατί έχτιζε πόλεις και δημιούργησε μια αυτοκρατορία που είχε για κύτταρο της την Πόλη. Το 400 μ.Χ. τα βάρβαρα τότε γερμανικά φύλα πέρασαν τον Ρήνο και κατέλυσαν το ρωμαϊκό πολιτικό σύστημα. Κατέστρεψαν τις Πόλεις και δημιούργησαν τη Φεουδαρχία: Το ΚΑΣΤΡΟ όπου ζούσαν οι ελεύθεροι κατακτητές και την ύπαιθρο όπου ζούσαν οι κατακτημένοι Ρωμαίοι, πλέον δουλοπάροικοι. Και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχαν πλούσιοι γαιοκτήμονες ή έμποροι που είχαν επαύλεις στην ύπαιθρο αλλά αυτές δεν ήταν ΚΑΣΤΡΑ γιατί δεν είχαν γύρω τους εχθρικό προς αυτούς λαό. Όποιος ήθελε μπορούσε να πάει να ζήσει σε κάποια ΠΟΛΗ. ΣΤΗ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ δεν υπήρχαν Πόλεις. Την εξουσία την έχει ο Φεουδάρχης και όχι οι πολίτες της Πόλης, δεν υπάρχει ΠΟΛΙΤ-ΙΣΜΟΣ αλλά ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ. Το κάστρο του Καρλομάγνου στο Άαχεν Από το 400 μέχρι το 800 οι υπόδουλοι λαοί της δυτικής Ευρώπης είχαν ΕΘΝΑΡΧΙΑ. Οι Φεουδάρχες, έχοντας εξασφαλίσει τον απόλυτο έλεγχο της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ και της ΕΞΟΥΣΙΑΣ μέσω της καταστροφής των ΠΟΛΕΩΝ και της δημιουργίας των ΚΑΣΤΡΩΝ και επέτρεπαν στους υπόδουλους να ρυθμίζουν τη καθημερινή τους ζωή με βάση το ρωμαϊκό δίκαιο. Δικαστής ήταν ο τοπικός επίσκοπος, όπως τον καιρό της Τουρκοκρατίας, υπήρχε το σύστημα της εθναρχίας. Στη μάχη του Πουατιέ, το 732, ο Κάρολος Μαρτέλος, (Μαρτέλος=Σφυροκόπος, από το ανελέητο σφυροκόπημα των αντιπάλων του) Φράγκος φεουδάρχης, παππούς του Καρλομάγνου, νίκησε τους Άραβες που τους βοηθούσαν εξεγερμένοι (πρώην Ρωμαίοι) δουλοπάροικοι (το όνομα Κάρολος του δόθηκε επειδή ο αγγελιοφόρος που ήρθε στον πατέρα του να του αναγγείλει ότι μια ερωμένη του, υπηρέτρια, γέννησε, φοβήθηκε την νόμιμη σύζυγο και χρησιμοποίησε τη λέξη «καρλ» που σημαίνει «αγόρι»). Μετά τη μάχη του Πουατιέ, οι Φράγκοι σιγά-σιγά συνειδητοποίησαν ότι έχουν ανάγκη να δημιουργήσουν μια Νέα Τάξη. Μέχρι το 751 κυριαρχούσε μεταξύ των Φράγκων η δυναστεία των Μεροβίγγειων Φράγκων. Για τους Μεροβίγγειους υπήρχε ο θρύλος ότι είχαν έρθει από τη θάλασσα, ότι προερχόταν από την αρχαία Ελλάδα, ή ακόμη ότι ήταν απόγονοι εξ αίματος του Ιησού και της Μαρίας Μαγδαληνής! Οι Μεροβίγγειοι αναγνώριζαν την Ρωμαϊκή Τάξη πραγμάτων. Το 751 ο Πιπίνος, πατέρας του Καρλομάγνου, ίδρυσε τη δυναστεία των Καρολίγειων Φράγκων. Η αυτοκρατορία των Φράγκων από το 481 μέχρι το 814 μ.Χ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: ΡΩΜΑΙΟΙ, ΑΡΧΑΙΟΙ, του ΜΕΣΑΙΩΝΑ και ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΣΑΛΑΤΑ