Αριστερό, δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου. Η χημεία του Δογματισμού ...

		«Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μας είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για τη δημιουργία ενός λογικά συνεκτικού συστήματος πεποιθήσεων προκειμένου να υπάρχει μια αίσθηση τάξης-συνέχειας στη ζωή μας. Οι καινούργιες εμπειρίες ενσωματώνονται σε αυτό το προϋπάρχον σύστημα πεποιθήσεων. Όταν δεν ταιριάζουν απλά απορρίπτονται. Αυτό το χαρακτηριστικό του αριστερού ημισφαιρίου εξισορροπείται από τη δράση του δεξιού ημισφαιρίου το οποίο έχει την ακριβώς αντίθετη τάση. Ενώ το αριστερό ημισφαίριο αγωνίζεται να συντηρεί το υπάρχον σύστημα πεποιθήσεων το δεξί διαρκώς αμφισβητεί αυτό το status quo, αυτό το κατεστημένο. Όταν οι αντιφατικές ανωμαλίες γίνουν πάρα πολύ μεγάλες, το δεξί ημισφαίριο πιέζει και πετυχαίνει μια αναθεώρηση της κοσμοθεωρίας μας, του τρόπου που βλέπουμε τον κόσμο. Ωστόσο, όταν η προσκόλληση μας στα πιστεύω μας είναι πολύ ισχυρή, υπάρχει η πιθανότητα το δεξί ημισφαίριο να μην κατορθώσει να πετύχει να εξουδετερώσει την άρνηση μας, την εμμονή μας. Καθώς είναι στη φύση του αριστερού μας εγκεφαλικού ημισφαιρίου να αρνείται ιδέες που δεν ταιριάζουν με τα τρέχοντα δεδομένα μας, με το τρέχον “παράδειγμα” που έχουμε υιοθετήσει, όσο περισσότερο ήμαστε προσκολλημένοι στα πιστεύω μας τόσο λιγότερο γινόμαστε ικανοί να κάνουμε συνειδητά ελεύθερες επιλογές για τον εαυτό μας. Παρατηρώντας αυτή τη διαδικασία, μπορούμε να διευρύνουμε την αυτοσυνειδησία μας και να ενισχύσουμε την ελευθερία της θέλησης μας. Το ερώτημα δεν είναι αν τα πιστεύω μας είναι σωστά ή λάθος, αλλά αν ήμαστε ή όχι συναισθηματικά προσκολλημένοι σε αυτά, οπότε θα είναι περισσότερο ή λιγότερο πιθανό να επωφεληθούμε από αυτά. Δεν υπάρχει ελεύθερη επιλογή όταν ήμαστε συναισθηματικά προσκολλημένοι στο σύστημα των πεποιθήσεων μας». «Συγκεκριμένοι νευρώνες και νευροδιαβιβαστές όπως η νορεπινεφρίνη ενεργοποιούν μια αμυντική στάση όταν αισθανόμαστε ότι οι σκέψεις μας πρέπει να προστατευθούν από την επιρροή των άλλων. Εάν στη συνέχεια έρθουμε αντιμέτωποι με διαφορετικές απόψεις, οι νευροδιαβιβαστές που απελευθερώνονται στον εγκέφαλο είναι ίδιοι με τους νευροδιαβιβαστές που απελευθερώνονται όταν ο εγκέφαλος μας επιδιώκει να εξασφαλίσει στην επιβίωση μας σε επικίνδυνες καταστάσεις. Κατά την διάρκεια αυτής της αμυντικής στάσης, πιο πρωτόγονα μέρη του εγκεφάλου παρεμβάλλονται και παρακάμπτουν την λογική σκέψη και το μεταιχμιακό σύστημα θέτει εκτός λειτουργίας το μεγαλύτερο μέρος της μνήμης μας, προκαλώντας αυτό που λέμε “στενοκεφαλιά”. Το βλέπουμε αυτό στη πολιτική του φόβου, στη στρατηγική των παιχτών του πόκερ, ή απλά όταν κάποιος είναι ισχυρογνώμων σε συζητήσεις. Ανεξάρτητα από το πόσο πολύτιμη μπορεί να είναι μια ιδέα, ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να την επεξεργαστεί όταν βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση. Σε επίπεδο νευρώνων αντιδρά όπως όταν απειλούμαστε ακόμη κι αν η "απειλή" προέρχεται από ακίνδυνες απόψεις και δεδομένα που κατά τα άλλα θα μας ήταν χρήσιμα και θα μας έβρισκαν λογικά σύμφωνους. Όταν όμως, εκφραζόμαστε και οι απόψεις μας γίνονται αποδεκτές, η αμυντική χημεία του εγκεφάλου μας μειώνεται και η δράση της ντοπαμίνης ενεργοποιεί νευρώνες επιβράβευσης, κάμνοντας μας να αισθανόμαστε πολύ περισσότερο δυνατοί και αυξάνοντας την αυτοεκτίμηση μας. Τα πιστεύω μας έχουν βαθύτατες επιπτώσεις στη χημεία του σώματος μας. Γι' αυτό τα πλασέμπο, τα εικονικά φάρμακα, είναι τόσο αποτελεσματικά. Η αυτοεκτίμηση, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας συνδέεται άμεσα με τον νευροδιαβιβαστή που λέγεται σεροτονίνη. Όταν η έλλειψη του πάρει σοβαρές διαστάσεις συχνά οδηγεί σε κατάθλιψη, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ή ακόμη και στην αυτοκτονία. Η κοινωνική αναγνώριση αυξάνει τα επίπεδα της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης στον εγκέφαλο και μας επιτρέπει να απαλλαγούμε από συναισθηματικές εμμονές και να αποκτήσουμε αυτοεπίγνωση πολύ ευκολότερα». «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα δίκτυο αποτελούμενο από περίπου εκατό δισεκατομμύρια νευρώνες. Διαφορετικές εμπειρίες δημιουργούν διαφορετικές νευρικές συνδέσεις οι οποίες προκαλούν διαφορετικά συναισθήματα. Και ανάλογα με το ποιοί νευρώνες διεγείρονται συγκεκριμένες συνδέσεις καταλήγουν ισχυρότερες και αποδοτικότερες, ενώ άλλες εξασθενούν. Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα. Κάποιος που εξασκείται στη μουσική θα δημιουργήσει ισχυρότερες νευρικές συνδέσεις που θα συνδέουν τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, ώστε να μπορεί να είναι μουσικά δημιουργικός. Δυνητικά, κάθε είδος ταλέντου ή ικανότητας μπορεί να επιτευχθεί μέσω της εξάσκησης. Η ορθολογικότητα και η συναισθηματική σταθερότητα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Είναι συνδέσεις νευρώνων που μπορούν να ισχυροποιηθούν. Με οτιδήποτε κάνεις τροποποιείς τον εγκέφαλο σου βελτιώνοντας τον σε αυτό που κάνεις. Μια και αυτός είναι ένας τόσο θεμελιώδης μηχανισμός του εγκεφάλου μας, η αυτοεπίγνωση μπορεί να εμπλουτίσει σημαντικά την εμπειρία της ζωής μας». ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ: «Athene's : Η Θεωρία των Πάντων»