Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον Ουρανό και τη Γη. Τη «Γη», το δικό μας σύμπαν, το τετραδιάστατο χωροχρονικό συνεχές και τον «Ουρανό», τον κόσμο των Αγγέλων, τα σύμπαντα των «εξωγήινων» με «φτερά» όντων, τα ν-διάστατα σύμπαντα («ΓΙΑ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ...»). «Για να υπάρχουν και άλλα όντα που θα ευεργετούνται από την θεωρία Του ο Πατέρας δια του Υιού εν Πνεύματι Αγίω δημιούργησε κατ’ αρχήν τις αγγελικές και ουράνιες δυνάμεις, νοερά πνεύματα, πυρ άυλο και ασώματο. … Δυσκίνητες προς το κακό. Εκείνος όμως που για την λαμπρότητα του ονομάσθηκε Εωσφόρος και όσοι τον ακολούθησαν έγινε σκοτάδι εξαιτίας της έπαρσης» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Εκτός από τον κτιστό ουρανό (τα σύμπαντα των Αγγέλων) όπου «γίνεται» το θέλημα του Θεού («γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν ουρανώ και επί της γης») υπάρχει και ο Άκτιστος Ουρανός, ο «χώρος» της Αγίας Τριάδας, αυτό που εννοεί το «Πάτερ ημών Ο εν τοις Ουρανοίς». 
Όλα όσα μας λένε οι άγιοι είναι εικόνες, μιλάνε με εικόνες. Παλιά αυτό θεωρήθηκε μύθος … μετά προσπαθήσαμε να τα λέμε τα πράγματα όπως είναι, με την πρόοδο της επιστήμης. Σήμερα ξέρουμε από την επιστήμη, ότι και της επιστήμης η γλώσσα ότι κι αν πει είναι εικόνα. Λέμε ηλεκτρόνιο, εικόνα είναι, το φανταζόμαστε κάπως, δεν είναι ότι το είδαμε. Δεν έχουμε δυνατότητα να δούμε την πραγματική πραγματικότητα όπως πραγματικά είναι. Για παράδειγμα, τα χρώματα δεν υπάρχουν. Λέμε κόκκινο, εικόνα είναι το κόκκινο. Τα χρώματα είναι παιχνίδι του εγκεφάλου μας («ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ...»). Τα χρώματα είναι μία κωδικοποίηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος για να διακρίνει τα μήκη κύματος (ή τις συχνότητες) του φωτός που προσπίπτουν στο αισθητήριο όργανο της όρασης. Τα χρώματα δεν υπάρχουν αλλά το κόκκινο π.χ. δεν είναι ψευδαίσθηση επειδή υπάρχει μια πραγματική αιτία που προκαλεί το αίσθημα του κόκκινου, υπάρχει η ακτινοβολία μήκους κύματος 630-700 nm. Αν έβλεπα στα καλά καθούμενα, χωρίς να υπάρχει η σχετική ακτινοβολία, κόκκινο τότε θα ήταν ψευδαίσθηση, μια απλή φαντασίωση, ανωμαλία του νευρικού συστήματος. Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχετικά με το ότι τα λόγια της Γραφής δεν πρέπει να τα διαβάζουμε κατά γράμμα: «Αν δεχτούμε ότι ο Θεός έχει στόμα, επειδή η Γραφή λέει ότι “φύσηξε” στο πρόσωπο του ανθρώπου, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε ότι έχει και χέρια, επειδή λέει ότι “έπλασε τον άνθρωπο” ... Αλλά θα συλλάβουμε το νόημα της θείας Γραφής ... μόνο αν πάψουμε να προσέχουμε τις ανθρωπομορφικές εκφράσεις και καταλάβουμε ότι αιτία των εκφράσεων αυτών είναι η δική μας αδυναμία» (Ιωάν. Χρυσόστομος, PG 53, 107).(Βιβλίο Θρησκευτικών Α' Γυμνασίου, σελ. 136.) Όλα όσα λένε οι άγιοι είναι μύθος. Μύθος είναι η διήγηση που χρησιμεύει για να προκαλέσει μύηση. Αυτός που έχει μυηθεί έχει ζήσει, έχει βιώσει, είναι "μπασμένος", γνωρίζει εκ πείρας και όχι μόνο θεωρητικά. Δεν ξέρω να κάμνω ποδήλατο. Πέρνω ένα βιβλιαράκι, μια μέθοδο εκμάθησης ποδηλάτου, την μαθαίνω απ' έξω κι ανακατωτά, την έχω αποστηθίσει, μπορώ να απαντήσω οποιαδήποτε σχετική ερώτηση, γράφω άριστα στις εξετάσεις ... όταν όμως πέρνω το ποδήλατο "στουκάρω" στο πρώτο δένδρο που θα βρω. Γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες της μεθόδου οδήγησης ποδηλάτου αλλά δεν ξέρω να κάμνω ποδήλατο, το σώμα μου δεν γνωρίζει να οδηγεί ποδήλατο. Μύηση είναι να μάθει το σώμα μου να κάμνει ποδήλατο. Είναι σημάδι της αλλοίωσης που έχει προκαλέσει στον πολιτισμό και τη γλώσσα μας το Σχίσμα, που απολυτοποίησε τον λόγο (σκέφτομαι άρα υπάρχω) και υποτίμησε το πνεύμα (Φιλιόκβε), το ότι κατάντησε η λέξη μύθος να σημαίνει το ψέμα. Μύθος είναι η βιωματική, εμπειρική μύηση, εκμάθηση, εισαγωγή, και όχι απλώς η διανοητική πληροφόρηση. Όλα όσα λένε οι άγιοι, όλα όσα λέει η Εκκλησία είναι μύθοι(!), έχουν σκοπό να μας εισάγουν στη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν να αισθανθούμε τη θεία Χάρη, το Πνεύμα το ζωοποιόν. Γράφει η Βίβλος "και είπεν ο Θεός γεννηθήτω ...". Κανονικά δεν έχει κανένα νόημα αυτό το "και είπεν ο Θεός". Ποιός ο λόγος να "παραμιλάει" ο Θεός πριν δημιουργήσει ... πόσο μάλλον που ακόμη δεν υπήρχαν δημιουργήματα, ήταν μονός. Πίσω όμως από αυτή την "εικόνα" , πίσω από τη φράση "και είπεν ο Θεός" κρύβεται μια πραγματική αιτία, (πίσω από το αίσθημα του κόκκινου κρύβεται η ακτινοβολία μήκους κύματος 630-700 nm), πίσω από το "είπεν" κρύβεται το γεγονός ότι τα πάντα τα δημιουργεί "ο Πατήρ, δια του Υιού, εν Πνεύματι Αγίω". Ο Υιός και Λόγος του Θεού δημιουργεί τον κόσμο γι' αυτό και "είπεν ο Θεός", γι' αυτό ο συγγραφέας της Βίβλου βάζει τον Θεό να "παραμιλάει" πριν δημιουργήσει, για να δείξει ότι όλα έχουν γίνει δια του Υιού και Λόγου του Θεού, δια του Λόγου. Και όχι μόνο αλλά το έσχατο ον στο κτιστό επίπεδο δεν είναι ΟΥΣΙΑ αλλά ΛΟΓΟΣ, το έσχατο ον στον κτιστό μας κόσμο είναι οι ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ( ΣΥΜΠΑΝ, ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ και ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ), η δημιουργική ενέργεια του Θεού που κάνει συνεχώς τα όντα να υπάρχουν, που παράγει τον κόσμο, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα παράγει τα όντα, τις εικόνες που βλέπουμε στην τηλεόραση. Σε άκτιστο επίπεδο το έσχατο Ον είναι ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ, και εκεί δηλαδή δεν υπάρχει ΟΥΣΙΑ, ή μάλλον η άκτιστη ουσία του Θεού δεν είναι ΟΥΣΙΑ αλλά ΠΡΟΣΩΠΟ, ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ (7. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ). Στην εικόνα της Αγίας Τριάδας, στο κέντρο ζωγραφίζουν τον Χριστό γιατί Αυτός είναι για μας το κεντρικό Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, δια του Υιού γνωρίζουμε τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Αν δεν υπήρχε ο Θεάνθρωπος το Άκτιστο, η Αγία Τριάδα θα ήταν εντελώς άγνωστη, απροσπέλαστη στα δημιουργήματα. Ακόμη και οι Άγγελοι όλη τους την επαφή με την Αγία Τριάδα την χρωστάνε στον Υιό και Λόγο του Θεού, στο ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού ενανθρώπησε, στο ότι έγινε άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος συνδέει την δημιουργία με τον Δημιουργό. Όμως στην εικόνα επίσης, οι δύο κοιτάνε προς τον Πατέρα για να δειχθεί ότι ο Πατέρας είναι η πήγη. Ο Υιός "γεννιέται", βγαίνει με x τρόπο από τον Πατέρα. Το Άγιο Πνεύμα "εκπορεύεται", βγαίνει με ψ τρόπο από τον Πατέρα. Π.χ. όπως η εικόνα και ο ήχος βγαίνουν και τα δύο από τη συσκευή της τηλεόρασης αλλά με διαφορετικό τρόπο το καθένα. 
«Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν» (Γέν. 1,26). Εικόνα του Θεού του αοράτου είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος. Ο απόστολος Παύλος αναφερόμενος στον Χριστό λέει: «Ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού» (Β' Κορ. 4,4), «Ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού του αόρατου» (Κολ. 1,15). Ο Θεάνθρωπος είναι το πρότυπο για τη δημιουργία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σύμφωνα με την Εικόνα του Θεού, τον Ιησού Χριστό, τον Θεάνθρωπο. «Και έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, χώμα από τη γη, και ενεφύσησε στο πρόσωπο του πνοή ζωής» (Γέν. 2,7). Το σώμα του ανθρώπου ο Θεός το δημιούργησε χώμα από τη γη. Τι κρύβεται μέσα στη φράση «χώμα από τη γη» είναι δουλειά της επιστήμης να βρει. Το σώμα του ανθρώπου είναι σαν ζώο. Δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό εξ απόψεως, ανατομίας και φυσιολογίας. Το DNA, η δομή και η λειτουργία των κυττάρων, τα διάφορα όργανα και οι λειτουργίες τους στο ανθρώπινο σώμα και στα ζώα είναι πανομοιότυπα. Το σώμα του ανθρώπου είναι σαν ζώο. Η Βίβλος αναφέρει αυτά που χρειάζονται για τη θεραπεία του ανθρώπου, αυτά που χρειάζονται για τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, αυτά που χρειάζονται για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Βίβλος δεν είναι επιστημονικό σύγγραμμα βιολογίας ή ανθρωπολογίας ή αστρονομίας αλλά οι συγγραφείς Της χρησιμοποιούν τις γνώσεις και το λεξιλόγιο της εποχής τους για να διατυπώσουν αυτά που τους αποκάλυψε ο Θεός για τη σωτηρία-θεραπεία του ανθρώπου. «Ενεφύσησε στο πρόσωπο του πνοή ζωής», δημιούργησε την ψυχή του ανθρώπου που στο «υλικό» της είναι σαν άγγελος. Το ανθρώπινο σώμα από την άποψη του χώρου έχει τρεις διαστάσεις όπως τα ζώα, ενώ η ψυχή του έχει ν διαστάσεις όπως οι άγγελοι. «Ο τεχνίτης Λόγος δημιουργεί τον άνθρωπο, ένα ζώο από δύο φύσεις, την ορατή και την αόρατη. Από την προϋπάρχουσαν ύλη πήρε το σώμα και με την πνοή Του δημιούργησε την νοερή ψυχή. ... δημιούργησε τον άνθρωπο, σαν άλλο άγγελο, προσκυνητή μικτό, επόπτη της ορατής κτίσης, μύστη της νοουμένης, επίγειο και ουράνιο, πρόσκαιρο και αθάνατο, ορατό και νοούμενο, πνεύμα και σάρκα ... ζώο το οποίο εδώ οικονομείται και αλλού μετατίθεται και στο τέλος της προς τον Θεό πορείας του θεώνεται» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Οι όροι "νοερό", "αόρατο", "αθάνατο", "νοούμενο" αναφέρονται στον κόσμο των αγγέλων. Ο κόσμος των αγγέλων είναι ο νοητός κόσμος, ο αόρατος κοσμος, ο νοερός κόσμος, ο κόσμος που νοείται. Νους είναι ο οφθαλμός της ψυχής. Όταν η ψυχή λειτουργεί και δεν είναι "φυτό", "σε κώμα", όπως σε μας λόγω της πτώσης λειτουργεί και η δικιά της αίσθηση, λειτουργεί ο νους, νοεί, δηλαδή βλέπει τον κόσμο των αγγέλων, τον κτιστό ουρανό και τον Θεό, τον άκτιστο Ουρανό. 
Οι άγγελοι είναι ανώτεροι από μας τους ανθρώπους. Ακόμη υπάρχουν και ζώα που έχουν ανώτερες δυνατότητες από μας, μπορούν να πετάνε, να ζουν μέσα στο νερό, διαθέτουν ραντάρ π.χ. οι νυχτερίδες που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον χωρίς να βλέπουν κλπ. Ο άνθρωπος όμως είναι το τελειότερο δημιούργημα επειδή μετέχει και των δύο κόσμων. Αποτελείται από σώμα «σαν ζώο», σώμα που ανήκει στο υλικό σύμπαν, και ψυχή «σαν άγγελο». Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε ούτε θνητός ούτε αθάνατος, ή μάλλον, δημιουργήθηκε και θνητός και αθάνατος, ή για την ακρίβεια, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «δεκτικός και των δύο» αθανασίας και θνητότητας. Αν παρέμενε σε κοινωνία με τον Θεό, αν συνέχιζε να τροφοδοτείται με θεία Χάρη, θα έφθανε και το σώμα του να γίνει αθάνατο, θα απελευθερωνόταν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων, θα γινόταν και στο σώμα «σαν άγγελος» κι έτσι θα μπορούσε να ζει σε όλο το τεράστιο σύμπαν που τώρα μοιάζει μια παράλογη σπατάλη. Αν το σχέδιο του Θεού ήταν ο άνθρωπος να ζει μόνο πάνω στη γη ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτού του τεράστιου σύμπαντος; Ας έβαζε λίγα φωτάκια στον ουρανό να έχουμε να βλέπουμε τη νύχτα ... Αν όμως ο άνθρωπος ανταποκρινόταν και παρέμενε σε κοινωνία με τον Θεό θα απελευθερωνόταν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων, δεν θα είχε ανάγκη να τρώει, να αναπνέει, θα γινόταν σαν άγγελος και θα μπορούσε να ζει σε ολόκληρο το σύμπαν. Η γη ήταν απλώς μια εξέδρα εκτόξευσης, να ζει πάνω της ο άνθρωπος μέχρι να αφομοιώνει το σώμα του τη θεία Χάρη, μέχρι να μεταμορφώνεται ... κι εμείς την χωρίσαμε σε οικόπεδα και την κάναμε τον αποκλειστικό βιότοπο μας, τη φυλακή μας. 
Όταν ακούμε ότι ο Θεός απαγόρευσε στους Πρωτόπλαστους να φάνε τον καρπό ενός δένδρου νιώθουμε έναν περιορισμό, καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός έβαλε ένα φραγμό στην ελευθερία του ανθρώπου, ότι περιόρισε με την εντολή την ελευθερία του ανθρώπου. Όμως όλα όσα λέει η Βίβλος είναι ΜΥΘΟΙ, σκοπό έχουν να μας μυήσουν σε κάτι. Πίσω από την εντολή κρύβεται το ότι ο Θεός έδωσε το ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ στον ανθρώπου. Ενώ επιφανειακά νοιάζει να έχουμε να κάνουμε με στέρηση ελευθερίας στην ουσία το νόημα της διήγησης είναι ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα να είναι ελεύθερος, να διαλέγει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει, τον έκανε αυτεξούσιο. «Έδωσε τον νόμο, ώστε να υπάρξει το αυτεξούσιο» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Το ότι δόθηκε εντολή να μην "φάει" από ένα "δένδρο" σημαίνει ότι ο Θεός άφησε στην επιλογή του ανθρώπου το αν θα έχει κοινωνία και σχέση μαζί Του. Αν ο άνθρωπος δεν ήθελε να έχει σχέση με τον Θεό θα παρέβαινε την εντολή, αν ήθελε να έχει κοινωνία μαζί Του θα υπάκουε την εντολή. Αν δεν υπήρχε η εντολή δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να αρνηθεί ο άνθρωπος την κοινωνία με τον Θεό, θα ήταν αναγκαστικά μαζί Του. Επίσης ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφερόμενος στο δένδρο της γνώσης γράφει: «Το δένδρο της γνώσης το οποίο ούτε φυτεύτηκε από την αρχή με κακό σκοπό ούτε απαγορεύτηκε από φθόνο, αλλά ήταν μεν καλό αν το δοκίμαζε κανείς στον κατάλληλο καιρό (γιατί το δένδρο ήταν η θεωρία, όπως η δικιά μου θεωρία, την οποία μπορούν να βιώσουν με ασφάλεια μόνο όσοι έχουν τελειωθεί ως προς την έξη), αλλά δεν ήταν καλό για όσους ακόμη ήσαν απλούστεροι και αδύναμοι ως προς την έφεση· όπως η στερεά τροφή δεν είναι ωφέλιμη για εκείνους που ακόμα είναι αδύναμοι κι έχουν ανάγκη από γάλα» (Άγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ Β’, ΕΙΣ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ, PG 36, 324BC – ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ», ΓΡ. ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ τ. 5, σ. 54-6). Το δένδρο της γνώσης ήταν κάτι καλό, όμως έπρεπε ο άνθρωπος προηγουμένως να προετοιμαστεί κατάλληλα, για να μπορέσει να ζήσει ακίνδυνα εκείνη την κατάσταση. Την κατάσταση της θεωρίας μπορούν να βιώσουν ακίνδυνα μόνο όσοι είναι τέλειοι ως προς την έξη. Δεν είναι καλό να την γεύονται αυτοί των οποίων η έφεση δεν έχει ισχυροποιηθεί. Πριν από την σταθεροποίηση της έξης δεν ωφελεί η φυσική θεωρία, αλλά μάλλον γεμίζει τον άνθρωπο με πάθη. Τους ατελείς τους εγκλωβίζει, τους φυλακίζει στις σωματικές λειτουργίες των αισθήσεων, στην «σάρκα», η εξωτερική εμφάνιση των υλικών πραγμάτων. Ενώ για όσους είναι τέλειοι ως προς την έξη, οι κρυμμένοι μέσα στα φαινόμενα σχήματα λόγοι των όντων, γίνονται αιτία να αποδεσμεύονται από τη «σάρκα» και να στρέφονται προς τη ψυχή 2 .
ΕΞΗ: Ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και είχε μπροστά του ως στόχο την επίτευξη του καθ’ ομοίωσιν. Ως καλό λίαν -και αυτός- δημιούργημα του Θεού δεν είχε εντός του το κακό. Ξεκίνησε ευρισκόμενος στο λεγόμενο στάδιο του Φωτισμού. Ο νους του Αδάμ βρισκόταν στην καρδιά και ως φυσική του κατάσταση βίωνε τη λεγόμενη νοερά προσευχή. Όμως δεν είχε ακόμη σταθεροποιηθεί σε αυτήν την κατάσταση. Είχε την κατάσταση, δεν είχε την έξη. Η έφεσή του δεν είχε ισχυροποιηθεί, δεν είχε «κολλήσει» στον μόνο Αξιέραστο. Υπακούοντας στην εντολή του Χριστού θα γινόταν σταθερός ως προς την έξη. Την έξη, τη συνήθεια της προσκόλλησης του νου στο Θεό. Ο έρωτας είναι το χάρισμα που επιτρέπει στο κτίσμα να ενώνεται με τον Δημιουργό του. Η σωστή λειτουργία του έρωτα είναι ο θείος έρως. Όταν όμως ο νους του ανθρώπου δεν έχει σταθεροποιηθεί, όταν δεν έχει αποκτήσει αυτή τη σωτήρια έξη, όταν δεν είναι ισχυρός, τότε κινδυνεύει να αιχμαλωτισθεί από τη θεωρία των κτισμάτων. Τότε έχουμε την λεγόμενη αιχμαλωσία του νοός, τον ανθρώπινο έρωτα, τον των σωμάτων έρωτα. Και αυτή είναι μια μορφή ειδωλολατρίας. Ο θνητός λατρεύει το κτίσμα παρά τον Κτίσαντα. Όταν όμως ο άνθρωπος έχει την σωτήρια έξη του θείου έρωτα, τότε έχει και την αυτογνωσία, που γνωρίζει και αναγνωρίζει τη μη αυτονομία, τη μη αυτάρκειά του. Ο ερωτευμένος περισσότερο από κάθε άλλον γνωρίζει ότι ολοκληρώνεται υπαρξιακά δια του άλλου. Ο άνθρωπος είναι καθρέπτης που δύναται να αντανακλά το θείο Φως. Κανένα δημιούργημα δεν είναι πηγή φωτός. Εδώ βρίσκεται η κύρια αστοχία του πρώην Εωσφόρου (Εωσφόρος σημαίνει «αυτός που φέρει την ανατολή, το φως»). Ο πρώην Εωσφόρος επέτρεψε στον εαυτό του να νομίσει ότι έχει το δικαίωμα να νοιώσει «Εγώ ειμί ο Ων». Σφετερίστηκε αυτό το θείο όνομα, το υπέρ παν όνομα, σφετερίστηκε αυτή την κατάσταση του Θεού. Ο Δημιουργός είναι «Ήλιος», είναι αυτόφωτος, όλα τα δημιουργήματα είναι ετερόφωτα, είναι «καθρέφτες». Στην περίπτωση του Εωσφόρου ο «καθρέφτης» νόμισε ότι είναι «ήλιος» και ως φυσικό επακόλουθο νόμισε ότι δεν έχει πλέον ανάγκη τον «ήλιο» κι έτσι αρνήθηκε τη σχέση μαζί του, απομακρύνθηκε από τον «ήλιο» και σκοτείνιασε, έχασε το φως. Το ίδιο παθαίνει κάθε θνητός που δεν έχει την άγια έξη του θείου έρωτα, την άγια αυτή ταπείνωση. Η έξη της ταπείνωσης, η αυτοσυνειδησία του εντός άδη, η γνώση και η αναγνώριση της απουσίας, του κενού, του μηδενός, είναι αναγκαία για να επιτρέπεται στον θνητό ελεύθερα να ανοίγεται στη θεωρία της κτίσης. Αλλιώς κινδυνεύει από τον πειρασμό της ειδωλολατρίας, από τον πειρασμό της αυτοθέωσης. Η ηδονή είναι «πρόγραμμα» (software) που μπήκε εκ των υστέρων στον άνθρωπο, όταν αυτός έστρεψε το κάτοπτρο προς τα αισθητά. «Ο Θεός δεν δημιούργησε με την ανθρώπινη φύση την ηδονή και την οδύνη, αλλά έδωσε στον άνθρωπο μια δύναμη για να μπορεί να βιώνει (πνευματική) ηδονή ώστε με αυτή, με ανείπωτο τρόπο να μπορεί να έρχεται σε κοινωνία με τον Θεό. Αυτή τη δύναμη, δηλαδή την κατά φύση έφεση του νου προς τον Θεό, με το που άρχισε να ζει σωματικά ο πρώτος άνθρωπος την έστρεψε προς τα αισθητά και απέκτησε την παρά φύση λειτουργία της (σωματικής) ηδονής. Δίπλα στη σωματική ηδονή, ενδιαφερόμενος για τη σωτηρία μας ο Θεός έβαλε από φιλανθρωπία σαν τιμωρό δύναμη τη σωματική οδύνη, τον πόνο που καταλήγει στο θάνατο, περιορίζοντας την παρα φύση μανία του ανθρώπινου νου να στρέφει προς τα αισθητά η έφεσή του, την ερωτική του δυνατότητα» (Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, Προς Θαλάσσιον, PG 90, 628AB - 14Γ σ.198). Το ανθρώπινο σώμα δημιουργήθηκε σαν ζώο, αλλά δεν ήταν εγκλωβισμένο στις ζωώδεις λειτουργίες. Στο ζωικό βασίλειο υπήρχε εξαρχής η σωματική ηδονή και όλος ο κύκλος της φύσης. Το ανθρώπινο σώμα όμως αρχικά ήταν ελεύθερο από αυτή τη σύμβαση και ήταν στο χέρι του ανθρώπου αν θα γίνει σαν άγγελος ή αν θα καταλήξει σαν τα ζώα. Όταν ο άνθρωπος πήρε το νου του από τη θεωρία του Θεού και στράφηκε στη θεωρία των κτισμάτων, των αισθητών, των υλικών δημιουργημάτων, δια των πέντε σωματικών του αισθήσεων άρχισε να ζει σαρκική ζωή, έχασε την θεία Χάρη, έχασε το φως που είχε σαν ρούχο, ένοιωσε ότι είναι γυμνός και εγκλωβίστηκε στις σωματικές επιθυμίες και ηδονές 4 . Η λήθη των θείων εμπειριών συνετέλεσε στον προς τα σωματικά πάθη προσανατολισμό και έφερε την πλήρη άγνοια της ύπαρξης των ανώτερων εκείνων εμπειριών. Έτσι αμαυρώθηκε το κάτοπτρο (ο νους), που φυσική του λειτουργία ήταν να βλέπει την ενυπόστατη Εικόνα του Πατρός, και πλέον ο άνθρωπος δεν βλέπει όσα είναι φυσικό στη ψυχή να βλέπει, να νοεί, και γεμίζει σαρκικές επιθυμίες 5 . Όταν άρχισε στον άνθρωπο η λειτουργία της σωματικής ηδονής, τότε αλλοιώθηκε και ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε τα πράγματα. Σκοτίσθηκε ο νους του ανθρώπου. Όπως όταν πέφτει σκόνη στα μάτια και τυφλώνονται έτσι και η ψυχή που έχει αποκτήσει πάθη τυφλώνεται και δεν διακρίνει τίποτα. Εγκλωβισμένος σ’ αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος νομίζει πλέον τη σωματική ηδονή ως καλό και την επιδιώκει με κάθε τρόπο 6 . Η λύση είναι η μετάνοια, η άσκηση, ο αγώνας για την κάθαρση της καρδιάς και τότε, όταν το κάτοπτρο καθαριστεί, πάλι λάμπει το κατ' εικόνα, όπως λάμπει ο σίδηρος, όταν καθαριστεί από τη σκουριά 7 . Τότε όλος ο νους εστιάζει στα «άνω», ξεπερνά τα αισθητά, λειτουργεί υγιώς και νοιώθει πνευματική ηδονή βλέποντας ότι ο Πατέρας έχει εντός του αναστήσει τον Αναστάντα 8 . Όταν καθαριστεί όλος ο παρείσακτος ρύπος της αμαρτίας αποβάλλει η ψυχή και αποκτίσει καθαρό το κατ’ εικόνα, αφού λαμπικαριστεί (το κατ’ εικόνα) σαν σε κάτοπτρο θεωρεί τον Λόγο, την εικόνα του Πατέρα και μέσα σ’ Αυτόν τον Πατέρα, του οποίου είναι εικόνα ο Σωτήρας 9 .
Το «φίδι» προτείνοντας στην Εύα να φάει από τον απαγορευμένο καρπό είπε την αλήθεια: 1ον ότι θα ανοίξουν τα μάτια τους και 2ον ότι θα γίνουν σαν θεοί. Πράγματι μόλις έφαγαν άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν ότι ήσαν γυμνοί. Μέχρι τότε είχαν το φως σαν ρούχο. Η ψυχή του ανθρώπου όταν έχει το Φως του Θεού είναι και η ίδια της φως. Ο Αδάμ και η Εύα μέχρι την παρακοή έβλεπαν ότι ήσαν περίπου σαν άγγελοι, ήσαν φωτεινοί, είχαν το φως σαν ρούχο. Μόλις έκαναν την παρακοή έχασαν τη θεία Χάρη, το Φως του Θεού, και τότε είδαν ότι κατάντησαν σαν τα ζώα, σκέτο σώμα. Δεν ντράπηκαν επειδή είδαν κάποια μέλη του σώματος τους γυμνά. Αυτού του είδους η ντροπή είναι θέμα πολιτισμικό, καλλιεργείται από τα κοινωνικά έθιμα. Υπάρχουν κοινωνίες που οι άνθρωποι έχουν μάθει να κυκλοφορούν ολόγυμνοι και δεν νοιώθουν την παραμικρή ντροπή. Υπάρχουν άνθρωποι που ξεπέρασαν το αίσθημα της ντροπής και βγάζουν χρήματα εμφανιζόμενοι γυμνοί. Ο Αδάμ και η Εύα ντράπηκαν για έναν πολύ σοβαρότερο λόγο. Ντράπηκαν επειδή είδαν ότι πλέον κατάντησαν σαν τα ζώα, και τότε μάλιστα ήσαν και πολύ κοντά από την άποψη της μορφής!!! Επίσης τους είχε πει ότι θα είναι σαν θεοί. Πράγματι ο άνθρωπος όταν ερωτεύεται, όταν τους νευρώνες του εγκεφάλου του κυκλοφορεί άπλετη ντοπαμίνη νοιώθει ότι είναι θεός, νιώθει σαν θεός, σαν θεός αλλά δεν είναι, απλά λόγω του ενθουσιασμού που του προκαλεί η έκκριση της ντοπαμίνης νομίζει ότι όλα μπορεί να τα πετύχει. Δεν έχει γίνει θεός, αλλά νιώθει σαν θεός. Ενώ η οδός της υπακοής στην εντολή του Θεού θα τους οδηγούσε στο να γίνουν πραγματικά θεοί (κατά χάρη) οι Προπάτορες διάλεξαν να υπακούσουν στην πρόταση του πρώην Εωσφόρου και δεν πρόσεξαν μια λεπτομέρεια στην διατύπωση, δεν πρόσεξαν ότι η πρόταση του ήταν όχι το να γίνουν πραγματικά θεοί αλλά απλώς να γίνουν σαν θεοί! Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό ελεύθερος από τη φθορά και τον θάνατο, ελεύθερος από την αμαρτία. Μετά την παρακοή όμως μπήκε στη ζωή του ανθρώπου η αμαρτία και πλέον γεννιέται με τρόπο που αναπαράγει την αιχμαλωσία αυτή στην αμαρτία. Μετά την παράβαση η ανθρώπινη φύση αρχίζει με ενήδονη σπορά (με το σεξ) και τελειώνει με επώδυνο θάνατο 10 . Λόγω της πτώσης άλλαξε ο τρόπος γέννησης του ανθρώπου 11 . «Ὁ προηγούμενος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ ἦν τοῦ μὴ διὰ γάμου γεννᾶσθαι ἡμᾶς καὶ φθορᾶς». Ο αρχικός σκοπός του Θεού ήταν να μη γεννιώμαστε δια γάμου και φθοράς. Ο άγιος Μάξιμος αντιγράφει κατά λέξη τη φράση από τον Μέγα Αθανάσιο 12 . Το ίδιο αναφέρει και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Αν δεν χάναμε την ομοτιμία με τους αγγέλους, δεν θα χρειαζόμασταν για την αύξησή μας τον γάμο. Η αύξηση των ανθρώπων θα γινόταν με τον ίδιο ακατανόητο για τον ανθρώπινο στοχασμό τρόπο που έγινε και εκείνη των αγγέλων (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189A). Χαρακτηρίζει μάλιστα τον σημερινό τρόπο γέννησης του ανθρώπου μέσω του σεξ κτηνώδη και άλογο (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189CD 192A). Αντίστοιχη αναφορά έχουμε και στον 19ο οίκο των Χαιρετισμών: «χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς». Η Παναγία έγινε αιτία της αναγέννησης των με αισχρό τρόπο (δια του σεξ) συλληφθέντων. Ο αρχικός σκοπός του Θεού δεν ήταν να γεννιέται ο άνθρωπος με τον σημερινό τρόπο, μέσω του σεξ, μέσω του γάμου. Εάν δεν έπεφτε η ανθρώπινη φύση, ο πολλαπλασιασμός μας δεν θα γινόταν με τη σωματική ένωση, αλλά με άλλο θείο και θαυμαστό τρόπο χωρίς τον μολυσμό του σπέρματος (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β 130). Η έκφραση «μολυσμός του σπέρματος» δεν έχει ηθικολογικό νόημα, δεν έχει μανιχαϊκό ή πλατωνικό νόημα 13 δεν εννοεί ότι το σπέρμα είναι μολυσμένο, αλλά, ότι έχει συνδεθεί με το σπέρμα κάποιος μολυσμός. Και ο μολυσμός αυτός είναι η σωματική ηδονή. Ο άγιος Μάξιμος ισχυρίζεται ότι η λειτουργία της σωματικής ηδονής και οδύνης μπήκε στο ανθρώπινο σώμα μετά την πτώση (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, PG 90, 641B - 14Γ σ. 220). Για μας, σήμερα, αυτό ακούγεται εξωπραγματικό αλλά η εμπειρία του, η εμπειρία της δράσης της θείας Χάρης στο σώμα του, του απέδειξε ότι όταν το ανθρώπινο σώμα κολυμπάει στη θεία Χάρη, όπως συνέβαινε με τα σώματα του Αδάμ και της Εύας πριν την παρακοή, τότε η φυσική και φυσιολογική, για τα σώματα των ζώων, λειτουργία της σωματικής ηδονής αναστέλλεται, δεν συμβαίνει. Οι Πρωτόπλαστοι από την αρχή της δημιουργίας τους είχαν τη θεία Χάρη στα σώματα τους, στο στάδιο του Φωτισμού, και η αποστολή τους ήταν να αφομοιώσουν ακόμη περισσότερο τη θεία Χάρη, να αποκτήσουν μόνιμα τη θέωση και τελικά να μεταμορφωθούν τα σώματα τους, να γίνουν σαν άγγελοι, να γίνουν σαν το σώμα του Χριστού κατά την Μεταμόρφωση, να απελευθερωθούν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων. Στα σώματα των Πρωτοπλάστων πριν την παρακοή δεν συνέβαινε, δεν λειτουργούσε η σωματική ηδονή. Έννιωθαν την πνευματική ηδονή, την αγαλλίαση, της ένωσης με τον Χριστό και αυτό ήταν ασύγκριτα ανώτερο βίωμα ευχαρίστησης και ηδονής. Αυτή όμως η πνευματική ηδονή, η αγαλλίαση δεν είχε σαν αναγκαία παρενέργεια την ισόποση οδύνη. Και η σωματική ηδονή είναι μολυσμός όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή μπερδεύει τον άνθρωπο, μολύνει το θέλημα του ανθρώπου και τον κάνει να θεωρεί ως καλό την σωματική ηδονή, την αιτία της φθοράς και της οδύνης. Ο άνθρωπος έχει την ελευθερία της προαίρεσης. Λόγω όμως της λειτουργίας της σωματικής ηδονής, μαγεύεται από αυτή την ηδονή και στρέφεται εμπαθώς προς τα υλικά, αποστρέφεται την εν μετανοία, αναζήτηση της ζωοποιού θείας Χάρης και ελκύεται από την φθοροποιό ηδονή. Έτσι φθείρεται η προαίρεση του ανθρώπου και ο θνητός αρρωσταίνει εκεί, όπου θα μπορούσε να έχει την απόλυτη ελευθερία, στο αυτεξούσιο, στη καρδιά, στην αμυγδαλή. Μπερδεύεται και θεωρεί το πασπαλισμένο με ζαχαρίτσα δηλητήριο ως φάρμακο. Η σωματική ηδονή μολύνει την καρδιά του ανθρώπου, εγγράφει δηλαδή στην αμυγδαλή βιώματα που αρρωσταίνουν το αυτεξούσιο, την προαίρεση του. Ο τρόπος που βιώνουμε πλέον την σωματική ηδονή και οδύνη χαρακτηρίζεται ως ποινή (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β σ. 130). Για να θυμόμαστε αυτή μας την πτώση, αυτή μας την εκτροπή υπάρχουν και τα έθιμα του σαραντισμού των βρεφών. Αν δεν έφευγαν από τον Παράδεισο οι Πρωτόπλαστοι, η αναπαραγωγή των ανθρώπων θα γινόταν με άλλο τρόπο. Με ποιον; Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες, αλλά σίγουρα, μια και η ηδονή μπήκε στη φύση μας μετά την πτώση, εκείνος ο τρόπος θα ήταν χωρίς σωματική ηδονή (Μεγ. Αθανασίου, ΚΑΤΑ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΟΥ, 26). Παράδειγμα είναι η δημιουργία του Αδάμ και ίσως η γέννηση του Νέου Αδάμ, η γέννηση του Ιησού Χριστού.
Ο Αδάμ και η Εύα δεν έχασαν τον Παράδεισο επειδή παρήκουσαν τον Θεό αλλά αργότερα ... Μόλις έκαναν την παρακοή έχασαν την θεία Χάρη, πέθαναν ψυχικά. Ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει ότι μόλις φαν από τον απαγορευμένο καρπό θα πεθάνουν και πράγματι πέθαναν αμέσως την στιγμή που έκαναν την παρακοή, πέθαναν ψυχικά, έχασαν το Φως του Θεού. Αλλά δεν είχαν χάσει ακόμα τον Παράδεισο, ακόμη βρίσκονται μέσα στην Εδέμ. Τότε έρχεται ο Θεός και τους ρωτάει τι έγινε, γιατί κρύβονται, μήπως παρέβησαν την εντολή Του και ο Αδάμ έριξε το φταίξιμο στην Εύα και η Εύα στο φίδι. Έμμεσα έλεγαν ότι δεν φταίμε εμείς αλλά Εσύ. Η γυναίκα που μου έδωσες με παρέσυρε. Το φίδι που δημιούργησες με ξεγέλασε. Τότε τους έδιωξε ο Θεός από τον Παράδεισο. Δηλαδή τον Παράδεισο τον έχασαν όχι λόγω της παρακοής αλλά επειδή δεν μετάνοιωσαν. Αν μετάνοιωναν δεν θα έχαναν τον Παράδεισο. Όταν με την μη μετάνοια διάλεγαν να διακόψουν τη σχέση τους με τον Θεό ήξεραν τι διάλεγαν. Όταν έκαναν την παρακοή δεν ήξεραν τι σημαίνει η ζωή χωρίς Θεό. Όταν όμως μετά δεν μετάνοιωσαν δεν είχαν δικαιολογία γιατί είχαν γνωρίσει τι σημαίνει να ζεις χωρίς Θεό και παρόλα αυτά επέμειναν στην λάθος επιλογή τους. 
| |||||||||||||||||||
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Καλά Χριστούγεννα
Intouchables - ΑΘΙΚΤΟΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου