Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τον Ουρανό και τη Γη. Τη «Γη», το δικό μας σύμπαν, το τετραδιάστατο χωροχρονικό συνεχές και τον «Ουρανό», τον κόσμο των Αγγέλων, τα σύμπαντα των «εξωγήινων» με «φτερά» όντων, τα ν-διάστατα σύμπαντα («ΓΙΑ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ...»). «Για να υπάρχουν και άλλα όντα που θα ευεργετούνται από την θεωρία Του ο Πατέρας δια του Υιού εν Πνεύματι Αγίω δημιούργησε κατ’ αρχήν τις αγγελικές και ουράνιες δυνάμεις, νοερά πνεύματα, πυρ άυλο και ασώματο. … Δυσκίνητες προς το κακό. Εκείνος όμως που για την λαμπρότητα του ονομάσθηκε Εωσφόρος και όσοι τον ακολούθησαν έγινε σκοτάδι εξαιτίας της έπαρσης» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Εκτός από τον κτιστό ουρανό (τα σύμπαντα των Αγγέλων) όπου «γίνεται» το θέλημα του Θεού («γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν ουρανώ και επί της γης») υπάρχει και ο Άκτιστος Ουρανός, ο «χώρος» της Αγίας Τριάδας, αυτό που εννοεί το «Πάτερ ημών Ο εν τοις Ουρανοίς». 
Όλα όσα μας λένε οι άγιοι είναι εικόνες, μιλάνε με εικόνες. Παλιά αυτό θεωρήθηκε μύθος … μετά προσπαθήσαμε να τα λέμε τα πράγματα όπως είναι, με την πρόοδο της επιστήμης. Σήμερα ξέρουμε από την επιστήμη, ότι και της επιστήμης η γλώσσα ότι κι αν πει είναι εικόνα. Λέμε ηλεκτρόνιο, εικόνα είναι, το φανταζόμαστε κάπως, δεν είναι ότι το είδαμε. Δεν έχουμε δυνατότητα να δούμε την πραγματική πραγματικότητα όπως πραγματικά είναι. Για παράδειγμα, τα χρώματα δεν υπάρχουν. Λέμε κόκκινο, εικόνα είναι το κόκκινο. Τα χρώματα είναι παιχνίδι του εγκεφάλου μας («ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ...»). Τα χρώματα είναι μία κωδικοποίηση του ανθρώπινου νευρικού συστήματος για να διακρίνει τα μήκη κύματος (ή τις συχνότητες) του φωτός που προσπίπτουν στο αισθητήριο όργανο της όρασης. Τα χρώματα δεν υπάρχουν αλλά το κόκκινο π.χ. δεν είναι ψευδαίσθηση επειδή υπάρχει μια πραγματική αιτία που προκαλεί το αίσθημα του κόκκινου, υπάρχει η ακτινοβολία μήκους κύματος 630-700 nm. Αν έβλεπα στα καλά καθούμενα, χωρίς να υπάρχει η σχετική ακτινοβολία, κόκκινο τότε θα ήταν ψευδαίσθηση, μια απλή φαντασίωση, ανωμαλία του νευρικού συστήματος. Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχετικά με το ότι τα λόγια της Γραφής δεν πρέπει να τα διαβάζουμε κατά γράμμα: «Αν δεχτούμε ότι ο Θεός έχει στόμα, επειδή η Γραφή λέει ότι “φύσηξε” στο πρόσωπο του ανθρώπου, είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε ότι έχει και χέρια, επειδή λέει ότι “έπλασε τον άνθρωπο” ... Αλλά θα συλλάβουμε το νόημα της θείας Γραφής ... μόνο αν πάψουμε να προσέχουμε τις ανθρωπομορφικές εκφράσεις και καταλάβουμε ότι αιτία των εκφράσεων αυτών είναι η δική μας αδυναμία» (Ιωάν. Χρυσόστομος, PG 53, 107).(Βιβλίο Θρησκευτικών Α' Γυμνασίου, σελ. 136.) Όλα όσα λένε οι άγιοι είναι μύθος. Μύθος είναι η διήγηση που χρησιμεύει για να προκαλέσει μύηση. Αυτός που έχει μυηθεί έχει ζήσει, έχει βιώσει, είναι "μπασμένος", γνωρίζει εκ πείρας και όχι μόνο θεωρητικά. Δεν ξέρω να κάμνω ποδήλατο. Πέρνω ένα βιβλιαράκι, μια μέθοδο εκμάθησης ποδηλάτου, την μαθαίνω απ' έξω κι ανακατωτά, την έχω αποστηθίσει, μπορώ να απαντήσω οποιαδήποτε σχετική ερώτηση, γράφω άριστα στις εξετάσεις ... όταν όμως πέρνω το ποδήλατο "στουκάρω" στο πρώτο δένδρο που θα βρω. Γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες της μεθόδου οδήγησης ποδηλάτου αλλά δεν ξέρω να κάμνω ποδήλατο, το σώμα μου δεν γνωρίζει να οδηγεί ποδήλατο. Μύηση είναι να μάθει το σώμα μου να κάμνει ποδήλατο. Είναι σημάδι της αλλοίωσης που έχει προκαλέσει στον πολιτισμό και τη γλώσσα μας το Σχίσμα, που απολυτοποίησε τον λόγο (σκέφτομαι άρα υπάρχω) και υποτίμησε το πνεύμα (Φιλιόκβε), το ότι κατάντησε η λέξη μύθος να σημαίνει το ψέμα. Μύθος είναι η βιωματική, εμπειρική μύηση, εκμάθηση, εισαγωγή, και όχι απλώς η διανοητική πληροφόρηση. Όλα όσα λένε οι άγιοι, όλα όσα λέει η Εκκλησία είναι μύθοι(!), έχουν σκοπό να μας εισάγουν στη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν να αισθανθούμε τη θεία Χάρη, το Πνεύμα το ζωοποιόν. Γράφει η Βίβλος "και είπεν ο Θεός γεννηθήτω ...". Κανονικά δεν έχει κανένα νόημα αυτό το "και είπεν ο Θεός". Ποιός ο λόγος να "παραμιλάει" ο Θεός πριν δημιουργήσει ... πόσο μάλλον που ακόμη δεν υπήρχαν δημιουργήματα, ήταν μονός. Πίσω όμως από αυτή την "εικόνα" , πίσω από τη φράση "και είπεν ο Θεός" κρύβεται μια πραγματική αιτία, (πίσω από το αίσθημα του κόκκινου κρύβεται η ακτινοβολία μήκους κύματος 630-700 nm), πίσω από το "είπεν" κρύβεται το γεγονός ότι τα πάντα τα δημιουργεί "ο Πατήρ, δια του Υιού, εν Πνεύματι Αγίω". Ο Υιός και Λόγος του Θεού δημιουργεί τον κόσμο γι' αυτό και "είπεν ο Θεός", γι' αυτό ο συγγραφέας της Βίβλου βάζει τον Θεό να "παραμιλάει" πριν δημιουργήσει, για να δείξει ότι όλα έχουν γίνει δια του Υιού και Λόγου του Θεού, δια του Λόγου. Και όχι μόνο αλλά το έσχατο ον στο κτιστό επίπεδο δεν είναι ΟΥΣΙΑ αλλά ΛΟΓΟΣ, το έσχατο ον στον κτιστό μας κόσμο είναι οι ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ( ΣΥΜΠΑΝ, ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ και ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ), η δημιουργική ενέργεια του Θεού που κάνει συνεχώς τα όντα να υπάρχουν, που παράγει τον κόσμο, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα παράγει τα όντα, τις εικόνες που βλέπουμε στην τηλεόραση. Σε άκτιστο επίπεδο το έσχατο Ον είναι ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ, και εκεί δηλαδή δεν υπάρχει ΟΥΣΙΑ, ή μάλλον η άκτιστη ουσία του Θεού δεν είναι ΟΥΣΙΑ αλλά ΠΡΟΣΩΠΟ, ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ (7. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ). Στην εικόνα της Αγίας Τριάδας, στο κέντρο ζωγραφίζουν τον Χριστό γιατί Αυτός είναι για μας το κεντρικό Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, δια του Υιού γνωρίζουμε τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα. Αν δεν υπήρχε ο Θεάνθρωπος το Άκτιστο, η Αγία Τριάδα θα ήταν εντελώς άγνωστη, απροσπέλαστη στα δημιουργήματα. Ακόμη και οι Άγγελοι όλη τους την επαφή με την Αγία Τριάδα την χρωστάνε στον Υιό και Λόγο του Θεού, στο ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού ενανθρώπησε, στο ότι έγινε άνθρωπος. Ο Θεάνθρωπος συνδέει την δημιουργία με τον Δημιουργό. Όμως στην εικόνα επίσης, οι δύο κοιτάνε προς τον Πατέρα για να δειχθεί ότι ο Πατέρας είναι η πήγη. Ο Υιός "γεννιέται", βγαίνει με x τρόπο από τον Πατέρα. Το Άγιο Πνεύμα "εκπορεύεται", βγαίνει με ψ τρόπο από τον Πατέρα. Π.χ. όπως η εικόνα και ο ήχος βγαίνουν και τα δύο από τη συσκευή της τηλεόρασης αλλά με διαφορετικό τρόπο το καθένα. 
«Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν» (Γέν. 1,26). Εικόνα του Θεού του αοράτου είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος. Ο απόστολος Παύλος αναφερόμενος στον Χριστό λέει: «Ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού» (Β' Κορ. 4,4), «Ο Χριστός είναι εικόνα του Θεού του αόρατου» (Κολ. 1,15). Ο Θεάνθρωπος είναι το πρότυπο για τη δημιουργία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε σύμφωνα με την Εικόνα του Θεού, τον Ιησού Χριστό, τον Θεάνθρωπο. «Και έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, χώμα από τη γη, και ενεφύσησε στο πρόσωπο του πνοή ζωής» (Γέν. 2,7). Το σώμα του ανθρώπου ο Θεός το δημιούργησε χώμα από τη γη. Τι κρύβεται μέσα στη φράση «χώμα από τη γη» είναι δουλειά της επιστήμης να βρει. Το σώμα του ανθρώπου είναι σαν ζώο. Δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό εξ απόψεως, ανατομίας και φυσιολογίας. Το DNA, η δομή και η λειτουργία των κυττάρων, τα διάφορα όργανα και οι λειτουργίες τους στο ανθρώπινο σώμα και στα ζώα είναι πανομοιότυπα. Το σώμα του ανθρώπου είναι σαν ζώο. Η Βίβλος αναφέρει αυτά που χρειάζονται για τη θεραπεία του ανθρώπου, αυτά που χρειάζονται για τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, αυτά που χρειάζονται για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η Βίβλος δεν είναι επιστημονικό σύγγραμμα βιολογίας ή ανθρωπολογίας ή αστρονομίας αλλά οι συγγραφείς Της χρησιμοποιούν τις γνώσεις και το λεξιλόγιο της εποχής τους για να διατυπώσουν αυτά που τους αποκάλυψε ο Θεός για τη σωτηρία-θεραπεία του ανθρώπου. «Ενεφύσησε στο πρόσωπο του πνοή ζωής», δημιούργησε την ψυχή του ανθρώπου που στο «υλικό» της είναι σαν άγγελος. Το ανθρώπινο σώμα από την άποψη του χώρου έχει τρεις διαστάσεις όπως τα ζώα, ενώ η ψυχή του έχει ν διαστάσεις όπως οι άγγελοι. «Ο τεχνίτης Λόγος δημιουργεί τον άνθρωπο, ένα ζώο από δύο φύσεις, την ορατή και την αόρατη. Από την προϋπάρχουσαν ύλη πήρε το σώμα και με την πνοή Του δημιούργησε την νοερή ψυχή. ... δημιούργησε τον άνθρωπο, σαν άλλο άγγελο, προσκυνητή μικτό, επόπτη της ορατής κτίσης, μύστη της νοουμένης, επίγειο και ουράνιο, πρόσκαιρο και αθάνατο, ορατό και νοούμενο, πνεύμα και σάρκα ... ζώο το οποίο εδώ οικονομείται και αλλού μετατίθεται και στο τέλος της προς τον Θεό πορείας του θεώνεται» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Οι όροι "νοερό", "αόρατο", "αθάνατο", "νοούμενο" αναφέρονται στον κόσμο των αγγέλων. Ο κόσμος των αγγέλων είναι ο νοητός κόσμος, ο αόρατος κοσμος, ο νοερός κόσμος, ο κόσμος που νοείται. Νους είναι ο οφθαλμός της ψυχής. Όταν η ψυχή λειτουργεί και δεν είναι "φυτό", "σε κώμα", όπως σε μας λόγω της πτώσης λειτουργεί και η δικιά της αίσθηση, λειτουργεί ο νους, νοεί, δηλαδή βλέπει τον κόσμο των αγγέλων, τον κτιστό ουρανό και τον Θεό, τον άκτιστο Ουρανό. 
Οι άγγελοι είναι ανώτεροι από μας τους ανθρώπους. Ακόμη υπάρχουν και ζώα που έχουν ανώτερες δυνατότητες από μας, μπορούν να πετάνε, να ζουν μέσα στο νερό, διαθέτουν ραντάρ π.χ. οι νυχτερίδες που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον χωρίς να βλέπουν κλπ. Ο άνθρωπος όμως είναι το τελειότερο δημιούργημα επειδή μετέχει και των δύο κόσμων. Αποτελείται από σώμα «σαν ζώο», σώμα που ανήκει στο υλικό σύμπαν, και ψυχή «σαν άγγελο». Ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε ούτε θνητός ούτε αθάνατος, ή μάλλον, δημιουργήθηκε και θνητός και αθάνατος, ή για την ακρίβεια, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «δεκτικός και των δύο» αθανασίας και θνητότητας. Αν παρέμενε σε κοινωνία με τον Θεό, αν συνέχιζε να τροφοδοτείται με θεία Χάρη, θα έφθανε και το σώμα του να γίνει αθάνατο, θα απελευθερωνόταν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων, θα γινόταν και στο σώμα «σαν άγγελος» κι έτσι θα μπορούσε να ζει σε όλο το τεράστιο σύμπαν που τώρα μοιάζει μια παράλογη σπατάλη. Αν το σχέδιο του Θεού ήταν ο άνθρωπος να ζει μόνο πάνω στη γη ποιος ο λόγος ύπαρξης αυτού του τεράστιου σύμπαντος; Ας έβαζε λίγα φωτάκια στον ουρανό να έχουμε να βλέπουμε τη νύχτα ... Αν όμως ο άνθρωπος ανταποκρινόταν και παρέμενε σε κοινωνία με τον Θεό θα απελευθερωνόταν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων, δεν θα είχε ανάγκη να τρώει, να αναπνέει, θα γινόταν σαν άγγελος και θα μπορούσε να ζει σε ολόκληρο το σύμπαν. Η γη ήταν απλώς μια εξέδρα εκτόξευσης, να ζει πάνω της ο άνθρωπος μέχρι να αφομοιώνει το σώμα του τη θεία Χάρη, μέχρι να μεταμορφώνεται ... κι εμείς την χωρίσαμε σε οικόπεδα και την κάναμε τον αποκλειστικό βιότοπο μας, τη φυλακή μας. 
Όταν ακούμε ότι ο Θεός απαγόρευσε στους Πρωτόπλαστους να φάνε τον καρπό ενός δένδρου νιώθουμε έναν περιορισμό, καταλαβαίνουμε ότι ο Θεός έβαλε ένα φραγμό στην ελευθερία του ανθρώπου, ότι περιόρισε με την εντολή την ελευθερία του ανθρώπου. Όμως όλα όσα λέει η Βίβλος είναι ΜΥΘΟΙ, σκοπό έχουν να μας μυήσουν σε κάτι. Πίσω από την εντολή κρύβεται το ότι ο Θεός έδωσε το ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ στον ανθρώπου. Ενώ επιφανειακά νοιάζει να έχουμε να κάνουμε με στέρηση ελευθερίας στην ουσία το νόημα της διήγησης είναι ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα να είναι ελεύθερος, να διαλέγει με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει, τον έκανε αυτεξούσιο. «Έδωσε τον νόμο, ώστε να υπάρξει το αυτεξούσιο» (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος εις τα Θεοφάνεια). Το ότι δόθηκε εντολή να μην "φάει" από ένα "δένδρο" σημαίνει ότι ο Θεός άφησε στην επιλογή του ανθρώπου το αν θα έχει κοινωνία και σχέση μαζί Του. Αν ο άνθρωπος δεν ήθελε να έχει σχέση με τον Θεό θα παρέβαινε την εντολή, αν ήθελε να έχει κοινωνία μαζί Του θα υπάκουε την εντολή. Αν δεν υπήρχε η εντολή δεν θα υπήρχε η δυνατότητα να αρνηθεί ο άνθρωπος την κοινωνία με τον Θεό, θα ήταν αναγκαστικά μαζί Του. Επίσης ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφερόμενος στο δένδρο της γνώσης γράφει: «Το δένδρο της γνώσης το οποίο ούτε φυτεύτηκε από την αρχή με κακό σκοπό ούτε απαγορεύτηκε από φθόνο, αλλά ήταν μεν καλό αν το δοκίμαζε κανείς στον κατάλληλο καιρό (γιατί το δένδρο ήταν η θεωρία, όπως η δικιά μου θεωρία, την οποία μπορούν να βιώσουν με ασφάλεια μόνο όσοι έχουν τελειωθεί ως προς την έξη), αλλά δεν ήταν καλό για όσους ακόμη ήσαν απλούστεροι και αδύναμοι ως προς την έφεση· όπως η στερεά τροφή δεν είναι ωφέλιμη για εκείνους που ακόμα είναι αδύναμοι κι έχουν ανάγκη από γάλα» (Άγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ Β’, ΕΙΣ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ, PG 36, 324BC – ΠΑΤΕΡ. ΕΚΔ. «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ», ΓΡ. ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑ τ. 5, σ. 54-6). Το δένδρο της γνώσης ήταν κάτι καλό, όμως έπρεπε ο άνθρωπος προηγουμένως να προετοιμαστεί κατάλληλα, για να μπορέσει να ζήσει ακίνδυνα εκείνη την κατάσταση. Την κατάσταση της θεωρίας μπορούν να βιώσουν ακίνδυνα μόνο όσοι είναι τέλειοι ως προς την έξη. Δεν είναι καλό να την γεύονται αυτοί των οποίων η έφεση δεν έχει ισχυροποιηθεί. Πριν από την σταθεροποίηση της έξης δεν ωφελεί η φυσική θεωρία, αλλά μάλλον γεμίζει τον άνθρωπο με πάθη. Τους ατελείς τους εγκλωβίζει, τους φυλακίζει στις σωματικές λειτουργίες των αισθήσεων, στην «σάρκα», η εξωτερική εμφάνιση των υλικών πραγμάτων. Ενώ για όσους είναι τέλειοι ως προς την έξη, οι κρυμμένοι μέσα στα φαινόμενα σχήματα λόγοι των όντων, γίνονται αιτία να αποδεσμεύονται από τη «σάρκα» και να στρέφονται προς τη ψυχή 2 .
ΕΞΗ: Ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού και είχε μπροστά του ως στόχο την επίτευξη του καθ’ ομοίωσιν. Ως καλό λίαν -και αυτός- δημιούργημα του Θεού δεν είχε εντός του το κακό. Ξεκίνησε ευρισκόμενος στο λεγόμενο στάδιο του Φωτισμού. Ο νους του Αδάμ βρισκόταν στην καρδιά και ως φυσική του κατάσταση βίωνε τη λεγόμενη νοερά προσευχή. Όμως δεν είχε ακόμη σταθεροποιηθεί σε αυτήν την κατάσταση. Είχε την κατάσταση, δεν είχε την έξη. Η έφεσή του δεν είχε ισχυροποιηθεί, δεν είχε «κολλήσει» στον μόνο Αξιέραστο. Υπακούοντας στην εντολή του Χριστού θα γινόταν σταθερός ως προς την έξη. Την έξη, τη συνήθεια της προσκόλλησης του νου στο Θεό. Ο έρωτας είναι το χάρισμα που επιτρέπει στο κτίσμα να ενώνεται με τον Δημιουργό του. Η σωστή λειτουργία του έρωτα είναι ο θείος έρως. Όταν όμως ο νους του ανθρώπου δεν έχει σταθεροποιηθεί, όταν δεν έχει αποκτήσει αυτή τη σωτήρια έξη, όταν δεν είναι ισχυρός, τότε κινδυνεύει να αιχμαλωτισθεί από τη θεωρία των κτισμάτων. Τότε έχουμε την λεγόμενη αιχμαλωσία του νοός, τον ανθρώπινο έρωτα, τον των σωμάτων έρωτα. Και αυτή είναι μια μορφή ειδωλολατρίας. Ο θνητός λατρεύει το κτίσμα παρά τον Κτίσαντα. Όταν όμως ο άνθρωπος έχει την σωτήρια έξη του θείου έρωτα, τότε έχει και την αυτογνωσία, που γνωρίζει και αναγνωρίζει τη μη αυτονομία, τη μη αυτάρκειά του. Ο ερωτευμένος περισσότερο από κάθε άλλον γνωρίζει ότι ολοκληρώνεται υπαρξιακά δια του άλλου. Ο άνθρωπος είναι καθρέπτης που δύναται να αντανακλά το θείο Φως. Κανένα δημιούργημα δεν είναι πηγή φωτός. Εδώ βρίσκεται η κύρια αστοχία του πρώην Εωσφόρου (Εωσφόρος σημαίνει «αυτός που φέρει την ανατολή, το φως»). Ο πρώην Εωσφόρος επέτρεψε στον εαυτό του να νομίσει ότι έχει το δικαίωμα να νοιώσει «Εγώ ειμί ο Ων». Σφετερίστηκε αυτό το θείο όνομα, το υπέρ παν όνομα, σφετερίστηκε αυτή την κατάσταση του Θεού. Ο Δημιουργός είναι «Ήλιος», είναι αυτόφωτος, όλα τα δημιουργήματα είναι ετερόφωτα, είναι «καθρέφτες». Στην περίπτωση του Εωσφόρου ο «καθρέφτης» νόμισε ότι είναι «ήλιος» και ως φυσικό επακόλουθο νόμισε ότι δεν έχει πλέον ανάγκη τον «ήλιο» κι έτσι αρνήθηκε τη σχέση μαζί του, απομακρύνθηκε από τον «ήλιο» και σκοτείνιασε, έχασε το φως. Το ίδιο παθαίνει κάθε θνητός που δεν έχει την άγια έξη του θείου έρωτα, την άγια αυτή ταπείνωση. Η έξη της ταπείνωσης, η αυτοσυνειδησία του εντός άδη, η γνώση και η αναγνώριση της απουσίας, του κενού, του μηδενός, είναι αναγκαία για να επιτρέπεται στον θνητό ελεύθερα να ανοίγεται στη θεωρία της κτίσης. Αλλιώς κινδυνεύει από τον πειρασμό της ειδωλολατρίας, από τον πειρασμό της αυτοθέωσης. Η ηδονή είναι «πρόγραμμα» (software) που μπήκε εκ των υστέρων στον άνθρωπο, όταν αυτός έστρεψε το κάτοπτρο προς τα αισθητά. «Ο Θεός δεν δημιούργησε με την ανθρώπινη φύση την ηδονή και την οδύνη, αλλά έδωσε στον άνθρωπο μια δύναμη για να μπορεί να βιώνει (πνευματική) ηδονή ώστε με αυτή, με ανείπωτο τρόπο να μπορεί να έρχεται σε κοινωνία με τον Θεό. Αυτή τη δύναμη, δηλαδή την κατά φύση έφεση του νου προς τον Θεό, με το που άρχισε να ζει σωματικά ο πρώτος άνθρωπος την έστρεψε προς τα αισθητά και απέκτησε την παρά φύση λειτουργία της (σωματικής) ηδονής. Δίπλα στη σωματική ηδονή, ενδιαφερόμενος για τη σωτηρία μας ο Θεός έβαλε από φιλανθρωπία σαν τιμωρό δύναμη τη σωματική οδύνη, τον πόνο που καταλήγει στο θάνατο, περιορίζοντας την παρα φύση μανία του ανθρώπινου νου να στρέφει προς τα αισθητά η έφεσή του, την ερωτική του δυνατότητα» (Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής, Προς Θαλάσσιον, PG 90, 628AB - 14Γ σ.198). Το ανθρώπινο σώμα δημιουργήθηκε σαν ζώο, αλλά δεν ήταν εγκλωβισμένο στις ζωώδεις λειτουργίες. Στο ζωικό βασίλειο υπήρχε εξαρχής η σωματική ηδονή και όλος ο κύκλος της φύσης. Το ανθρώπινο σώμα όμως αρχικά ήταν ελεύθερο από αυτή τη σύμβαση και ήταν στο χέρι του ανθρώπου αν θα γίνει σαν άγγελος ή αν θα καταλήξει σαν τα ζώα. Όταν ο άνθρωπος πήρε το νου του από τη θεωρία του Θεού και στράφηκε στη θεωρία των κτισμάτων, των αισθητών, των υλικών δημιουργημάτων, δια των πέντε σωματικών του αισθήσεων άρχισε να ζει σαρκική ζωή, έχασε την θεία Χάρη, έχασε το φως που είχε σαν ρούχο, ένοιωσε ότι είναι γυμνός και εγκλωβίστηκε στις σωματικές επιθυμίες και ηδονές 4 . Η λήθη των θείων εμπειριών συνετέλεσε στον προς τα σωματικά πάθη προσανατολισμό και έφερε την πλήρη άγνοια της ύπαρξης των ανώτερων εκείνων εμπειριών. Έτσι αμαυρώθηκε το κάτοπτρο (ο νους), που φυσική του λειτουργία ήταν να βλέπει την ενυπόστατη Εικόνα του Πατρός, και πλέον ο άνθρωπος δεν βλέπει όσα είναι φυσικό στη ψυχή να βλέπει, να νοεί, και γεμίζει σαρκικές επιθυμίες 5 . Όταν άρχισε στον άνθρωπο η λειτουργία της σωματικής ηδονής, τότε αλλοιώθηκε και ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε τα πράγματα. Σκοτίσθηκε ο νους του ανθρώπου. Όπως όταν πέφτει σκόνη στα μάτια και τυφλώνονται έτσι και η ψυχή που έχει αποκτήσει πάθη τυφλώνεται και δεν διακρίνει τίποτα. Εγκλωβισμένος σ’ αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος νομίζει πλέον τη σωματική ηδονή ως καλό και την επιδιώκει με κάθε τρόπο 6 . Η λύση είναι η μετάνοια, η άσκηση, ο αγώνας για την κάθαρση της καρδιάς και τότε, όταν το κάτοπτρο καθαριστεί, πάλι λάμπει το κατ' εικόνα, όπως λάμπει ο σίδηρος, όταν καθαριστεί από τη σκουριά 7 . Τότε όλος ο νους εστιάζει στα «άνω», ξεπερνά τα αισθητά, λειτουργεί υγιώς και νοιώθει πνευματική ηδονή βλέποντας ότι ο Πατέρας έχει εντός του αναστήσει τον Αναστάντα 8 . Όταν καθαριστεί όλος ο παρείσακτος ρύπος της αμαρτίας αποβάλλει η ψυχή και αποκτίσει καθαρό το κατ’ εικόνα, αφού λαμπικαριστεί (το κατ’ εικόνα) σαν σε κάτοπτρο θεωρεί τον Λόγο, την εικόνα του Πατέρα και μέσα σ’ Αυτόν τον Πατέρα, του οποίου είναι εικόνα ο Σωτήρας 9 .
Το «φίδι» προτείνοντας στην Εύα να φάει από τον απαγορευμένο καρπό είπε την αλήθεια: 1ον ότι θα ανοίξουν τα μάτια τους και 2ον ότι θα γίνουν σαν θεοί. Πράγματι μόλις έφαγαν άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν ότι ήσαν γυμνοί. Μέχρι τότε είχαν το φως σαν ρούχο. Η ψυχή του ανθρώπου όταν έχει το Φως του Θεού είναι και η ίδια της φως. Ο Αδάμ και η Εύα μέχρι την παρακοή έβλεπαν ότι ήσαν περίπου σαν άγγελοι, ήσαν φωτεινοί, είχαν το φως σαν ρούχο. Μόλις έκαναν την παρακοή έχασαν τη θεία Χάρη, το Φως του Θεού, και τότε είδαν ότι κατάντησαν σαν τα ζώα, σκέτο σώμα. Δεν ντράπηκαν επειδή είδαν κάποια μέλη του σώματος τους γυμνά. Αυτού του είδους η ντροπή είναι θέμα πολιτισμικό, καλλιεργείται από τα κοινωνικά έθιμα. Υπάρχουν κοινωνίες που οι άνθρωποι έχουν μάθει να κυκλοφορούν ολόγυμνοι και δεν νοιώθουν την παραμικρή ντροπή. Υπάρχουν άνθρωποι που ξεπέρασαν το αίσθημα της ντροπής και βγάζουν χρήματα εμφανιζόμενοι γυμνοί. Ο Αδάμ και η Εύα ντράπηκαν για έναν πολύ σοβαρότερο λόγο. Ντράπηκαν επειδή είδαν ότι πλέον κατάντησαν σαν τα ζώα, και τότε μάλιστα ήσαν και πολύ κοντά από την άποψη της μορφής!!! Επίσης τους είχε πει ότι θα είναι σαν θεοί. Πράγματι ο άνθρωπος όταν ερωτεύεται, όταν τους νευρώνες του εγκεφάλου του κυκλοφορεί άπλετη ντοπαμίνη νοιώθει ότι είναι θεός, νιώθει σαν θεός, σαν θεός αλλά δεν είναι, απλά λόγω του ενθουσιασμού που του προκαλεί η έκκριση της ντοπαμίνης νομίζει ότι όλα μπορεί να τα πετύχει. Δεν έχει γίνει θεός, αλλά νιώθει σαν θεός. Ενώ η οδός της υπακοής στην εντολή του Θεού θα τους οδηγούσε στο να γίνουν πραγματικά θεοί (κατά χάρη) οι Προπάτορες διάλεξαν να υπακούσουν στην πρόταση του πρώην Εωσφόρου και δεν πρόσεξαν μια λεπτομέρεια στην διατύπωση, δεν πρόσεξαν ότι η πρόταση του ήταν όχι το να γίνουν πραγματικά θεοί αλλά απλώς να γίνουν σαν θεοί! Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από το Θεό ελεύθερος από τη φθορά και τον θάνατο, ελεύθερος από την αμαρτία. Μετά την παρακοή όμως μπήκε στη ζωή του ανθρώπου η αμαρτία και πλέον γεννιέται με τρόπο που αναπαράγει την αιχμαλωσία αυτή στην αμαρτία. Μετά την παράβαση η ανθρώπινη φύση αρχίζει με ενήδονη σπορά (με το σεξ) και τελειώνει με επώδυνο θάνατο 10 . Λόγω της πτώσης άλλαξε ο τρόπος γέννησης του ανθρώπου 11 . «Ὁ προηγούμενος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ ἦν τοῦ μὴ διὰ γάμου γεννᾶσθαι ἡμᾶς καὶ φθορᾶς». Ο αρχικός σκοπός του Θεού ήταν να μη γεννιώμαστε δια γάμου και φθοράς. Ο άγιος Μάξιμος αντιγράφει κατά λέξη τη φράση από τον Μέγα Αθανάσιο 12 . Το ίδιο αναφέρει και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Αν δεν χάναμε την ομοτιμία με τους αγγέλους, δεν θα χρειαζόμασταν για την αύξησή μας τον γάμο. Η αύξηση των ανθρώπων θα γινόταν με τον ίδιο ακατανόητο για τον ανθρώπινο στοχασμό τρόπο που έγινε και εκείνη των αγγέλων (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189A). Χαρακτηρίζει μάλιστα τον σημερινό τρόπο γέννησης του ανθρώπου μέσω του σεξ κτηνώδη και άλογο (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης, ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, PG 44, 189CD 192A). Αντίστοιχη αναφορά έχουμε και στον 19ο οίκο των Χαιρετισμών: «χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς». Η Παναγία έγινε αιτία της αναγέννησης των με αισχρό τρόπο (δια του σεξ) συλληφθέντων. Ο αρχικός σκοπός του Θεού δεν ήταν να γεννιέται ο άνθρωπος με τον σημερινό τρόπο, μέσω του σεξ, μέσω του γάμου. Εάν δεν έπεφτε η ανθρώπινη φύση, ο πολλαπλασιασμός μας δεν θα γινόταν με τη σωματική ένωση, αλλά με άλλο θείο και θαυμαστό τρόπο χωρίς τον μολυσμό του σπέρματος (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β 130). Η έκφραση «μολυσμός του σπέρματος» δεν έχει ηθικολογικό νόημα, δεν έχει μανιχαϊκό ή πλατωνικό νόημα 13 δεν εννοεί ότι το σπέρμα είναι μολυσμένο, αλλά, ότι έχει συνδεθεί με το σπέρμα κάποιος μολυσμός. Και ο μολυσμός αυτός είναι η σωματική ηδονή. Ο άγιος Μάξιμος ισχυρίζεται ότι η λειτουργία της σωματικής ηδονής και οδύνης μπήκε στο ανθρώπινο σώμα μετά την πτώση (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, PG 90, 641B - 14Γ σ. 220). Για μας, σήμερα, αυτό ακούγεται εξωπραγματικό αλλά η εμπειρία του, η εμπειρία της δράσης της θείας Χάρης στο σώμα του, του απέδειξε ότι όταν το ανθρώπινο σώμα κολυμπάει στη θεία Χάρη, όπως συνέβαινε με τα σώματα του Αδάμ και της Εύας πριν την παρακοή, τότε η φυσική και φυσιολογική, για τα σώματα των ζώων, λειτουργία της σωματικής ηδονής αναστέλλεται, δεν συμβαίνει. Οι Πρωτόπλαστοι από την αρχή της δημιουργίας τους είχαν τη θεία Χάρη στα σώματα τους, στο στάδιο του Φωτισμού, και η αποστολή τους ήταν να αφομοιώσουν ακόμη περισσότερο τη θεία Χάρη, να αποκτήσουν μόνιμα τη θέωση και τελικά να μεταμορφωθούν τα σώματα τους, να γίνουν σαν άγγελοι, να γίνουν σαν το σώμα του Χριστού κατά την Μεταμόρφωση, να απελευθερωθούν από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων. Στα σώματα των Πρωτοπλάστων πριν την παρακοή δεν συνέβαινε, δεν λειτουργούσε η σωματική ηδονή. Έννιωθαν την πνευματική ηδονή, την αγαλλίαση, της ένωσης με τον Χριστό και αυτό ήταν ασύγκριτα ανώτερο βίωμα ευχαρίστησης και ηδονής. Αυτή όμως η πνευματική ηδονή, η αγαλλίαση δεν είχε σαν αναγκαία παρενέργεια την ισόποση οδύνη. Και η σωματική ηδονή είναι μολυσμός όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή μπερδεύει τον άνθρωπο, μολύνει το θέλημα του ανθρώπου και τον κάνει να θεωρεί ως καλό την σωματική ηδονή, την αιτία της φθοράς και της οδύνης. Ο άνθρωπος έχει την ελευθερία της προαίρεσης. Λόγω όμως της λειτουργίας της σωματικής ηδονής, μαγεύεται από αυτή την ηδονή και στρέφεται εμπαθώς προς τα υλικά, αποστρέφεται την εν μετανοία, αναζήτηση της ζωοποιού θείας Χάρης και ελκύεται από την φθοροποιό ηδονή. Έτσι φθείρεται η προαίρεση του ανθρώπου και ο θνητός αρρωσταίνει εκεί, όπου θα μπορούσε να έχει την απόλυτη ελευθερία, στο αυτεξούσιο, στη καρδιά, στην αμυγδαλή. Μπερδεύεται και θεωρεί το πασπαλισμένο με ζαχαρίτσα δηλητήριο ως φάρμακο. Η σωματική ηδονή μολύνει την καρδιά του ανθρώπου, εγγράφει δηλαδή στην αμυγδαλή βιώματα που αρρωσταίνουν το αυτεξούσιο, την προαίρεση του. Ο τρόπος που βιώνουμε πλέον την σωματική ηδονή και οδύνη χαρακτηρίζεται ως ποινή (Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον, εκτός PG - 14Β σ. 130). Για να θυμόμαστε αυτή μας την πτώση, αυτή μας την εκτροπή υπάρχουν και τα έθιμα του σαραντισμού των βρεφών. Αν δεν έφευγαν από τον Παράδεισο οι Πρωτόπλαστοι, η αναπαραγωγή των ανθρώπων θα γινόταν με άλλο τρόπο. Με ποιον; Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες, αλλά σίγουρα, μια και η ηδονή μπήκε στη φύση μας μετά την πτώση, εκείνος ο τρόπος θα ήταν χωρίς σωματική ηδονή (Μεγ. Αθανασίου, ΚΑΤΑ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΟΥ, 26). Παράδειγμα είναι η δημιουργία του Αδάμ και ίσως η γέννηση του Νέου Αδάμ, η γέννηση του Ιησού Χριστού.
Ο Αδάμ και η Εύα δεν έχασαν τον Παράδεισο επειδή παρήκουσαν τον Θεό αλλά αργότερα ... Μόλις έκαναν την παρακοή έχασαν την θεία Χάρη, πέθαναν ψυχικά. Ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει ότι μόλις φαν από τον απαγορευμένο καρπό θα πεθάνουν και πράγματι πέθαναν αμέσως την στιγμή που έκαναν την παρακοή, πέθαναν ψυχικά, έχασαν το Φως του Θεού. Αλλά δεν είχαν χάσει ακόμα τον Παράδεισο, ακόμη βρίσκονται μέσα στην Εδέμ. Τότε έρχεται ο Θεός και τους ρωτάει τι έγινε, γιατί κρύβονται, μήπως παρέβησαν την εντολή Του και ο Αδάμ έριξε το φταίξιμο στην Εύα και η Εύα στο φίδι. Έμμεσα έλεγαν ότι δεν φταίμε εμείς αλλά Εσύ. Η γυναίκα που μου έδωσες με παρέσυρε. Το φίδι που δημιούργησες με ξεγέλασε. Τότε τους έδιωξε ο Θεός από τον Παράδεισο. Δηλαδή τον Παράδεισο τον έχασαν όχι λόγω της παρακοής αλλά επειδή δεν μετάνοιωσαν. Αν μετάνοιωναν δεν θα έχαναν τον Παράδεισο. Όταν με την μη μετάνοια διάλεγαν να διακόψουν τη σχέση τους με τον Θεό ήξεραν τι διάλεγαν. Όταν έκαναν την παρακοή δεν ήξεραν τι σημαίνει η ζωή χωρίς Θεό. Όταν όμως μετά δεν μετάνοιωσαν δεν είχαν δικαιολογία γιατί είχαν γνωρίσει τι σημαίνει να ζεις χωρίς Θεό και παρόλα αυτά επέμειναν στην λάθος επιλογή τους. 
| |||||||||||||||||||
Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ...
Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012
25. «Και είδεν ο Θεός ότι καλόν»: η δημιουργία του κόσμου.
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012
Καλά Χριστούγεννα - As Good As It Gets
|
As Good As It Gets – «Καλύτερα δεν γίνεται» - ταινία του 1997. 
 Ο Γιουντάλ (Jack Nicholson), καταξιωμένος συγγραφέας, ζει στη Νέα Υόρκη. Εγωκεντρικός, νευρωτικός, ανυπόφορος, κλεισμένος στον εαυτό του, κυνικός, ρατσιστής, μανιακός με την καθαριότητα, μισάνθρωπος. Η καθημερινότητα του είναι γεμάτη ψυχαναγκαστικές συνήθειες … κλειδώνει 5 φορές, ανοιγοκλείνει τα φώτα 5 φορές, πετάει τα γάντια του κάθε φορά που επιστρέφει σπίτι, πλένει τα χέρια του με καινούργιο σαπούνι κάθε φορά, όταν περπατάει στο δρόμο δεν θέλει να τον ακουμπήσει κανείς και δεν πρέπει να πατήσει τους αρμούς από τις πλάκες των πεζοδρομίων … Με την αντικοινωνική του συμπεριφορά, εκνευρίζει τους γείτονές του και όλους όσους έρχονται σε επαφή μαζί του. Τρώει πρωινό στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο εστιατόριο κάθε μέρα χρησιμοποιώντας πλαστικά μαχαιροπίρουνα τα οποία φέρνει μαζί του εξαιτίας της μικροβιοφοβίας του. 
Ο Σάιμον (Greg Kinnear), ζωγράφος, ομοφυλόφιλος, κατοικεί στο διπλανό διαμέρισμα και έχει ένα σκυλάκι τον Βερντέλ. Ο Φράνκ (Cuba Gooding Jr.), ατζέντης του Σάιμον.  Ο Γιουντάλ απεχθάνεται και τον Σάιμον και το σκυλάκι του και φυσικά και τον μαύρο ατζέντη του τον Φράνκ. Η Κάρολ (Helen Hunt), σερβιτόρα, η μόνη που δέχεται να σερβίρει τον Γιουντάλ. Μετά από ένα ατύχημα που έχει ο Σάιμον, ο Γιουντάλ αναγκάζεται, επειδή φοβήθηκε τον Φράνκ, να κρατήσει το σκυλάκι του Σάιμον, τον Βερντέλ. Λόγω αυτής της αναγκαστικής συγκατοίκησης ζεστάθηκε λίγο η καρδιά του Γιουντάλ και ένιωσε τη χαρά της επικοινωνίας αρχικά έστω με το σκυλάκι. Ο Σάιμον μετά το ατύχημα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, να χάσει ακόμη και το διαμέρισμα του. Χωρίς ιατρική ασφάλεια, με υπέρογκους ιατρικούς λογαριασμούς και την πιθανότητα της έξωσης, ο ατζέντης του Φρανκ τον πείθει να ταξιδέψει μέχρι τη Βαλτιμόρη και να ζητήσει από τους αποξενωμένους γονείς του χρήματα. Για να το κάνει, ο Φρανκ προσφέρει στον Γιουντάλ το αμάξι του για το ταξίδι. Ο Γιουντάλ αρχικά αρνείται κατηγορηματικά, αλλά τελικά δέχεται και προσκαλεί την Κάρολ να τους κάνει παρέα και για να μη νιώθει αμηχανία με τον ομοφυλόφιλο Σάιμον κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η Κάρολ δέχεται. Πλέον ο Γιουντάλ έχει ερωτευτεί την Κάρολ (τον κάνει να θέλει να γίνει καλύτερος), δεν μπορεί να επιστρέψει στον προηγούμενο τρόπο «ζωής» του και μπαίνει σε μια διαδικασία συνεχούς βελτίωσης εμπνεόμενος από τον έρωτα του. Φτάνει στο σημείο να φιλοξενήσει, για όσο θα χρειαστεί, τον χρεοκοπημένο Σάιμον. Τελικά καταφέρνει, για χάρη της Κάρολ, να ξεπεράσει όλες τις ψυχαναγκαστικές του συνήθειες. Το πρώτο φάρμακο ήταν ο φόβος «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου ...» (Παροιμίαι 9,10) και η θεραπεία ολοκληρώθηκε με τον έρωτα. Ο έρωτας είναι το φάρμακο που θεράπευσε αυτόν τον εγωκεντρικό, αρρωστημένο ψυχισμό, που μέχρι πρότινος αγνοούσε και απεχθανόταν το βίωμα της ανθρώπινης επικοινωνίας και επαφής. Ο έρωτας συχνά γίνεται και φαρμάκι …
Ο Χριστός ήρθε και γεννήθηκε ως άνθρωπος, ένα αδύναμο βρέφος στη φάτνη της Βηθλεέμ για να μας φέρει το φάρμακο, για να μας γλυτώσει από το φαρμάκι, για να γίνει το φαρμάκι φάρμακο ... Όταν ο Αδάμ και η Εύα έχαναν τον Παράδεισο, στην είσοδο Του μπήκε ένα Χερουβείμ που με τη φλογίνη ρομφαία δεν επέτρεπε την επιστροφή τους. Υπάρχουν άνθρωποι ανάπηροι, σαν τον Γιουντάλ για τους οποίους ισχύει το, «Νοιώθω να με αγαπάνε άρα υπάρχω» (και για ποιόν δεν ισχύει άλλωστε …). Αυτοί, μόνο αν τους σηκώσει «ελικόπτερο», μόνο αν η φλογίνη ρομφαία του ανθρώπινου έρωτα, της διϋποκειμενικής αγάπης (της πεπτωκυίας μορφής της υποστατικής αγάπης του θείου έρωτα) τους πυρπολήσει την καρδιά, μόνο τότε «πετώντας» δύνανται να προχωρήσουν. Η φλογίνη ρομφαία μέχρι τον ερχομό του Χριστού εμπόδιζε την είσοδο στο παράδεισο. Ο Χριστός όμως την έδεσε και την έδωσε στα χέρια των Αλιέων, όσων τους δόθηκε η εξουσία του δεσμείν και λύειν αμαρτίες, έφερε την άφεση των αμαρτιών που είναι ακριβώς η πλημμύρα της καρδιάς με αγάπη, η αποκατάσταση στο αρχέτυπον κάλλος. Οι Αλιείς μιλάνε αλιευτικώς. Δεν μιλάνε όμορφα ή έξυπνα αλλά αλιεύοντας, με το κατεξοχήν αγκίστρι, ανθρώπους. Το κατεξοχήν αγκίστρι είναι ο ανίκητος στις μάχες έρωτας. Με αυτό το δίκοπο μαχαίρι, με τη φλογίνη ρομφαία που ο Χριστός έδεσε, κόβουν και μοιράζουν τον Άρτο της Ζωής στις κοινωνίες των Εθνών. Η τελικά ορθή χρήση του έρωτα είναι ο θείος Έρωτας. Λόγω της κατάχρησής του έπεσε ο άνθρωπος, τρώγοντας το δένδρο της γνώσεως. Εκμεταλλευόμενος αυτή την αρρωστημένη λειτουργία του ανθρωπίνου έρωτα, που πλέον λατρεύει τα κτίσματα παρά τον Κτίστη, ο Αλιεύς γεμίζει με ιχθείς τα δίχτυα. Αυτό τον τρόπο (το δρόμο του κόλπου και όχι του κόπου) δυσκολεύονται να τον αποδεχτούν οι «εξ Ιουδαίων». Οι προφήτες κήρυτταν μετάνοια και τον ερχομό του Μεσσία. Ο Χριστός κήρυξε μετάνοια και την έλευση της Βασιλείας του Πατέρα. Οι άγιοι κηρύττουν μετάνοια και πίστη στον Χριστό. Η δυνατότητα της θείας συνουσίας, της θέωσης, υπήρχε από τον Παράδεισο. Μετά την πτώση δυσκόλεψαν τα πράγματα. Με την ενανθρώπηση ο Θεάνθρωπος έδεσε την φλογίνη ρομφαία που έφραζε την είσοδο για την επιστροφή στον Κήπο της Εδέμ. Ο Ωσηέ από τα βάθη των αιώνων φωνάζει: «έλεος θέλω και ου θυσίαν». Η φλογίνη ρομφαία του έρωτα δεμένη στο κατάρτι του Σταυρού του Χριστού επιτρέπει στους θνητούς να ξαναμπούν στο Παράδεισο, και τους προσφέρει τον θείο έρωτα, τη θεία συνουσία. Ο δρόμος της αγάπης, χάρη στον Ιησού Χριστό θα είναι πάντα ανοιχτός όσο και αν προσπαθούν οι φονταμενταλιστές των θυσιών να τον κρύβουν. Έλεος θέλει ο Χριστός και όχι θυσίες και ολοκαυτώματα. Και όταν ο άνθρωπος ανελέητα πετάξει την ζωή του στα πόδια του Μεσσία, του Ερχόμενου μετά δόξης, τότε σαν τον ληστή και σαν την πόρνη που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού, κερδίζει πάραυτα κι αυτοστιγμή, κερδίζει τα μεγάλα χαρίσματα «ζήτησε με θράσος, χωρίς δισταγμό, κι ας είσαι τιποτένιος και πολύ αδύναμος και θα λάβεις τα μεγάλα χαρίσματα» («με’. … Αίτησον τοιγαρούν ανενδότως και αδιστάκτω τη γνώμη, κάν ευτελής υπάρχης κατά την ενάρετον πολιτείαν και πάνυ αδύναμος και υπέρ την αξίαν, και λήψη τα μεγάλα» [ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ τόμ Α’, σ. 284, Ιωάννου Καρπαθίου, ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΝ ΤΗ ΙΝΔΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥΣ]), κερδίζει προς μεγάλη ανησυχία και ζήλια των αχθοφόρων φαρισαίων, την άφεση των αμαρτιών, την άνθιση της αγάπης, τη λειτουργία της καρδιάς που η πτώση την κατέψυξε, ακόμη και τη θεραπεία του σαρκίου, κερδίζει τον Χριστό «ζουμερό» μέσ' στη καρδιά του. Το κήρυγμα της Εκκλησίας ήταν και θα είναι μωρία, χαζομάρα, μια ταπεινή λεξούλα: η λέξη, μετάνοια. Όταν ο θνητός καταδέχεται να κλείνει τον υπέροχο βιολογικό επεξεργαστή που κατοικοεδρεύει εντός των μετωπιαίων και βρεγματικών οστών, μέσα στο καύκαλο του κρανίου, όταν ο θνητός δέχεται να χάσει, να αρνηθεί τον πλούτο των γνώσεων, απόψεων, δεδομένων, κάθε ιδεολογία, κάθε ηθική, την γνώση του καλού και του κακού, όταν ο θνητός μετανοεί και στρέφεται με πίστη προς τον Ιησού Χριστό τότε η πτώση θεραπεύεται κι έρχεται η ανάσταση. Όπως τονίζει ο αββάς Αλώνιος: «εάν θέλη ο άνθρωπος από πρωί έως οψέ έρχεται εις μέτρον θείον» (ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ τομ. Α’ σελ. 37). Όμως δεν μας αφήνει η μαγκιά να κάνουμε την κίνηση τη ζωογόνο. Αγωνιζόμαστε με νύχια και με δόντια να κρατηθούμε όρθιοι στο ύψος των περιστάσεων ... Θεοποιούμε την πανοπλία που ασφυκτικά μας πνίγει και υβρίζουμε τον Δημιουργό θεωρώντας ότι Αυτός μας χάρισε αυτό το βάσανο, ετούτο τον μπελά τον σιδηρόφρακτο που το μόνο που ξέρει είναι να σκοτώνει τη ζωή. Θεοποιούμε τη φυλακή και ριχνόμαστε με όλο μας το μεράκι στον εξωραϊσμό της για να ξεχάσουμε ότι πρόκειται για φυλακή, για να ξεχάσουμε ότι για να ζήσουμε τη ζωή μας οφείλει να γκρεμιστεί κι αυτός ο άδης, των αισθήσεων και του μυαλού ο σκοτασμός. Το κήρυγμα της Εκκλησίας είναι η μετάνοια. Η μετάνοια επιτρέπει στον θνητό να πετάξει τα μπάζα που συσσώρευσε η δια των πέντε αισθήσεων περιπλάνηση στην υλική αμεσότητα. Η μετάνοια επιτρέπει στον θνητό να μετατρέψει τον εγκέφαλο του σε ένα εύχρηστο και πανίσχυρο βιολογικό επεξεργαστή που θα λειτουργεί για να μοιράζει τον Άρτο της ζωής κι ανά πάσα στιγμή θα δύναται να κλείνει, όταν αναδύονται ξενόφερτα και τρέχουν στοιχειωμένα, φρικιαστικά, καταθλιπτικά, αγχοποιητικά, τρελά «προγράμματα». Η μετάνοια επιτρέπει στην φυλακισμένη στο σιδηρούν πολύπλοκο και μολυσμένο προσωπείο, απλή και αφελή, απαλή, τρυφερή, ανθρώπινη προσωπικότητα να ελευθερωθεί. Η μετάνοια επιτρέπει στην αντλία, στη καρδιά, να δύναται να δουλεύει σε τρελούς ρυθμούς χωρίς να κινδυνεύει ο φορέας της να πάθει εγκεφαλικό ή ότι άλλο. Η μετάνοια δυναμώνει τα φτερά του έρωτα και απογειώνει τον θνητό ελεύθερο από εγωτικές εμμονές. Η μετάνοια γεμίζει την καρδιά με αγάπη, κάμνει την αγάπη κέντρο και καρδιά της ζωής του ανθρώπου. Ο Χριστός ήρθε για να θεραπεύσει τους ανθρώπους από την ανάγκη να θρησκεύουν. Ήρθε για να μας ελευθερώσει από την νευροβιολογική ασθένεια της θρησκείας. Ήρθε για να νικήσει τον θάνατο, για να προσφέρει ζωή, για να προσφέρει αιώνια στην ποιότητά της ζωή, άφθαρτη, αστείρευτη, που δεν τελειώνει. Ήρθε για να προσφέρει στους θνητούς τη φλόγα του Προμηθέα που νικάει τα σκοτάδια τα ανέραστα του άδη. Ήρθε για να θεραπεύσει τον κάθε «Γιουντάλ» ζεσταίνοντας τη παγωμένη του καρδούλα. Ήρθε για να υπάρχει η δυνατότητα να γεννηθεί στην καρδιά κάθε ταλαίπωρου θνητού κατοίκου του γαλάζιου μας πλανήτη. Καλά Χριστούγεννα. «Τι κι αν είμαι ομορφάνδρας και υπέρλαμπρος αστέρας,
αυτή είν’ η πεντάμορφη κι εγώ είμαι το τέρας» Ερωτευόμαστε κάποιον «φωτεινό» συνάνθρωπό μας. Το ζήτημα είναι πώς να γίνει, ώστε, να μην γίνει ο βιωθείς έρωτας αφορμή για ολοκληρωτική πυρκαγιά που θα αναλώσει κάθε διαθέσιμη καύσιμη ύλη και θα μετατρέψει τον υπέρλαμπρο σούπερ νόβα σε μαύρη τρύπα, φίλαυτη καταβόθρα που όλους κι όλα ρουφά και θυσιάζει στο βωμό του υπερφίαλου «εγώ». Πώς να μην πληγωθώ, είτε λόγω της εκ του αναδυόμενου εγωισμού ψύχρανσης, είτε λόγω κάποιας ερωτικής απογοήτευσης, είτε λόγω άκαιρων, άνευ καρδιακού βιώματος επιλογών, που θα «απομυθοποιήσουν» το μεγαλείο –της φλογίνης ρομφαίας, της στρεφομένης και υπό του Χριστού πλέον δεμένης– του ανθρώπινου έρωτα. Ο ανθρώπινος έρωτας είναι η στάχτη η ποτισμένη με πετρέλαιο που βοηθάει στο άναμμα της φωτιάς στο τζάκι. Η ποτισμένη με πετρέλαιο σκόνη όμως όταν καίγεται βρωμάει, γεμίζει το δωμάτιο πνιγηρή πετρελαιομπόχα. Αν ο θνητός παραμείνει και απολυτοποιήσει αυτή τη καύση θα πνιγεί στο καυσαέριο. Αν φοβηθεί τη μπόχα, θα μείνει με τακτοποιημένα τα ξύλα στο τζάκι, όμως, χωρίς φωτιά και ζεστασιά στο πολικό ψύχος της βαρυχειμωνιάς του παρόντος αιώνος, με παγωμένη την καρδιά, παγωμένο βασιλόπουλο στα παλάτια της βασίλισσας του χιονιού, μέχρι κάποια αιθέρια, γλυκιά πριγκίπισσα να το φιλήσει … αν και πότε. Οι περισσότεροι συνάνθρωποι κάηκαν σε κάποια τους επαφή με το ουράνιο πυρ του ανθρώπινου έρωτα και πλέον «ωρίμασαν» και «ζουν» απελπισμένοι και ξενέρωτοι, «τρεφόμενοι» από το κυνήγι της ηδονής, του χρήματος ή της δόξας, ή εγκλωβισμένοι στη φαντασίωση του ειδωλοποιημένου πρώτου μεγάλου έρωτα μηρυκάζουν τα αποκαΐδια του. Ζόμπι, ρουφούν το αίμα άλλων άτυχων πλησίον συνανθρώπων. Ο ανθρώπινος έρωτας, πάνω στην κορύφωσή του, όταν έχει συναισθηματικό-καρδιακό υπόβαθρο, δίνει στον θνητό την πολύ χρήσιμη κι ωφέλιμη εμπειρία της παρθενίας! Δηλαδή την έκσταση από το όποιο «εγώ», από τις μέριμνες και όλες τις αιχμαλωσίες της καρδιάς, σε λογισμούς, πρόσωπα ή καταστάσεις, ιδεολογίες, αντιλήψεις, απόψεις, αξίες, θελήματα. Γενικώς αποδομεί την δήθεν τάχα σπουδαία ανθρώπινη προσωπικότητα. Για αυτό και συχνά κάποιοι, που αλόγιστα παίζουν με την φωτιά του, τρελαίνονται, «χάνουν τα μυαλά» τους. Πάνω στον παροξυσμό τους οι εραστές βιώνουν την παρθενία της συνείδησης. Ζουν μόνο ο ένας για τον άλλο. Τα πάντα χάνονται από το οπτικό πεδίο της συνείδησής τους. «Εσύ κι εγώ μόνοι πάνω στη γη»! Σπαν τα φρένα που συγκροτούν την προσωπικότητα, λύνονται τα γκέμια του «εγώ». Δεν χάνεται η συνειδητότητα, αλλά το, «σκέφτομαι άρα υπάρχω», «είμαι “γαύρος” άρα υπάρχω», «έχω –μερσεντές, εξοχικό, πισίνα, σπίρτο, οδοντογλυφίδα, καρφίτσες– άρα υπάρχω», «είμαι ομορφάνδρας άρα υπάρχω». Μετά από αυτή την λυτρωτική αποδόμηση δύναται πλέον ο θνητός να τραγουδήσει με τα Ημισκούμπρια: «τι κι αν είμαι ομορφάνδρας και υπέρλαμπρος αστέρας, αυτή είν’ η πεντάμορφη κι εγώ είμαι το τέρας»! Βέβαια αν αυτή η εμπειρία κατακλύσει άμαθο κορμί, πιθανόν, ο παθών να ζαλιστεί μέχρι εκστάσεως κι ν’ απομείνει ενεός, με «άδειο» το κεφάλι.
Αυτή η τόσο ανθρώπινη και δεδομένη εμπειρία όταν αξιοποιείται, γίνεται εφόδιο ζωής αιωνίου, γίνεται μαγιά που λύνει τα μάγια του κόσμου μας του ψεύτικου κι αλλοπαρμένου. Μπορεί να γλυτώσει τον θνητό από το καταθλιπτικό βάρος της καθημερινής πραγματικότητας, που, αν και δημιούργημα εγκεφαλικών διεργασιών, διεκδικεί θρασύτατα κύρος πραγματικής πραγματικότητας. Η κατάσταση αυτή της παρθενίας επιτρέπει στο Άγιο Αεράκι να πνεύσει στις καρδιές των φορέων της και να δώσει την απαραίτητη ώθηση στα ιστία του θνητού σαρκίου μετατρέποντάς το σε κιβωτό σωτηρίας. Κάπως έτσι αρχίζει η πορεία του χριστιανού που τελειωμό δεν έχει, που τέλος της είναι η πλήρης χριστοποίηση του πεπτωκότος, που τέλος της είναι η πλήρης χριστοποίηση όλων των απογόνων του Αδάμ κι όλης της κτίσης, άλογης και λογικής, που τέλος της είναι ο Χριστός, το Α και το Ω, ο Πρώτος και ο Έσχατος, ο Ων, ο Ην και ο Ερχόμενος. Το ρεφρέν του τραγουδιού των ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ: «Τι κι αν είμαι ομορφάνδρας και υπέρλαμπρος αστέρας, αυτή είν’ η πεντάμορφη κι εγώ είμαι το τέρας» είναι ο ορισμός του έρωτα. Ο «αστέρας» γνωρίζει ότι είναι «ομορφάνδρας» και «υπέρλαμπρος αστέρας» αλλά παρόλα αυτά επιτρέπει σ’ ΑΥΤΗ να είναι η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ σε σημείο που να βλέπει τον εγνωσμένης αξίας ΕΑΥΤΟ του ως ΤΕΡΑΣ. Για να υπάρξουν αυξημένες πιθανότητες να συμβεί το πέταγμα του φτερωτού θεού πρέπει ο θνητός να επιτρέπει στον εαυτό του να ταπεινώνεται. Αν κάποιος είναι ορκισμένος λάτρης της αυτού μεγαλειότητος του ΕΑΥΤΟΥ του τότε δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει να του συμβεί η χημεία που αποδομεί τον ΕΑΥΤΟ και κάνει τον ΑΛΛΟ να φαντάζει πεντάμορφη, φωτεινή μορφή σε αντίθεση με τον πρώην υπέρλαμπρο εαυτό που πλέον μοιάζει με ΤΕΡΑΣ. Ο εγωισμός είναι το νερό το ξενέρωτο που σβήνει τη φλόγα του έρωτα.
Ο άνθρωπος είναι κατ’ εικόνα Θεού. Είναι εικόνα της Εικόνας του Θεού που είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Το ανθρώπινο κτιστό πρόσωπο όμως είναι μηδέν. Ένα ζωντανό μηδέν που δύναται να επιλέγει ανάμεσα στην ομορφιά και την ασχήμια, το Φως και το σκοτάδι. Δια της εκουσίου σταυρώσεως της ενδοσωματικής δια των αισθήσεων δήθεν ζωής, δια της εκουσίου νεκρώσεως κάθε τάχα μου προσωπικής του ζωής, δια της εκουσίου ταφής, δια της επανόδου εις το μηδέν, ο άνθρωπος αληθεύει διότι αναγνωρίζει την οντολογική του μηδαμινότητα, γίνεται ρεαλιστής, αναγνωρίζει ότι στον πυρήνα του είναι Ούτις, Κανένας, ότι έν οίδα ότι Ουδέν οίδα, ότι είναι μηδέν. Όντας μηδέν το ανθρώπινο πρόσωπο είναι χωρητικό του Χριστού. Όταν ο θνητός αληθεύει, όταν επιστρέφει στο καθαρό μηδέν, εκούσια νεκρώνοντας το δήθεν ον που φαντασιώνεται ότι είναι ο περσοναλιστής, τότε γίνεται δεκτικός της εν αυτώ αναστάσεως του Αναστάντος. Τότε ο Πατέρας ανασταίνει τον Αναστάντα εν τη καρδία του εκουσίως νεκρωθέντος και ταφέντος οντολογικά αληθεύοντος θνητού, του «Ούτις», και πλέον γίνεται πραγματικότητα ο λόγος του απ. Παύλου «δεν ζω εγώ, αλλά ζει εν εμοί Χριστός». Υπόσταση είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και γίνονται όσοι θνητοί καταδεχθούν να αγωνισθούν για να γίνουν σύμμορφοι Αυτού. Όσοι θνητοί έχουν το θάρρος να αρνηθούν τη νόθα ταπείνωση που «δεν ζητάει πολλά …» και επιμένουν να θυμούνται ότι πλάστηκαν για να γίνουν θεοί και τίποτα λιγότερο! Μέσα στη σκοτεινή σπηλιά, στη καρδιά του καθενός μας ποθεί να γεννηθεί, να αναστηθεί, ο Υιός και Λόγος του Θεού. Ο Ερχόμενος, αυτός που έρχεται συνεχώς νυν και αεί, είναι η μοναδική όντως Υπόσταση του κόσμου μας, όλων των κόσμων, κάθε θνητού που τολμά να πιστέψει σε αυτό το μέγα θαύμα. Αυτός μόνο έχει υποστατική αγάπη και όσοι αληθεύοντες «επιστρέφοντες εις το μηδέν γινόμεθα «ύλη», εξ ής ίδιον εις τον Θεόν ημών είναι να δημιουργή» (Αρχιμ. Σωφρόνιος ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, Essex Αγγλίας 1992, σελ. 196), Του κάνουν χώρο να γεννηθεί στην καρδιά τους και δύνανται εν απολύτω ειλικρινεία και ρεαλιστικότητι να ομολογούν απλά «ζει μέσα μου ο Χριστός». Τότε μπορούμε να μιλάμε για υποστατική αγάπη. Τότε μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος έχει υποστατική αγάπη, γιατί τότε εν τη καρδία του πιστού ο Πατήρ έχει αναστήσει τον Αναστάντα και Ταφέντα και Σταυρωθέντα, Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Καλά Χριστούγεννα. | ||||||||||||||
Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012
ΙΔ' ΚΥΡΙΑΚΗ του ΛΟΥΚΑ «Η θεραπεία του τυφλού της Ιεριχούς»
Ευαγγέλιο του Λουκά, κεφάλαιο 18, στίχοι 35-43:
Όταν πλησίαζε ο Ιησούς στην Ιεριχώ, κάποιος τυφλός καθόταν κοντά στον δρόμο, και ζητιάνευε. Κι όταν άκουσε ότι περνούσε πολύς κόσμος ρώτησε τι συμβαίνει. Και του είπαν ότι, περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε, λέγοντας: «Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με». Και εκείνοι που προπορεύονταν τον επέπλητταν για να σιωπήσει. Αυτός, όμως, φώναζε ακόμα πιο δυνατά: «Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με». Κι ο Ιησούς, σταμάτησε και πρόσταξε να Του τον φέρουν, κι όταν πλησίασε, τον ρώτησε: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Και εκείνος είπε: «Κύριε, να μπορώ να βλέπω». Και ο Ιησούς του είπε: «Να βλέπεις, η πίστη σου σε έσωσε». Κι αμέσως άρχισε να βλέπει και Τον ακολουθούσε, δοξάζοντας τον Θεό, και ολόκληρος ο λαός, όταν το είδε αυτό, δοξολόγησε τον Θεό. | ||||||
Καλά Χριστούγεννα
Intouchables - ΑΘΙΚΤΟΙ
