ΒΙΒΛΙΟ ΥΛΗΣ

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

Valentine's Day ....:


		Όταν δυο ερωτευμένοι κάνουν έρωτα, όταν κάνουν σεξ, είναι απόλυτα απορροφημένοι από αυτό που βιώνουν, ζουν τον έρωτα τους, δεν σκέφτονται τίποτε, δεν υπάρχει χώρος στην καρδιά ούτε και στο μυαλό για τίποτε άλλο, είναι απορροφημένοι από τον έρωτα τους, είναι δοσμένοι ολοκληρωτικά στον έρωτα τους. Τότε οι θνητοί έχουν μια εμπειρία του τι σημαίνει παρθενία! Τότε βιώνουν τί σημαίνει εσωτερική παρθενία. Αυτή την κατάσταση ζητάει η εντολή του Χριστού να έχουμε όταν στεκόμαστε απέναντι στον Κύριο μας και Θεό. Ο νους μας να είναι απόλυτα απορροφημένος από τον Έρωτα του, απόλυτα ρουφηγμένη η προσοχή, η διάνοια, η καρδιά: «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου» (Μάρκ. 12,30). Ο Μέγας Βασίλειος έλεγε: «Και γυναίκα ου γινώσκω και παρθένος ουκ ειμί» και εννοούσε ότι «αν και σεξουαλικά είμαι παρθένος δεν είμαι όμως παρθένος στην καρδιά». Η παρθενία της καρδιάς είναι η απόλυτη ελευθερία από λογισμούς, ανθρώπινες αγάπες, δεδομένα, απόψεις, κρίσεις περί κακού ή καλού, θέσεις και προκαταλήψεις. Η παρθένα καρδιά είναι tabula rasa, άγραφη πλάκα, που περιμένει το αντικείμενο του πόθου της, Τον Έρωτα της, να έρθει και να εγγράψει πάνω στις σάρκινες πλάκες της τη Μορφή του, να την κάνει όμορφη και σύμμορφη Αυτού. Η παρθένα καρδιά είναι ο καθαρός καθρέφτης που περιμένει την Μορφή να εμφανιστεί ώστε να γίνει σύμμορφη. Αυτή η παρθενία μπορεί να ξανακερδιθεί, όσο τραγικά κι αν έχει διαφθαρεί και βιαστεί και παραμορφωθεί η θνητή καρδιά μας, το σώμα, η ψυχή μας. Τότε ο θνητός μπορεί να αναφωνεί και να πανηγυρίζει: «και με μύριους τρόπους πόρνευσα, και ναι, είμαι παρθένος!» Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Είδα ακάθαρτες ψυχές παθιασμένες για σωματικούς έρωτες που με την μετάνοια πέρασαν κατευθείαν στον έρωτα προς τον Κύριο και χωρίς να νιώσουν καθόλου φόβο κώλυσαν στην αγάπη προς τον Θεό. Γι’ αυτό ο Κύριος στη πόρνη δεν της λέει επειδή φοβήθηκε, αλλά, ότι επειδή αγάπησε πολύ μπόρεσε εύκολα να υπερνικήσει τον ένα έρωτα με άλλον έρωτα»¹. Γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «80. Όταν η ελπίδα ενεργοποιηθεί στον νου, και η ξαφνική χαρά που αναφέραμε αρχίσει, ανεξήγητα και αδιάλειπτα, να γεννάται μέσα στην καρδιά, τότε ο άνθρωπος ξεχνά πλέον την κούραση, τα βάρη της ακηδίας, τον φόβο του θανάτου. Μπορεί κανείς να καταλάβει με σιγουριά, αν έχει φθάσει στ’ αλήθεια στην κατάσταση αυτήν. Γιατί τότε θα είναι ολότελα μεθυσμένος, τόσο που κι όταν θελήσει να δοξολογήσει τον Θεό και να εξομολογηθεί την χαρά του δεν θα το μπορεί. Γιατί η γλώσσα του θα σπαρταρά από την χαρά αδυνατώντας να Τον ευλογήσει, κι έτσι θα ψελλίζει σαν βρέφος, και θα μιλά στον Θεό σαν μικρό παιδί που μιλά στον πατέρα του. Η μεθυστική τούτη χαρά καθαρίζει την καρδιά»². Η μεθυστική αυτή χαρά χορταίνει τον θνητό και πλέον δεν χρειάζεται να αγωνίζεται για να εφαρμόζει τις εντολές του Χριστού, τότε, όπως ο χορτάτος σιχαίνεται μια βρώμικη, μια λερωμένη τροφή, έτσι κι ο χορτάτος από θεία Χάρη θνητός σιχαίνεται να παραβεί τις εντολές του Χριστού. Όταν η καρδιά χορτάσει από την μεθυστική χαρά που χαρίζει η Χάρη του αγίου Πνεύματος τότε καθαρίζεται από όλες τις μνήμες των λογισμών, από αυτή την ίδια τη λειτουργία των λογισμών, απελευθερώνεται από τη ανεξέλεγκτη λειτουργία του εγκεφάλου. Τότε καθαρίζεται από όλα τα πάθη. Τότε η Αμυγδαλή, η αποθήκη αυτή της συναισθηματικής μνήμης, καθαρίζεται από τα συναισθηματικά φορτία των αναμνήσεων. Τότε ο εγκέφαλος καθαρίζεται και είναι σαν να μην του συνέβη ποτέ η χημεία της ηδονής, η χημεία του έρωτα, η χημεία των παθών. Τότε ο θνητός μπορεί να σκέφτεται οτιδήποτε χωρίς να έχει λογισμούς, χωρίς να δίνει καρδιά. Τότε καταργείται η ειδωλολατρία, το να λατρεύει κανείς τα κτίσματα παρά τον Κτίστη. Τότε έχει γίνει πραγματικότητα η άφεση των αμαρτιών. Τότε ο θνητός αποκτά ξανά την παρθενία. Η καρδιά ελευθερώνεται από την αέναη, μετά την πτώση, πορνεία της με τα κτίσματα (ειδωλολατρία) και ενώνεται αποκλειστικά και μόνο με τον Κτίστη της. Η νύμφη, με τον Νυμφίο. Ο πατήρ Πορφύριος λέει: «Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος. Από εδώ αρχίζει ο Παράδεισος. Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο Φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνουμε τα τυπικά. Η ουσία είναι να ξυπνήσει η ψυχή και να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την Χάρη, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα. Η θεία Χάρη διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στη διψασμένη καρδία μας και να την χορτάσει. Άμα αγαπάς και στην Ομόνοια να ζεις δεν βλέπεις ούτε αυτοκίνητα, ούτε κόσμο, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού. Δεν είναι κάτι που γίνεται αγγαρεία. Νιώθεις ευχαρίστηση και ηδονή πνευματική. Δεν είναι όπως το μάθημα που διαβάζεις. Είναι όπως ο έρωτας μεταξύ δύο ανθρώπων αλλά ανώτερος. Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού. Εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση ούτε άγχος ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση. Το μυστικό της θείας αγάπης είναι πολύ εύκολο να το ανακαλύψουμε, είναι η ταπείνωση. Ο έρωτας προς τον Χριστό δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία. Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Είναι ηδονή που δεν χορταίνεται, είναι μία ηδονή ακόρεστη, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Αγαπάει, αγαπάει, αγαπάει κι όσο αγαπάει, τόσο θέλει ακόμη ν’ αγαπήσει. Μεθά με τη θεία μέθη. Μ’ αυτή τη θεία μέθη μένει νέος, ανθεί»³. Και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος στην προσπάθεια του να μας πείσει να ζητάμε τη θεία Χάρη και να μην θεωρούμε ότι αυτά τα βιώματα του θείου έρωτα είναι τάχα για προχωρημένους ή για άλλες εποχές και δεν μας αφορούν τους κοινούς θνητούς του σήμερα, μιλάει για τη ζωή του που πράγματι απ’ ότι φαίνεται δεν ήταν και τόσο «του κατηχητικού» μέχρι να γνωρίσει τον άγιο Συμεών τον Ευλαβή και για ένα μεγάλο διάστημα, 6 με 7 χρόνων, μετά που συνδέθηκε με τον άγιο Συμεών και εξ αιτίας του αξιώθηκε να βιώσει μεγάλες πνευματικές καταστάσεις⁴: «Έγινα φονιάς, ακούστε όλοι, και κλάψτε με συμπάθεια για μένα, αλλά αφήνω τον τρόπο, για να μη μακρύνω τον λόγο μου, (δηλαδή, δεν μας εξηγεί με ποιο τρόπο έγινε φονιάς) Έγινα μοιχός μέσα στην καρδιά μου και σοδομίτης (ομοφυλόφιλος) στα έργα και στην προαίρεση. Έγινα πόρνος, μάγος, παιδεραστής. Πήρα όρκο και τον πάτησα, πλεονέκτης έγινα, κλέφτης, ψεύτης, αναιδής άρπαγας, αλλοίμονο μου και κάθε άλλης κακίας είδος διέπραξα. Πιστέψτε με είναι αλήθεια όσα λέω δεν τα φαντάστηκα ούτε τα εφεύρα»⁵. Και αφού παρόλη την ανθρώπινη ανεπάρκεια και αναξιότητα του έζησε ότι έζησε, ενώθηκε με τον Χριστό, μέθυσε από τη νηφάλια μέθη του θείου έρωτα, μας λέει τα παρακάτω προκλητικά στηλιτεύοντας έναν «καθώς πρέπει», ευσεβιστή και λογιότατο επίσκοπο της εποχής του που είχε όλη τη διαπλοκή με το μέρος του και κατάφερε να στείλει εξορία τον άγιο Συμεών: «Μέλη Χριστού γινόμαστε, μέλη ο Χριστός δικά μας και χέρι ο Χριστός και πόδι ο Χριστός, δικό μου του πανάθλιου, κινώ το χέρι, και Χριστός το χέρι μου είναι. Κινώ το πόδι κι ορίστε, αστράφτει όπως Εκείνος, μη πεις ότι βλασφημώ, αλλά δέξου τα αυτά προσκύνησε τον Χριστό που σε κάνει τέτοιο το κάθε μέλος μας θα είναι ολόκληρος Χριστός έτσι πάντως γνώρισες ότι είναι Χριστός και το δάχτυλο μου και η βάλανος (το πέος!) – δεν έφριξες, ή μήπως ντράπηκες; Αλλά ο Θεός δεν ντράπηκε να γίνει όμοιος σου, εσύ όμως ντρέπεσαι να γίνεις όμοιος Του; - «Όχι δεν ντρέπομαι να γίνω όμοιος Του αλλά Εκείνον όμοιο με το άσχημο μέλος μόλις είπες, μου φάνηκε ως βλασφημία». Κακώς το βλέπεις έτσι, γιατί αυτά δεν είναι άσχημα! Είναι κρυμμένα μέλη Χριστού, γιατί καλύπτονται και γι’ αυτό είναι πιο αξιόλογα (σεμνότερα) από τα υπόλοιπα ως κρυμμένα από όλους του κρυμμένου κρυμμένα μέλη, από τον οποίο το σπέρμα δίδεται σε θεία συνουσία, θεϊκό με θεϊκιά μορφή φρικτά μορφωμένο από αυτή ολόκληρη τη θεότητα, ολόκληρος Θεός, ο οποίος ενώνεται μαζί μας, ώ φρικτού μυστηρίου! Και πράγματι γίνεται γάμος άρρητος και θεϊκός Αν λοιπόν ολόκληρο τον Χριστό σε ολόκληρο το σώμα σου φόρεσες Χωρίς ντροπή να σκεφτείς όλα όσα λέω. Την ώρα που εγώ λέω αυτά τα φρικτά περί μελών αγίων βλέποντας πολύ Φως και έχοντας τον νου μου φωτεινό και χαίρομαι που τίποτα σαρκικό δεν βλέπω εσύ βλέπεις τις σάρκες σου τις θεοβρώμικες στον νου σου φέρνεις τις άτοπες πράξεις σου κι ο νους ζυμώνεται με τις πράξεις σου σαν σκουλήκι μέσα στη λάσπη. Γι’ αυτό φορτώνεις στον Χριστό και σε μένα την ντροπή σου και μου λες: «δεν ντρέπεσαι να μιλάς για τα άσχημα μέλη, και να κατεβάζεις τον Χριστό σ’ αυτά τα άσχημα μέλη;» Εγώ πάλι σου λέω: Σκέψου ο Χριστός όταν ήταν στη μήτρα, και φαντάσου την κύηση Του μέσα στη μήτρα και την έξοδο Του από την μήτρα … ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ!!! (από το αιδοίο!!!)»⁶ Του αγίου Βαλεντίνου γιορτάζουν οι ερωτευμένοι. Η ταύτιση του εορτασμού της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου με την Ημέρα των Ερωτευμένων ξεκίνησε από την Αγγλία του ύστερου Μεσαίωνα. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου, γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμή του θεού Φαύνου (αντίστοιχου με τον Πάνα των Ελλήνων). Η γιορτή καταργήθηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ., ως ειδωλολατρική. Στη θέση της (14 Φεβρουαρίου) μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου, μάρτυρα της χριστιανικής πίστης από τη Ρώμη, με απόφαση του Πάπα Γελάσιου το 496. Ο Βαλεντίνος ήταν ρωμαίος ιερέας ή, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, επίσκοπος του Τέρμι της Ιταλίας, και μαρτύρησε το 269 μ.Χ., επί Κλαύδιου, επειδή σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγών πάντρευε νεαρούς στην ηλικία ερωτευμένους, βοηθώντας έτσι τα αγόρια να αποφύγουν τη στρατιωτική θητεία. Μπορεί η καθιέρωση της γιορτής έχει παγανιστικό παρελθόν αλλά ίσως είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε τον έρωτα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει τη δυνατότητα να «εκρήγνυται». Ένα βλέμμα, δύο μάτια, ένα τζιζ, και το πανηγύρι αρχίζει. Το άμεσο ερωτικό συναίσθημα προσφέρει στον θνητό τη δυνατότητα να απογειώνεται, να «πετά». Οι συνάψεις των νευρικών κυττάρων πλημμυρίζουν ντοπαμίνη, ή ότι άλλο χρειάζεται, και μεταμορφώνεται ο πίθηκος σε αετό. Κάπως έτσι, ο αχθοφόρος του καθημέραν βίου υποψιάζεται ότι υπάρχει και κάτι πέρα από τα καθημερινά και χαμερπή. Πώς όμως να το διαχειριστεί; Εντάξει, όταν ήταν νέος έπαιξε, «πέταξε», κάηκε, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο και τελικά ωρίμασε. Το πήρε απόφαση ότι αυτά ήταν μια νεανική τρέλα πολύ επικίνδυνη, όμως πλέον, για κάποιον που έχει φορτωθεί με χίλιες-δυο υποχρεώσεις. Και όντως έτσι είναι. Όσο ζει τη ζωή κανείς ανέμελα, χωρίς Συμβόλαια και δεσμεύσεις, δύναται και μπορεί να «πετά», να ονειρεύεται και να τραγουδά, «θα ζήσω ελεύθερο πουλί κι όχι κορόιδο στο κλουβί». Όταν όμως το «κλουβί» γεμίσει υπάρξεις που ζητάν να φάνε, να ντυθούν, να ζήσουν κι αυτές τη ζωή τους, να πετάξουν, τα περιθώρια στενεύουν … πέφτουν το ένα πάνω στ’ άλλο, εκμηδενίζεται ο ενδιάμεσος χώρος κι ο ταλαίπωρος θνητός ασφυκτιά. Ασφυκτιά και νιώθει να πεθαίνει, να χάνεται η δυνατότητα του να ερωτεύεται.
		«Να ερωτεύεστε, ρε! Γιατί τον Κύριο ερωτικά τον αγαπάμε. Δεν βλέπεται τί μεγάλη παγίδα είναι η ηθικολογία, που αφήνει τις ψυχές, ας πούμε, ευνουχισμένες, να μην μπορούν να ερωτευθούν ρε παιδί μου, αυτό παθαίνουν πολλοί μέσα στην Εκκλησία. Μα πώς θα γίνει ο οργασμός; Πότε η μήτρα της ψυχής θα είναι έτοιμη να σαρκώσει το Λόγο μέσα της; Πότε θα γίνουν όλα αυτά τα πράγματα; Μακάρι η ψυχή να πυρώσει. Να μη θεωρεί ανάγκη της τις συναναστροφές τις ανθρώπινες. Γιατί οι ανθρώπινες συναναστροφές συνήθως είναι πορνείες. Ξέρετε κάθε μέρα, αίμα χύνει η ψυχή, όταν συναναστρέφομαι, για να επιστρέψει πάλι στην εσωτερική της παρθενία. Ακόμη και … και η Εκκλησία ακόμα σήμερα πια είναι πορνεία. Όλη η Εκκλησία έχτισε πάνω στην ηθική, την εξωτερική δαιμονική ηθική. Λέει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος: “Κάθε αρετή χωρίς τη Χάρη, λογαριάζεται από τον Θεό κατώτερη από κάθε κακία, διότι εκείνη η αρετή είναι δαιμονική!”⁷ Η Εκκλησία έχει ασπαστεί τις απόψεις του Βαρλαάμ του Καλαβρού, ότι ο άνθρωπος μπορεί να έχει μια ηθική τελείωση! Πάμε να κάνουμε μια ηθική βελτίωση του εαυτού μας χωρίς καμιά μετοχή με τον Θεό! Π.χ. καπνίζω; Προσπαθώ με την ανθρώπινη μου δύναμη να μη καπνίζω! Σιγά μην έχει πρόβλημα ο Θεός αν καπνίζω ή δεν καπνίζω. Μπορεί ένας να καπνίζει κι όλη μέρα να γίνεται λιώμα η υπερηφάνειά του και ο Θεός να δοξάζεται μέσα από αυτό και μπορεί άλλος να μη καπνίζει και να έχει μια εωσφορική υπερηφάνεια και η πορνεία η πνευματική να πηγαίνει σύννεφο! Τουλάχιστον οι Εβραίοι, οι Φαρισαίοι δεν είχαν την αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος. Ενώ τώρα έχουμε και το Άγιο Πνεύμα. Ποιος ξέρει για το Άγιο Πνεύμα; Ιδέα δεν έχουμε. Δεν έχουμε εμπειρία Πνεύματος Αγίου. Ποιος μιλάει σήμερα για εμπειρίες του Αγίου Πνεύματος! Παντού βλέπεις μία εξωτερική ηθική, στην Εκκλησία, σε όλες τις θρησκείες, σε όλα τα κόμματα, σε οποιοδήποτε σύστημα η ηθική είναι πρώτη. Στον προφήτη Ιεζεκιήλ, όμως, στο ένατο κεφάλαιο, μιλάει για κάποιον που του δίνει ο Θεός την εντολή να χρίσει τον λαό του Θεού ανά την Οικουμένη. Ποιός είναι αυτός ο λαός που χρίεται; Είναι οι άνθρωποι, ανά την Οικουμένη, που πονούν και μετέχουν του πόνου του Θεού. Πονάει ο Θεός για το ότι δεν λατρεύεται στις Εκκλησίες, για το ότι ο άλλος θεός λατρεύεται εν ονόματι του Θεού και λογχεύουμε συνέχεια τον Θεό. Αυτό ποιός θα το δει; Η Εκκλησία η ίδια; Η πόρνη; Κάποιοι όμως, κάποιες ψυχούλες όμως, πονούν για αυτό το μαρτύριο που γίνεται στις μέρες μας. Δεν προκαλούν πόνο στον Θεό, ούτε οι Μωαμεθανοί, ούτε οι άθεοι, ούτε οι Κομμουνιστές όπως λέει εδώ η Εκκλησία, τάχα ότι αυτοί είναι εχθροί του Θεού. Όχι, εχθροί του Θεού είμαστε εμείς που είμαστε εδώ μέσα! Διαρκώς πορνεύουμε. Το Πνεύμα δεν κοινωνείται. Η ψυχή είναι η μήτρα, η οποία πρέπει να ετοιμαστεί, να είναι σε κατάσταση, ας πούμε, δεκτικότητας, οργασμού, για να μπορέσει να πάρει το σπέρμα, το Πνεύμα του Θεού, για να σαρκώσει τον Λόγο μέσα. Τότε σαρκώνεται ο Κύριος και η ψυχή τρέφεται, αυτός είναι ο ουράνιος έρωτας που τρέφει την ψυχή. Όμως η ψυχή πρέπει να το παραδώσει όλο, να παραδώσει όλο τον εαυτό, πρέπει να αρνηθεί όλες τις θέσεις της, τις απόψεις, τα θελήματά της, οτιδήποτε. Απ’ όλα αυτά προσπαθεί η ψυχή να παρθενέψει. Η νύφη, η νύφη ψυχή πλέον με όλη της την δύναμη να προσφερθεί στον Νυμφίο της μέσα της. Να αρχίσει η συνουσία μέσα της με το Πνεύμα του Θεού, με τον Νυμφίο της, κι εκεί πλέον όσο αρχίζει και δυναμώνει αυτή η παρθενία, σαρκώνεται το Πνεύμα του Θεού, ο Λόγος του Θεού μέσα στη καρδιά μας και ο Χριστός πλέον γίνεται υπόσταση. Αρχίζει ο Χριστός να είναι ζουμερός μέσα και να ακούγεται η φωνή Του, και να γεννάται και να υπάρχει διαρκώς αυτή η μετοχή. Όμως στο Ποιμένα του Ερμά λέει, “εκείνη η φωνή δεν βγαίνει όποτε εσύ τη θέλεις, όποτε θέλει εκείνη βγαίνει, με ένα τέτοιο ανύποπτο τρόπο, που αν δεν κωφεύσουν όλες οι άλλες δεν θα την ακούσεις”». Η οπτική μας είναι στραμμένη μόνο στον “εαυτό” και όχι στον Κύριο. Δεν θέλουμε τη δόξα του Κυρίου, θέλουμε τη δόξα του “εαυτού”. Αν θέλουμε τη δόξα του Κυρίου δεν θα φανερωθεί ο “εαυτός”. Αν έστω και ίχνος ”εαυτού” παραμείνει, αν δεν σβήσει όλος, ότι κι αν μας δοθεί θα το φάμε, θα το οικειοποιηθούμε, θα το σπαταλήσουμε. Φυσικά το να ελευθερωθούμε από τον “εαυτό” μας, ο θάνατος του “εαυτού”, δεν είναι κάτι που θα το κάνουμε οι ίδιοι, θα το κάνει ο Κύριος, γιατί μόνο Αυτός περπάτησε τέτοιο δρόμο, μόνο ο Κύριος τον περπάτησε μέχρι τέλους. Αλλά αν δεν κολλήσουμε πάνω Του, αν δεν έχουμε όλη μας την αναφορά σε κάθε τι, αν δεν ποθούμε, αν δεν λαχταράμε την παρέμβαση Του αυτή στη ζωή μας, δεν πρόκειται να γίνει. Όσο ξεχωρίζουμε τον “εαυτό” μας από το θέλημα του Θεού, φοβούμενοι, μήπως γίνει αυτό, μήπως γίνει εκείνο, δεν Τον αφήνουμε τον Θεό να κατοικήσει μέσα μας. Ο Κύριος είναι ευγενικός, δεν μας βιάζει. Είναι λεπτό θέμα. Ο Κύριος έρχεται μυστικά μέσα στη ψυχή, αλλά, τρώει κόκκινη κάρτα, η ψυχή Τον διώχνει, γιατί ζητάει άλλο θεό, ζητάει υγεία, ζητάει καταξίωση, ζητάει “πνευματική ζωή”, ζητάει ειρήνη, ζητάει αυτά που θέλει, αυτά που νομίζει ότι γνωρίζει ως καλά και δεν αφήνεται στο θέλημα Του. Το λέει ο προφήτης Ησαΐας: Βγαίνει ένα αδύναμο βλασταράκι από ξεραμένη γη στην έρημο. Στην έρημο από ξεραμένη γη τί θα σου βγει; Θα βγει κάνα άγριο τριαντάφυλλο; Θα βγει ένα λουλουδάκι τρυφερό, που αν το τσαλαπατήσεις σαν τον ελέφαντα, θα το κάνεις λιώμα. Θέλει πολύ προσοχή να μην ποδοπατήσεις την πνοή του Πνεύματος μέσα σου. Θέλει σβήσιμο των δεδομένων, δεν θέλει καθόλου “εαυτό”». Το εξωτερικό μας δεν το χαλάμε εύκολα. Θέλουμε να μας λεν “καλά παιδιά”, “καλούς ανθρώπους”, “καλούς επιστήμονες”. Έτσι δεν είναι; Το αισθητό, ο “εαυτός” θέλει τη δικαίωσή του, θέλει τη φανέρωσή του. Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο έντονη γίνεται πια η ανάγκη του αφανισμού του αισθητού, γιατί τα τρώει όλα … Πόσο ύπουλα ο πονηρός προσπαθεί εκείνη τη στιγμή που ο Κύριός μας ενεργεί μέσα από τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας που είναι θείο δώρο, θεία επίσκεψη, για να μας καθαρίσει από τον “εαυτό”, από αυτά που επιθυμούμε τέλος πάντων, μια δικαίωση, μια καταξίωση, όταν επεμβαίνει ο Θεός για να μας χειραγωγήσει μοναδικά … όταν το “εγώ” μας ….. αρχίζει να γκρεμίζεται, εκείνη την ώρα ψάχνουμε πώς να γλυτώσουμε από την επέμβαση του Θεού, πώς να τη σταματήσουμε, ζητάμε έλεος! Δηλαδή υιοθετούμε όλο το αντίχριστο πνεύμα.Τέλεια άρνηση της θείας χειραγώγησης και άμεση επέμβαση για σωτηρία του έξωθεν μας, από τον αντίχριστο που τάχα έχει έλεος. Βλέπεις πόσο εύκολα, πόσο ροπή έχουμε στην υποταγή στο αντίχριστο πνεύμα; Πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι είναι θεία οικονομία που ο Θεός μας σπάει όλο αυτό το σκληρό μας, το πέτρινο το εξωτερικό μας, μέσα από κάποια μπόρα για να μας μαλακώσει. Εμείς όμως ποθούμε τη λύτρωση και ξεχνάμε ότι το αισθητό μας, πάνσοφα και μοναδικά, η παναγία Xάρη Του το οδηγεί … Συνήθως όταν ζητάμε τη βοήθεια του Θεού αυτό το αντίχριστο πνεύμα επικαλούμαστε, ζητάμε να σωθεί ο “εαυτός”. Αυτό το αντίχριστο πνεύμα πρέπει να πεθάνει. Θέλει τελείως νηστικές οι σχέσεις, εν τη ερήμω. Βλέπεις τώρα, όταν ο δράκων πια, κυνηγάει παντού το Πνεύμα Του στις πνοές Του, θέλει, οι ψυχές να ‘ναι εν τω κρυπτώ, να μην έχουν σχέση μεταξύ τους, σχέση εννοούμε καθόλου, ούτε επικοινωνίες, γιατί παίρνει χαμπάρι αυτός και το τρώει όλο. Δεν είμαστε καθαροί καθόλου. Το έξωθεν … είναι φουλ πορνεία το έξωθεν μας. Έτσι δεν είναι; Δεν έχουμε καιρό. Η ψυχή πρέπει να είναι τελείως στερημένη από όλα αυτά. Για να σαρκωθεί μέσα μας το Πνεύμα του Θεού, όπως σε μια σχέση συλλαμβάνεται το παιδί την ώρα που και οι δύο, προσφέρεται ο ένας στον άλλο, κοινωνείται δηλαδή, ο ένας προσφέρεται στον άλλον, δεν πάει να απολαύσει αλλά προσφέρει, και ανοιγμένοι και οι δύο και ρουφηγμένοι μέσα σ’ όλο αυτό … παρθενεύει ο άνθρωπος από τις έξωθεν, ας πούμε, άλλες διασπάσεις και πορνείες, κι εκείνη την ώρα σαρκώνεται το βρέφος. Αυτό σαν εικόνα στο τί θέλει ο Θεός από εμάς. Αυτή είναι η παρθενία. Η ψυχή είναι νύμφη η οποία στερείται πλέον της έξωθεν πορνείας της, διασπάσεις της, θέσεις της, απόψεις της, θελήματά της, οτιδήποτε, φαγητό, όλες οι αισθήσεις πορνεύουν, έτσι δεν είναι; Θέλουν τροφή. Οι αισθήσεις. Το βλέμμα, η ακοή, η όσφρηση, ο λόγος, όλα. Απ’ όλα αυτά προσπαθεί η ψυχή να παρθενέψει. Η νύφη, η νύφη ψυχή πλέον με όλη της την δύναμη να προσφερθεί στον Νυμφίο της μέσα της. Εντάξει, θα συναναστραφώ, θα μιλήσω, όλα θα τα κάνω, αλλά, δεν δίνω καρδιά. Η καρδιά μου είναι αλλού! Δεν χάνει τον Νυμφίο της, μέσα της, εκεί είναι! Παντρεμένη! Στο Νυμφίο της! Το έξω κάνει τα έξωθεν. Αλλά καρδιά δεν δίνουμε. Σ’ αυτό θέλει λίγο προσοχή. Όχι, λίγο, πάρα πολύ προσοχή! Γιατί θα μας τα φάει όλα. Το να έχω όμως ακόμα ανάγκη, να πάω, να δω, να μιλήσω, να ξαπλώσω, να χαϊδέψω, να φιλήσω, τί σημαίνει αυτό; Αντίχριστο! Α-ΝΤΙ-ΧΡΙ-ΣΤΟΣ!».
		Το 809 υποβαθμίστηκε το Άγιο Πνεύμα υβρίστηκε, θεωρήθηκε ότι εκπορεύεται και εκ του Υιού, προστέθηκε στο «Πιστεύω» το Filioque και με σημαία εκείνη την αλλοίωση έγινε το 1054 το Σχίσμα μεταξύ Παλαιάς και Νέας Ρώμης. Εκείνη η εκτροπή είχε τραγικές συνέπειες ανθρωπολογικές, εκκλησιολογικές, σωτηριολογικές, γενικά άλλαξε εντελώς τη ζωή των χριστιανών που την ακολούθησαν. Ανθρωπολογικές συνέπειες του Σχίσματος: Η βασικότερη ανθρωπολογική συνέπεια είναι η διακήρυξη του «σκέφτομαι άρα υπάρχω», η απώλεια της προπόνησης για την καλλιέργεια του πνεύματος. Το Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Λόγου αλλά εκ μόνου του Πατρός. Άλλη καλλιέργεια χρειάζεται ο λόγος και άλλη το πνεύμα. Η αύξηση του λόγου δεν προκαλεί αυτονόητη συναύξηση και του πνεύματος. Η αγάπη ανθίζει μόνο αν η «αντλία», η καρδιά, δυναμώσει με εκούσιο κόπο και πόνο, ή από έρωτα. Νομίστηκε ότι όταν καλλιεργείται ο λόγος συναυξάνει και το πνεύμα, ενώ συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Η καλλιέργεια του λόγου σβήνει τη φλόγα του πνεύματος. Η καλλιέργεια του πνεύματος από την άλλη μεριά παραμερίζει την κυριαρχία του λόγου, «η αγάπη είναι ζάλη». Περισσότερα στις αναρτήσεις: «Make Love not Lesson, Κάντε Έρωτα όχι Μάθημα» http://dip88.blogspot.gr/2013/01/30-1-2013.html «30-1-2011 “ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ” ... Περί Παιδείας και λοιπά ...» http://dip88.blogspot.gr/2011/01/30-1-2011.html «Βασικό πρόβλημα της Παιδείας μας είναι ότι έχουμε κάνει τα τρία δύο …» http://dip88.blogspot.gr/2012/10/blog-post.html Εκκλησιολογικές συνέπειες του Σχίσματος: Απολυτοποιήθηκε ο ρόλος του επισκόπου και ενώ οφείλει να είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού» κυκλοφορεί «εις τύπον και τόπον του Πατρός» για περισσότερα: «”Χριστός επί γης, υψώθητε” - Finito la Musica, αρξάσθω la Fiesta» http://dip88.blogspot.gr/2012/12/31-12-2012_31.html#episkopos. Για παράδειγμα ας μας εξηγήσει κάποιος την εκκλησιολογική συνέπεια της παράξενης εκείνης ιστοριούλας που διασώζουν ο Μάρκος και ο Λουκάς οι οποίοι αφηγούνται ότι ο Ιωάννης κάποτε είπε στον Χριστό, «Κύριε είδαμε κάποιον να βγάζει δαιμόνια στο όνομα Σου και τον εμποδίσαμε γιατί δεν μας ακολουθεί, δεν είναι μαθητής Σου» και ο Χριστός απάντησε, «μην τον εμποδίζεται γιατί κανένας που κάνει θαύματα με το όνομα δεν θα με κακολογήσει σύντομα, όποιος δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας» (Μάρκ. 9,38-40. Λουκ. 9,49-50). Και το σημαντικότερο, δέκα στίχους νωρίτερα ο Μάρκος και επτά ο Λουκάς μας πληροφορούν ότι οι οφίσιαλ μαθητές είχαν αποτύχει στο ίδιο «άθλημα» να βγάλουν δηλαδή δαιμόνια! Και αναγκάστηκε να τελειώσει την υπόθεση ο Ίδιος ο Ιησούς. Στην αγιογραφική παράδοση της Εκκλησίας έχει καθιερωθεί να αγιογραφούνται οι Πρωτοκορυφαίοι, ο απ. Πέτρος και ο απ. Παύλος, μαζί, δίπλα-δίπλα, αγκαλίτσα. Ο απ. Πέτρος είναι η εικόνα του παραδοσιακού χώρου, του «εξ Ιουδαίων», του θεσμού και ο απ. Παύλος του «εξ Εθνών», του χαρίσματος. Χρέος των μελών της Εκκλησίας του Χριστού είναι να δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να συνυπάρχουν αρμονικά και οι δύο τρόποι, κι έτσι να αποφεύγεται η μοιραία σε ανθρώπινο επίπεδο σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο εντελώς διαφορετικών τρόπων. Δυστυχώς όμως το σφιχταγκάλιασμα των Πρωτοκορυφαίων δεν απέδωσε και ο θεσμός έχει πάρει πανηγυρικά το πάνω χέρι (μετά το Σχίσμα στη Δύση και λόγω του εξ οσμώσεως Παπισμού εδώ και χρόνια και στην καθημάς Ανατολή) στον εκκλησιαστικό εν Ελλάδι τουλάχιστον χώρο. Μπορεί η εκτροπή να ολοκληρώθηκε και να κυριάρχησε μετά το Σχίσμα αλλά είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Το ότι οι όντως άγιοι και θεοφόροι Πατέρες της 1ης Οικουμενικής Συνόδου επέτρεψαν στον Αυτοκράτορα, στον επίσης όντως άγιο Μέγα Κωνσταντίνο, να κάνει νόμο του κράτους τις αποφάσεις της Συνόδου και να προσπαθήσει να επιβάλλει «ορθοδοξία» δια νόμου στους πολίτες του, ήταν η αρχή της εκτροπής. Ήταν σαφής παράβαση της εντολής του Χριστού που με την «παραβολή των ζιζανίων» (Ματθ. 13,24-30) εντέλλεται να αφήσουμε τα ζιζάνια να αυξάνουν μαζί με το υγειές σιτάρι, ποτέ δηλαδή να μην διώξουν οι χριστιανοί κάποιον αιρετικό! Και είναι τραγική ειρωνεία ότι η ειδωλολατρική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πιο πολυπολιτισμική, πιο ανεκτική στην ιδιαιτερότητα από ότι η διάδοχη χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Και αυτό το στένεμα έφερε και την φθορά. Ανάγκασε όσους ασφυκτιούσαν εντός των συνόρων να βγουν σε Ανατολή και Δύση και να δημιουργήσουν αντίπαλους πόλους, το Ισλάμ και τον φράγκικο Παπισμό οι οποίοι τελικά και κυριάρχησαν. Εδώ ο «απλός» χριστιανός μάλλον ζορίζεται: ή αυτά που λέει ο γράφων για λάθος των 318 θεοφόρων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου το 325, και όλων των μετέπειτα, είναι βλακείες, ή … τι να σκεφτεί για όλους αυτούς τους όντως θεοφόρους Πατέρες. Το πρόβλημα δημιουργείται επειδή έχουμε μια ρομαντική άποψη για την αγιότητα, μια γραμμική άποψη: ο άγιος έχει φτάσει στη θέωση, όποιος έχει φτάσει στη θέωση έχει ενωθεί με τον Θεό, άρα ή δεν κάνει λάθη, ή δεν έχει φτάσει στη θέωση. Πράγματι ο άγιος έχει φτάσει στη θέωση, αλλά …: Κάθε μεταδιδόμενο μήνυμα μεταφέρει κάποια ποσότητα θορύβου. Ο Θεός–Αγάπη–Ταπείνωση σέβεται το πλάσμα του. Η θεία αποκάλυψη δεν εξαφανίζει τον ανθρώπινο παράγοντα δεν καταδυναστεύει την ανθρώπινη διάνοια. Σέβεται σε θαυμαστό βαθμό την ανθρώπινη ελευθερία και μπορεί ο άνθρωπος να είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, κατοικητήριο της Αγίας Τριάδας, να είναι στη κατάσταση της θέωσης αλλά να έχουν απομείνει μέσα του ατομικά δεδομένα που λειτουργούν ως θόρυβος στο μεταδιδόμενο μήνυμα. Ας δούμε πρώτα μια ανθρώπινη περίπτωση δραματικής αλλοίωσης της πληροφορίας του μεταφερόμενου μηνύματος μεταξύ του Σωκράτη και του μαθητή του Πλάτωνα. «Ο Σωκράτης έθεσε το αίτημα ένας πολιτικός να είναι σοφός. Μ' αυτό εννοούσε ότι ένας πνευματικός ηγέτης είχε μια ιδιαίτερη υπευθυνότητα να είναι πνευματικά έντιμος και μετριόφρων, ότι θα 'πρεπε να έχει επίγνωση των ατελειών του, της σφαλερότητάς του. Η διδασκαλία του Πλάτωνα βρίσκεται σε άμεση αντίθεση προς τη σωκρατική. Ο Πλάτων ερμήνευε το σωκρατικό αίτημα ότι ο πολιτικός θα 'πρεπε να είναι σοφός με τη σημασία ότι αυτός θα 'πρεπε να είναι ένας υψηλής παιδείας και γνήσιος, με όλη τη σημασία της λέξης, φιλόσοφος: ένας άνθρωπος που γνωρίζει: ένας διαλεκτικός: ένας φιλόσοφος–βασιλιάς»⁸. Ο θόρυβος ο ατομικός του Πλάτωνα κυριάρχησε και άλλαξε εντελώς το νόημα του μεταφερόμενου μηνύματος. Κορυφαίο παράδειγμα, στο χώρο της Εκκλησίας, για το πώς παρεμβαίνει ο θόρυβος των ατομικών προκαταλήψεων κάποιου αγίου είναι ο Πρωτοκορυφαίος, όχι κάποιος τυχαίος, απόστολος Πέτρος, που τόσο δυσκολεύτηκε να δεχτεί την υπέρβαση, τον παραμερισμό της ιουδαϊκής παράδοσης. Κατά τη Μεταμόρφωση έζησε εμπειρία θέωσης, ακολούθησαν οι εμφανίσεις του αναστημένου Ιησού (εμπειρίες θέωσης). Μετά ήρθε η Πεντηκοστή (Βάπτισμα, Χρίσμα, Ιεροσύνη και πάλι θέωση συν νίκη επί του θανάτου) με θαυμαστά αποτελέσματα διϋποκειμενικά ελέγξιμα. Λίγο αργότερα βλέπει το όνειρο με το πέπλο και τα διάφορα ζώα, καθαρά και ακάθαρτα, και τον Θεό να του ζητά να μην θεωρεί ακάθαρτα αυτά που ο Ίδιος έχει καθαρίσει. Μόλις ξυπνά έρχεται ο δούλος του εκατόνταρχου Κορνήλιου και του ζητά να πάει στον ειδωλολάτρη Ρωμαίο και να τον κατηχήσει. Αμέσως ο Πέτρος καταλαβαίνει «τι ο μύθος δηλοί» και πάει και κηρύττει στους ειδωλολάτρες (ώ της τόλμης) και βλέπει ότι το άγιο Πνεύμα, η χάρη του Βαπτίσματος, ενήργησε μέσα τους πριν καν βαπτιστούν στο νερό! Και αναγκάζεται να τους δώσει και το βάπτισμα του ύδατος! Το άγιο Πνεύμα ενέργησε στον Κορνήλιο και το περιβάλλον του και τους πρόσφερε τα χαρίσματά Του, π.χ. τη γλωσσολαλία, ενώ ακόμα άκουγαν το κήρυγμα του απ. Πέτρου, πριν βαπτιστούν! (Πραξ. 10,3-5 και 10,44-47) Κατόπιν ο απ. Πέτρος τονίζει ότι τώρα, με αφορμή την περίπτωση του Κορνήλιου κατάλαβε ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός και ότι τους δέχεται όλους ασχέτως παραδοσιακών προδιαγραφών. Κι όμως, παρόλα αυτά, αν δεν υπήρχε ο απόστολος Παύλος, αυτός ο παρείσακτος στον κύκλο των Δώδεκα, που όταν έμειναν έντεκα βιάστηκαν να βάλλουν κλήρο και να διαλέξουν το διάδοχο του Ιούδα, ακόμη θα τηρούσαμε τις ιουδαϊκές παραδόσεις. Σημειωτέον ότι οι έντεκα με πρωτοβουλία του αποστόλου Πέτρου, διάλεξαν και έχρισαν διάδοχο τον Ματθία. Αλλά ο Θεός άλλον ετοίμαζε και τελικά στη συνείδηση της Εκκλησίας ο Παύλος έμεινε ως ο δωδέκατος, όπως βλέπουμε π.χ. και στην εικόνα της Πεντηκοστής. Και μετά από όλα αυτά πήγε στην Αντιόχεια ο Πέτρος, αρχικά συντάχθηκε με τον Παύλο, αλλά, όταν ήρθαν κάτι μουζαχεντίν του Ιακώβου, ζορίστηκε, και άλλαξε την πλάκα και πήγε με το μέρος τους: «πριν έρθουν μερικοί άνθρωποι του Ιακώβου, έτρωγε στα κοινά Δείπνα (συμμετείχε στη θεία Λειτουργία) μαζί με τους Εθνικούς (Χριστιανούς εξ εθνών)· όταν όμως ήρθαν, υποχωρούσε και διαχώριζε τη θέση του, επειδή φοβόταν τους εξ Ιουδαίων Χριστιανούς» (Γαλ. 2,12). Και τα ξέρουμε όλα αυτά γιατί του τα έσουρε χοντρά ο Παύλος (Γαλ. 2,9-21), αυτού του Πρωτοκορυφαίου! Το μήνυμα εμπεριέχει και θόρυβο λόγω των όποιων ατομικών προκαταλήψεων. Ο άνθρωπος κατά τη θεώση δέχεται αποκάλυψη, αλλά, άλλο η θέωση, η αποκάλυψη και άλλο η δογματική συνείδηση. Αρχικά και για πολύ καιρό, μπορεί και για όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής του αγίου, αν υπάρχει λόγος, παραμένουν εντός του απομεινάρια από τα ανθρώπινα δεδομένα του. Μόνο μετά πολύχρονη αφομοίωση της θείας Χάρης, και μετά από επί τούτου προσπάθεια-αίτηση για πλήρες σβήσιμο όλων ατομικών δεδομένων, αποκτά ο άγιος δογματική συνείδηση, δηλαδή θα λέγαμε, αλάθητο τρόπο έκφρασης και διατύπωσης της αποκάλυψης. Άλλη περίπτωση: Ο Χριστός εντέλλεται κι εμείς κάνουμε πως δεν βλέπουμε την εντολή Του: «μη καλέσετε πατέρα επί της γης»⁹. Εδώ και μερικούς αιώνες το ‘χουμε κάνει «παράδοση» καθένας που φοράει ράσο, από καλόγερος μέχρι επίσκοπος, αυτόματα και αυτονόητα να αποκτάει πριν από το όνομά του το πρόθεμα «πάτερ-» ή «παπά-». Ούτε που το προσέχουμε κι αυτό, περήφανοι για την ορθοδοξότητά μας. Όμως, η εκτροπή του Σχίσματος έχει για πυρήνα της ακριβώς αυτό, το ότι ο εκεί «επίσκοπος» επέτρεψε στον εαυτό του να νοιώθει και να λέγεται Πάπας! Το ότι λένε οι άγιοι μας, ότι ο επίσκοπος είναι εις τύπον και τόπον Χριστού, δεν είναι θεολογικούρα για να ‘χουμε να λέμε παράξενες εκφράσεις και συμβολισμούς. Στην αγία Τριάδα όλα είναι κοινά και μόνα ακοινώνητα είναι τα υποστατικά ιδιώματα, η πατρότητα, το γεννητό και το εκπορευτό. Κοινή πηγή του Υιού και του Πνεύματος ο Πατέρας. Ούτε ο Υιός εκπορεύει το Πνεύμα, ούτε το Πνεύμα γεννά τον Υιό. Μετά τον Μ. Κωνσταντίνο και την κοινωνική επικράτηση του χριστιανισμού ο μεγαλύτερος σταυρός της Εκκλησίας είναι η αρμονική συνύπαρξη του θεσμού και του χαρίσματος, του επισκόπου και του όποιου τυχαίου χαρισματούχου. Και από τότε υπάρχει πρόβλημα γιατί ο πρώτος (ο θεσμός) έχει στη διάθεσή του συνήθως τη βακτηρία της κοσμικής εξουσίας ενώ ο άλλος συχνά νοιώθει στη πλάτη του τη ράβδο της. Δηλαδή κάθε επίσκοπος θα όφειλε να έχει τεντωμένες τις κεραίες της καρδιάς του μπας και εντοπίσει στην επισκοπή του κανέναν παράξενο φορέα του Ξένου ώστε να του εξασφαλίσει πλήρη ελευθερία …!!! Ανταυτού, στη θεωρία και στη πράξη, ένας είναι ο γενικός ντερβέναγας, ο εις τύπον και τόπον Πατρός(!), επίσκοπος. Γι’ αυτό άλλωστε και με τόση ηδονή δέχεται ο καθείς το επίθεμα «πάτερ-» ή «παπά-». Δεν είναι τυχαίο ότι και τα δύο είναι αντιδάνεια εκ της λατινικής (pater και papa) από όπου και εισήχθησαν κάποτε μετά την Άλωση, ίσως τον 17ο αιώνα. Ο Επίσκοπος είναι εις τύπον και τόπον Χριστού. Από το Σχίσμα και μετά όμως λόγω του Φιλιόκβε, ο Πάπας επέτρεψε στον εαυτό του να αισθανθεί ότι είναι εις τύπον και τόπον του Πατέρα. Δυστυχώς τα όνειρα είναι βαριά και συχνά δεν αντέχουμε ούτε τα ίδια μας τα όνειρα. Φωνάζουμε, συχνά ουρλιάζουμε για Ορθοδοξία, αλλά εξ οσμώσεως κυριαρχούμαστε από παπική νοοτροπία. Κανονικά, για να είμαστε ρεαλιστές, αυτή τη τόσο όμορφη παράσταση, το σφιχταγκάλιασμα των Πρωτοκορυφαίων (που προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν οι Homosexuals!), θα έπρεπε να την αγιογραφούμε πλέον με κάποια τροποποίηση: στη θέση του Παύλου να βάζουμε μόνο μια απρόσωπη ασπρόμαυρη φιγούρα του! Ναι, η Εκκλησία του Χριστού, σύμφωνα με το λόγο του Ιδίου, οφείλει να στηριχθεί στο θεσμό, «συ εί Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν», στον Πέτρο, αλλά παράλληλα τα μέλη Της έχουμε την αυστηρότατη προειδοποίηση να προσέξουμε να μη πέσουμε στην μοναδική ασυγχώρητη αμαρτία, στη βλασφημία του αγίου Πνεύματος, στην άρνηση του χαρίσματος του αλλόδοξου, του αλλόπιστου, του αβάπτιστου, του διώκτη, Σαούλ! Σωτηριολογικές συνέπειες του Σχίσματος: Οι σωτηριολογικές συνέπειες του Σχίσματος έχουν να κάνουν με την πλήρη κυριαρχία του δρόμου του κόπου, «τα καλά κόποις κτώνται» και την σχεδόν πλήρη εξουθένωση, κατασυκοφάντηση, δίωξη του δρόμου του «κόλπου». Κυριαρχεί ο δρόμος της Μάρθας και χάθηκε σχεδόν ο δρόμος της Μαρίας τον οποίο, σημειωτέον, περισσότερο επαίνεσε ο Χριστός ονομάζοντας τον «αγαθή μερίδα». Ποια ήταν εκείνη η «αγαθή μερίδα» που διάλεξε η Μαρία; Ο έρωτας! Το να κάθεται και να κρέμεται από τα χείλη του Χριστού. «Τα καλά» και «κόλποις κτώνται» και το κόλπο είναι η εν ερωτική αναδύση αναγνώριση και ανηλεής εκμετάλλευση ζώντος φορέα της Ζωής. Ιδού πως περιγράφει ο Πορφύριος την τζούρα που πήρε από τον Δημά, και μάλιστα εν αγνοία του Δημά. «Το εκχείλισμα και το περίσσευμα της χάριτος ήλθε σ’ εμένανε τον ταπεινό, όταν είδα αυτόν, τον Γερο-Δημά, στο Κυριακό να κάνει τις μετάνοιές του και ν’ αναλύεται σε λυγμούς στην προσευχή του. Με τις μετάνοιες αυτουνού, τόσο πολύ τον επεσκίασε η χάρις, ώστε ακτινοβόλησε και σ’ εμένα. Μόλις μπήκε ο Γερο-Δημάς στην εκκλησία, κοίταξε δεξιά-αριστερά· δεν είδε κανένα, δεν με είδε. Τότε, λοιπόν, κρατώντας ένα μεγάλο κομποσχοίνι, άρχισε τις μετάνοιες τις στρωτές, πολλές και γρήγορες, κι έλεγε συνεχώς: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με … Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Σε λίγο έπεσε σ’ έκσταση. Δεν μπορώ, δεν βρίσκω λόγια να σας περιγράψω τη συμπεριφορά του απέναντι στον Θεό· κινήσεις αγάπης και λατρείας, κινήσεις θείου έρωτος, θείας αγάπης κι αφοσιώσεως. Τον είδα να στέκεται, ν’ ανοίγει τα χέρια του όρθιος, σε σχήμα σταυρού, όπως έκανε ο Μωυσής στη θάλασσα, κι έκανε ένα πράγμα: «Ούουουουου! …». Τι ήταν αυτό; Ήταν μέσα στην χάρι. Έλαμπε μέσα στο φως. Αυτό ήταν! Αμέσως μου μετέδωσε την ευχή. Αμέσως μπήκα στη δική του ατμόσφαιρα. Δεν με είχε δει». Αν ο Δημάς τολμούσε να αφεθεί στον έρωτά του σε μια γωνιά του σαλονιού μας θα φωνάζαμε το ΕΚΑΒ για να τον κλείσει εκεί που κλείνουν τους τρελούς. Είμαστε τρελοί για δέσιμο που έχουμε αφήσει να σβήσει στη καθημερινή μας τη ζωή η φλόγα που έφερε ο Προμηθέας. Τσάμπα χαραμίζει το συκώτι Του. Τσάμπα καταδέχτηκε να ανέβει στο σταυρό. Γράφει ο π. Παΐσιος: «Ήταν ημέρα των αγίων Θεοδώρων στις 21-2-1971, Ψυχοσάββατο. Ήθελε δύο ώρες ο ήλιος να βασιλέψη, κι ενώ διάβαζα, με επισκέφθηκε ο πατήρ Αρσένιος· και όπως ο καθηγητής χαϊδεύει τον μαθητή, που έγραψε καλά το μάθημα, το ίδιο μου έκανε και αυτός. Παράλληλα με άφησε με μία ανέκφραστη γλυκύτητα και αγαλλίαση ουράνια στην καρδιά μου, που ήταν αδύνατο να την αντέξω. Έτρεχα έξω μετά στην περιοχή του Καλυβιού μου σαν τρελλός και τον φώναζα, γιατί νόμιζα ότι θα τον εύρισκα. (Ευτυχώς που δεν είχε έρθει κανένας επισκέπτης, διότι και αυτός θα ανησυχούσε και εγώ δεν θα μπορούσα να του πω την αιτία εκείνης της θείας τρέλλας για να τον καθησυχάσω). Άλλοτε φώναζα δυνατά· “Πάτερ μου, Πάτερ μου”! Και άλλοτε φώναζα σιγώτερα· “Θεέ μου, Θεέ μου, κράτησε λίγο σφιχτά την καρδιά μου, μέχρι να ιδώ, τι θα απογίνη απόψε”! Διότι την μεγάλη εκείνη Παραδεισένια γλυκύτητα ήταν αδύνατο να την αντέξη η πήλινη καρδιά μου, αν δεν βοηθούσε ο Θεός»¹⁰. Ο τζουρωθείς θνητός καίγεται, φλέγεται, σκάει, παίρνει τα βουνά φωνάζοντας κι ουρλιάζοντας. Αντίστοιχη εμπειρία περιγράφει και ο Ναυπάκτου Ιερόθεος στο πρώτο του βιβλίο «Μια βραδιά στην έρημο του Αγίου Όρους». Σε μια βραδιά κατά τη διάρκεια επίσκεψης σε κάποιον ασκητή έλαβε ο επισκέπτης δωρεάν να βιώσει μεγάλες πνευματικές καταστάσεις. Το ίδιο και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο οποίος περιγράφει ότι έλαβε δωρεάν και σε ανύποπτο χρόνο μεγάλες πνευματικές εμπειρίες από τον άγιο Συμεών τον Ευλαβή, και μάλιστα ενώ ήταν εντελώς ανώριμος γιατί μετά τα παράτησε και για μεγάλο διάστημα συνέχισε να ζει «άστατη» ζωή. Οι Αλιείς μιλάνε αλιευτικώς. Δεν μιλάνε όμορφα ή έξυπνα αλλά αλιεύοντας, δια του κατεξοχήν άγκιστρου, ανθρώπους. Το κατεξοχήν αγκίστρι είναι ο ανίκητος στις μάχες έρωτας. Με αυτό το δίκοπο μαχαίρι, με τη φλογίνη ρομφαία που ο Χριστός έδεσε και τους την παρέδωσε, κόβουν και μοιράζουν τον Άρτο της Ζωής στις κοινωνίες των Εθνών, στις σύγχρονες παγκοσμιοποιούμενες κοινωνίες μας. Η τελικά ορθή χρήση του έρωτα είναι ο θείος Έρωτας. Λόγω της κατάχρησής του έπεσε ο άνθρωπος, τρώγοντας το δένδρο της γνώσεως. Εκμεταλλευόμενος αυτή την αρρωστημένη λειτουργία του ανθρωπίνου έρωτα, που πλέον λατρεύει τα κτίσματα παρά τον Κτίστη, ο Αλιεύς γεμίζει με ιχθείς τα δίχτυα του. Αυτό τον τρόπο (το δρόμο του κόλπου και όχι του κόπου) δυσκολεύονται να τον αποδεχτούν οι «εξ Ιουδαίων», οι παραδοσιακοί, οι «του κατηχητικού», και θέλει πολύ διάκριση για να αποφευχθεί η σύγκρουση. Την πέμπτη Κυριακή της Σαρακοστής η Εκκλησία μας μετά την Κυριακή του αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, ο οποίος αγίασε υπακούοντας στην ασκητική παράδοση της Εκκλησίας, σεβόμενος το θεσμό, μας θυμίζει το «αναρχικό» παράδειγμα της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Δώδεκα χρονών επαναστάτησε, παράτησε το σπίτι της και ακλουθώντας το ίδιόν της θέλημα βγήκε στο πεζοδρόμιο, έγινε πόρνη, ιέρεια του έρωτα … για τον έρωτα. Δεν έπαιρνε χρήματα για την ηδονή που πρόσφερε και για να ζήσει «ή ζητιάνευε ή έγνεθε μαλλί καναβιού». Όταν μετάνιωσε στα Ιεροσόλυμα και εν ριπή οφθαλμού αποφάσισε να αλλάξει ζωή «άκουσε από μακριά κάποιον να φωνάζει: Εάν περάσεις τον Ιορδάνη θα βρεις καλή ανάπαυση». Εμπιστεύθηκε και πάλι το λογισμό της, την εσωτερική φωνή της, και όπως διηγείται η ίδια: «κατέβηκα στον Ιορδάνη και με τα αγιασμένα νερά του έβρεξα το πρόσωπό και τα χέρια μου. Ακόμα μετάλαβα από τα άχραντα και ζωοποιά Μυστήρια … Την επόμενη μέρα πέρασα στην άλλη όχθη και πάλι ζήτησα από την οδηγό μου (την Παναγία) να με οδηγήσει όπου της ήταν αρεστό». Πλήρης απουσία των παραδομένων τύπων της ασκητικής ζωής. Μια ξεδιάντροπη πόρνη προσέρχεται στη Θεία Κοινωνία, χωρίς καν να εξομολογηθεί προηγουμένως(!), ακούγοντας την εσωτερική της φωνή, μη σεβόμενοι τύπους και θεσμούς. Ούτε ερωτήσεις, ούτε υπακοή, ούτε εξομολόγηση. Ένα ολοκληρωτικό άφημα στα χέρια της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μια ολοκληρωτική μετάνοια κι ένα στυλ που διψά να τα παίζει όλα για όλα … ή όλα ή τίποτα! Κάπου ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα της πλήρους υπακοής στους θεσμούς και της πλήρως χαρισματικής κατάστασης δύναται να πάλεται και η δικιά μας η ζωή. Με τη προσθήκη του Φιλιόκβε άλλαξαν τέσσερεις συλλαβές, σιγά το πράγμα! Μια μικρή αλλαγή, όμως, στο DNA μπορεί να μετατρέψει τον αετό σε κότα! Αν σε έναν τύπο της Φυσικής, π.χ. στο E=mc2, αν αλλάξεις και το παραμικρό θα ξεμείνεις από ενέργεια. Τέτοιου επιπέδου αλλαγή είναι η «μικρούλα» προσθήκη των τεσσάρων συλλαβών που έφερε κοσμογονικές αλλαγές στη ζωή των θνητών που την ακολούθησαν, στη ζωή όλης της ανθρωπότητας. Υποτιμήθηκε το πνεύμα, ο έρωτας, διώχθηκε, κατασυκοφαντήθηκε. Μπορεί να είμαστε ορθοδοξότατοι στην ιδεολογία και στα έθιμα αλλά έχει μπει μέσα μας, ως ιός, ως virus, η ασυγχώρητη αμαρτία, η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος μέσω του πολιτιστικού πλαισίου που έχουμε δεχτεί. Δυστυχώς οι «βάρβαροι» δεν βρίσκονται στην Ανατολή ή τη Δύση αλλά εντός των από δυσμών προς ανατολάς στραμμένων Ναών μας. Με τ’ άγρια, εκκωφαντικά ντισιμπέλ, με τα χυδαία φώτα -τα κατ’ απομίμησιν των λουδοβικέ σαλονιών του εξ Εσπερίας τέως Θρόνου-, με τους θρασείς ανελεήμονες Πολυελαίους πασχίζουν να σβήνουν το σκοτάδι, το σπινθηροβόλο το κενό της απουσίας, τον αναγκαίο άδη, απ’ τις καρδιές των συναγμένων. Το σκοτάδι, την εν θλίψει και άνευ απελπισίας παραμονή στο ντάουν, στον άδη, στη κατάνυξη, που είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να καλλιεργηθεί ο θνητός, να προετοιμαστεί δια την έλευσιν του Φωτός του ανεσπέρου και ιλαρού. Καταντήσαμε στα μπαράκια να υπάρχει ατμόσφαιρα κατανυκτική (εκτός όταν κι εκεί τον μπουμπουνίζουνε τον ήχο) και στον Ναό αποπνικτική! Ο ανθρώπινος έρωτας, η έκρηξη του πνεύματος, αυτό το υπέροχο αίσθημα, ξεκινά σαν αιχμαλωσία νοός (στην ασκητική ορολογία έτσι ονομάζεται το δάγκωμα της λαμαρίνας) και δύναται να γίνει δρόμος προς τον θείο έρωτα όταν απέναντι, ο τυχερός ερωτευμένος, του λάχει να ‘χει τό Πρόσωπο, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, όπως η πόρνη του Ευαγγελίου, ή έστω κάποιον σύμμορφο Αυτού γενόμενο σύγχρονο άγιο, αλιέα. Τότε ο Χριστός χαρίζει την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή. Τότε η στρεφομένη φλογίνη ρομφαία του αγγέλου που φυλάει την είσοδο του Παραδείσου, δένεται υπό του Θεού και Λόγου και ελευθερώνεται ο δρόμος της επιστροφής για τον «τυχερό» θνητό. Ο θείος έρως ανατέλλει όταν από την συνεχή ευχή (επίκληση του ονόματος του Ιησού) καθαρίζει ο αέρος της διάνοιας από τα σκοτεινά νέφη που μαζεύουν οι άνεμοι των πονηρών πνευμάτων. Όταν καθαρίζει η ατμόσφαιρα της καρδιάς τότε μέσα της λάμπει το θεϊκό φως του Χριστού αρκεί να μην στρέφεται ο θνητός προς την χωρίς πραγματικό περιεχόμενο δόξα που οι θνητοί προσφέρουν¹¹. Γιαυτό και ¹². Ο ασκητής με επίπονο αγώνα καταφέρνει να αποκτά τη νήψη που είναι η εσωτερική προσοχή και φύλαξη της καρδιάς. Η προσοχή του ανθρώπου εστιάζει στη διατήρηση της φλόγας του θείου έρωτα και στη διαφύλαξη της καρδιάς από κάθε ξένη εισβολή που επιχειρούν οι λογισμοί, οι σκέψεις και οι φαντασίες, οι εικόνες που τείνουν να διεγείρουν τα κέντρα της συναισθηματικής ζωής, την Αμυγδαλή και τον Ιππόκαμπο. Η νήψη είναι το αντίθετο της ακηδίας. Αυτό που ο φτωχός τω πνεύματι ασκητής πετυχαίνει με επίπονο και μακροχρόνιο αγώνα δέχεται δωρεάν ο ερωτευμένος! Στην δεύτερη περίπτωση ο νους συγκεντρώνεται αυθόρμητα στο αγαπημένο πρόσωπο που αν είναι ο Χριστός, ή φορέας Του, δωρίζει την άφεση των αμαρτιών και βάζει από το παράθυρο τον θνητό στον Παράδεισο από τώρα. Ο Χριστός στους Μαθητές Του είπε ότι είναι ήδη καθαροί για το ότι τον άκουγαν επί τρία χρόνια. Τον αγαπούσαν σαν φίλο, Του άνοιξαν όσο την ανοίγεις σε έναν φίλο, και χρειάστηκαν τρία χρόνια για να δεχτούν την απαραίτητη θεία Χάρη για να χορτάσουν. Ο πιο ωραίος, ο πιο εύκολος, ο πιο ευδαιμονικός τρόπος κάθαρσης. Τα καλά κόποις κτώνται, αλλά υπάρχει το μέγα κόλπο, το κεντράρισμα της προσοχής, του νου του ανθρώπου στον Χριστό που τα προσφέρει όλα δωρεάν. Ο ληστής μπήκε στον Παράδεισο μ’ αυτό το «αεροπλάνο»: «μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου» είπε και «καθάρισε»! Η πόρνη που όχι απλώς αγάπησε σαν φίλο αλλά ερωτεύτηκε τον Χριστό, Του άνοιξε διάπλατα την καρδιά της, και όλη αυτή την απαραίτητη ποσότητα θείας Χάρης για την κάθαρση την έλαβε μέσα σε ένα λεπτό! Αυτό το κόλπο είναι συνεχώς παρών επί της γης. Εστιάζοντας ο θνητός στο πρόσωπο κάποιου ζώντος επί γης αγίου, εξ οσμώσεως, μόνο για τη πίστη και την αγάπη, ακριβώς γιαυτή τη καλή και αγαθή «προσωπολατρία», κατά το «ο δεχόμενος προφήτην εις όνομα προφήτου μισθόν προφήτου λείψετε» (Ματθ. 10,41), δέχεται του κόσμου τα χαρίσματα, καθαίρεται, λαμπρύνεται, απογειώνεται, δωρεάν και τζάμπα. Άσε τους άλλους να το παίζουν τζάμπα μάγκες. Τό κόλπο! Ο δρόμος του κόλπου! Ο Χριστός από τη μια και οι άχρηστοι ανθρώπινοι κόποι από την άλλη. Το 809 ο Καρλομάγνος «συνεκρότησε μεγάλην Σύνοδον εν Ακυϊσγράνω, της Ιεραρχίας των Φράγκων, ήτις εθέσπισεν ως δόγμα την γενομένην περί το 780 προσθήκην του Filioque και αφώρισε τους μη συμφωνούντας». Ο πρώτος που αντέδρασε στην προσθήκη ήταν ο τότε Πάπας Ρώμης Λέων ο Γ’ ο οποίος είχε στέψει νωρίτερα, τα Χριστούγεννα του 800 τον Καρλομάγνο «Αυτοκράτορα των Ρωμαίων». «Ο φραγκόφιλος Πάπας Αναστάσιος (855-858), … γράφει τα εξής εις τον υπ’ αυτού συγγραφέντα βίον Λέοντος Γ': “ούτος, κατά ζήλον, και επί προφυλακή της ορθοδόξου πίστεως, επί δυσίν ασπίσιν αργυραίς επέταξεν επιγραφήναι το Σύμβολον εκατέρωσε· θατέρα μεν γράμμασιν Ελληνικοίς, Λατινικοίς δε θατέρα, δεξιόθεν τε και αριστερόθεν επηωρημέναις, άνωθεν της εισόδου της εις το Λείψανον· ών ο σταθμός λιτρών μεν 94, ουγκιών δε 6”. Πρόκειται περί του λειψάνου του αγίου Παύλου». Επίσης: «Ο φραγκολατίνος θεολόγος Πέτρος Δαμιανός (1007-1072) γράφων περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος πληροφορεί ότι είδεν ο ίδιος εις Ρώμην το εν λόγω Σύμβολον άνευ Filioque»¹³. Ο τότε Πάπας Λέων ο Γ’ ανήρτησε το Σύμβολο σε δύο αργυρές πλάκες στα λατινικά και τα ελληνικά χωρίς την προσθήκη του Filioque. Μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα στη Ρώμη γινόταν ένας άνισος αγώνας μεταξύ των Ρωμαίων ορθοδόξων από τη μια, και των Φράγκων και των φιλοφράγκων Ρωμαίων από την άλλη, για το ποιος θα κατορθώσει να ελέγξει τον Θρόνο της, την αγία Έδρα. Γύρω στο 850 έγραψαν θεολογικά έργα οι Φράγκοι εναντίον όσων δεν δέχονταν το «Φιλιόκβε» (Contra errores Graecorum), «Εναντίον των λαθών των Γραικών». Επί δύο αιώνες, από το 809 μέχρι το 1009, άλλοτε γινόταν Πάπας φραγκόφιλος, υπέρ του «Φιλιόκβε», κι άλλοτε Πάπας που ήταν κατά του «Φιλιόκβε». Στην ιστορία των Παπικών όλοι οι εναντίον του «Φιλιόκβε» Πάπες περιγράφονται με τα μελανότερα χρώματα ως ανήθικοι κ.λπ.. Μετά το 1009 οι Φράγκοι κατέλαβαν οριστικά το Βατικανό. Το 1054 τρεις απεσταλμένοι του Πάπα, με επικεφαλής τον καρδινάλιο Ουμβέρτο, αφόρισαν τον Πατριάρχη της Κων/πολης επειδή δεν δεχόταν το «Φιλιόκβε» και ολοκλήρωσαν το Σχίσμα μεταξύ Νέας και Παλαιάς Ρώμης. Οι Παπικοί κατάργησαν το συνοδικό σύστημα και απολυτοποίησαν το «θεσμό», το ρόλο του επισκόπου, του Πάπα Ρώμης. Η Ευρώπη και όλη η ανθρωπότητα ζει εν μέσω του παγετώνος του αιώνος τούτου του απατεώνος. Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες η Εκκλησία του Χριστού διαθέτει το μέγα κόλπο. Οι όντως Πνευματοφόροι διαθέτουν την φλογίνη ρομφαία «δεμένη» και δύνανται να ξιφουλκούν ενάντια στον άρχοντα του σκότους του παγερού και παγωμένου. Ο κακός ο λύκος ροχαλίζει έχοντας στην παραφουσκωμένη του κοιλιά την Κοκκινοσκουφίτσα και την Γιαγιά της κι ο Κυνηγός περιμένει το δικό μας το σινιάλο για να παρέμβει με την πύρινη ρομφαία, τη μάχαιρα του Λόγου. Ο έρωτας είναι η ελπίδα των εκατομμυρίων ταλαίπωρων και ταλαιπωρούμενων και ταλαιπωρούντων θνητών σε Ευρώπη κι Αμερική, σε Ασία κι Αφρική, σε γη κι ουρανό … και οι ζώντες εντός του χώρου της Εκκλησίας του Χριστού καλούμαστε να έχουμε το θάρρος να πιστέψουμε και να αγωνιστούμε για την καινούρια και τόσο παλιά αυτή Μεγάλη Ιδέα, που είναι πραγματική, χειροπιαστή, ασύλληπτα συγκλονιστική. Το καλύτερο αγκίστρι καλά κρυμμένο στο νοστιμότερο δόλωμα, τον ανθρώπινο, τον διϋποκειμενικό έρωτα, περιμένει τους σύγχρονους Αλιείς. Ο απόστολος Παύλος εντέλλεται να ζηλούμε τα χαρίσματα τα κρείττονα και στην ιεράρχηση που ο ίδιος κάμνει των χαρισμάτων ως κορυφαίο τοποθετεί αυτό του αποστόλου. Του αποστόλου, που ζώντας στην ελευθερία της αγάπης γίνεται θέατρο και αγγέλοις και ανθρώποις και κυκλοφορεί στις κοινωνίες των θνητών αξιέραστος και φωτεινός, «δια Χριστόν σαλός», πόρνος(!)¹⁴, όλος Χριστός, όλος Άγιο Πνεύμα, γινόμενος «τα πάντα τοις πάσι ίνα πάντως τινάς σώσει». Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ 1 «Είδον ακαθάρτους ψυχάς περί έρωτας σωμάτων εμμανώς διακειμένας• καί δή αύται σκήψιν μετανοίας προσλαβούσαι εκ πείρας έρωτος, τόν αυτόν προς Κύριον μετενηνόχασιν έρωτα• καί πάντα φόβον ευθύς υπερπηδήσασθαι, απλήστως εις αγάπην Θεού ενεκεντρίσθησαν• διά τούτο καί ο Κύριος τη σώφρονι εκείνη πόρνη ου λέγει, ότι εφοβήθη, αλλ' ότι ηγάπησε πολύ, καί ηδυνήθη ευχερώς έρωτι έρωτα διακρούσασθαι (πρβλ. Λουκ. 7, 47)» (Κλίμαξ). 2 ΑΣΚΗΤΙΚΑ Β’, Αββάς Ισαάκ, μετάφραση Νέστωρ Καββαδάς, σ. 45-46. 3 Βίος και Λόγοι, Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Β’ Έκδοση Απρίλιος 2003, Χανιά Κρήτη, σελ. 218-238 4 Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος γεννήθηκε στην Γαλάτη της Παφλαγονίας (Μικρά Ασία) το 948 ή το 958 (κατά τον Π. Κ. Χρήστου). Η ζωή του αγίου Συμεών συμπίπτει σε μεγάλο μέρος με τη βασιλεία του Βασίλειου Β’ του Βουλγαροκτόνου (976-1025). Σε ηλικία περίπου έντεκα χρονών οι γονείς του τον έφεραν στην Κωνσταντινούπολη, για να σπουδάσει στα σχολεία της πρωτεύουσας και να μπει στη συνέχεια στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Ο θείος του Βασίλειος κατείχε σημαντική θέση στην αυλή. Ο νεαρός όμως Συμεών αρνήθηκε να συνεχίσει τις σπουδές του μετά το γυμνασιακό στάδιο, σε ανώτατες σχολές. Για ένα διάστημα έζησε την άτακτη ζωή των νέων της πρωτεύουσας. Κάποτε γνώρισε τον άγιο Συμεών τον Ευλαβή (917-987), γέροντα μοναχό της Μονής του Στουδίου. Ο Συμεών ο Στουδίτης στην αρχή του έδωσε ένα ελάχιστο πρόγραμμα ασκητικής ζωής, και για ανάγνωσμα τον “Πνευματικό Νόμο” του Μάρκου του Μοναχού. Τότε έζησε και την πρώτη του εμπειρία. Τον πλημμύρισε το άκτιστο φως και τον γέμισε χαρά, έτσι που έχασε τον εαυτό του και τον γύρω του κόσμο. Αυτή όμως η πρώτη καρποφόρα περίοδος, που ο άγιος Συμεών απέδιδε στις προσευχές του πνευματικού του πατέρα, δεν κράτησε πολύ. Ξαναγύρισε στην κοσμική και άστατη ζωή που ζούσε πριν. “Εις λάκκον και και ιλύν βυθού αισχρών εννοιών τε και πράξεων εμαυτόν ο άθλιος εναπέρριψα, κακεί κατελθών τοις εγκεκρυμμένοις εν τω σκοτεί περιέπεσον, εξ ων ουκ εμαυτόν εγώ μόνον, αλλ’ ουδέ ο σύμπας κόσμος εις εν αθροισθείς εκείθεν αναγαγείν με και των χειρών αυτών εξελέσθαι ηδύνατο”. Φαίνεται ότι και σ’ αυτή την περίοδο, που κράτησε έξι ή επτά χρόνια, ο άγιος Συμεών δεν διέκοψε ολότελα τις σχέσεις του με τον πνευματικό του πατέρα. Τελικά θαυματουργικά απελευθερώνεται από τον έκλειτο βίο και μπαίνει δόκιμος στη Μονή του Στουδίου σε ηλικία 27 ετών. Λίγο αργότερα ο ηγούμενος τον κάλεσε και του ζήτησε να εγκαταλείψει τον πνευματικό του πατέρα. Ο Συμεών αρνήθηκε και εγκατέλειψε την Μονή του Στουδίου. Μπήκε ως δόκιμος στο γειτονικό μοναστήρι του αγίου Μάμαντος του Ξηροκέρκου. Έγινε σύντομα μοναχός, χειροτονήθηκε ιερέας και μετά τρία χρόνια σε ηλικία 31 χρονών εκλέχθηκε ηγούμενος από τους μοναχούς του αγίου Μάμαντος. Γίνεται διάσημος στην Κωνσταντινούπολη, άλλοι τον τιμούν και άλλοι του επιτίθενται. Μετά τα πρώτα εύκολα βήματα στην πνευματική ζωή, που τον οδήγησαν γρήγορα στην θεωρία του ακτίστου φωτός, πορεύεται τον δύσκολο δρόμο της ασκήσεως με υπομονή για να συντελεστεί η αφομοίωση της Χάρης. Μετά από μεγάλο και τραχύ διάστημα ασκητικού αγώνα αξιώθηκε να δει πάλι το άκτιστο φως, αλλά αμυδρότερα. Οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται από την αντίδραση των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν το νόημα των πνευματικών του αγώνων. Παρά τις πολυάριθμες εμπειρίες δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον Θεό και αισθανόταν βαθιά ανικανοποίητος. Τελικά μέσα στο άκτιστο φως βιώνει προσωπική συνάντηση και κοινωνία με τον Χριστό. Στη συνέχεια αυτή η κατάσταση γίνεται μόνιμη. Από αγάπη προς τον πλησίον και από τη μεγάλη του επιθυμία να κάνει όλο τον κόσμο μέτοχο αυτής της χάρης, φανερώνει στους άλλους την εμπειρία του και τους προτρέπει ν’ ακολουθήσουν αυτόν τον πνευματικό δρόμο. Πλέον αισθάνεται την βεβαιότητα ότι δεν είναι αυτός που καλεί αλλά ότι ο Ίδιος ο Χριστός καλεί τους ανθρώπους δια του αγίου Συμεών. Μετά από δεκατρία χρόνια ζωής στην εξορία ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος κοιμήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1021 ή του 1036 (κατά τον Π. Κ. Χρήστου). Όπως μας διηγείται ο βιογράφος του είχε προβλέψει την ημερομηνία του θανάτου του. Περισσότερα για τη ζωή του: http://www.romanity.org/htm/00_ag_max.htm#agsym Τα συγγράμματα του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: https://www.box.com/s/nkjtsfoenlimtwjlwy34 5 Φιλοκαλία των Νηπτικών, Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνος 24, στίχοι 71 έως 83, σελ. 352-355. 6 Φιλοκαλία των Νηπτικών, Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνος 15, στίχοι 141 έως 196, σελ. 154-159. 7 «Πάσα δε αρετή δίχα χάριτος, πάσης κακίας παρά Θεώ ήττων λογίζεται· διαβολική γαρ εστιν εκείνη η αρετή» (Αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου. Αλφαβητικά κεφάλαια, εκδ. Ι. Μ. Σταυρονικήτα, Άγιο Όρος 2011, σ. 226) 8 Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ, Karl Popper, μετ. Ειρήνης Παπαδάκη, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ 1980, σ. 30. 9 «23.8 υμείς δε μη κληθήτε ραββί· είς γαρ υμών εστιν ο διδάσκαλος, ο Χριστός· πάντες δε υμείς αδελφοί εστε. 23.9 και πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης· είς γαρ εστιν ο πατήρ υμών, ο εν τοις ουρανοίς. 23.10 μηδέ κληθήτε καθηγηταί· είς γαρ υμών εστιν ο καθηγητής, ο Χριστός. 23.11 ο δε μείζων υμών έσται υμών διάκονος» (Κατά Ματθαίον). 10 Γέροντος Παϊσίου, «Ο Πατήρ Αρσένιος ο Καππαδόκης», Ιερόν Ησυχ. Ιωάννης ο Θεολόγος, -Σουρωτή Θεσσαλονίκης- 1975. 11 ροε'. «Εξ ευχής ούν συνεχούς καθαρεύει ο αήρ της διανοίας εκ νεφών σκοτεινών, εξ ανέμων πνευμάτων πονηρίας. Καθαρεύοντος δε του καρδιακού αέρος, ανένδεκτον μη λάμπειν εν αυτή το θεϊκόν φως Ιησού· ει μη τοι γε υπό κενοδοξίας και τύφου και φανητιασμού φυσώμεθα και κουφιζώμεθα εις τα ακίχητα, και αβοήθητοι προς Ιησού ευρισκώμεθα· δια το μισείν Χριστόν τα τοιαύτα, τον της ταπεινώσεως υποδείκτην». (Φιλοκαλία τ. Α’ σ. 168-169). 12 ροα’. «Φωτοτόκος και αστραπητόκος και φωτοβόλος και πυρφόρος, η του νου φυλακή προσφυώς και φερωνύμος καλείσθω». (Φιλοκαλία τ. Α’ σ. 168). 13 Αποσπάσματα από τη ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ, του π. Ιωάν. Ρωμανίδη 14 Λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος για τον άγιο γέροντα του τον Συμεών τον Ευλαβή: Έτσι έγινε και τώρα στα τελευταία χρόνια ο άγιος Συμεών, ο Ευλαβής, ο Στουδίτης Αυτός δεν ντρεπόταν τα μέλη κανενός ανθρώπου ούτε να βλέπει γυμνούς, ούτε να τον βλέπουν γυμνό. γιατί είχε μέσα του όλο τον Χριστό, ήταν ολόκληρος Χριστός και όλα τα μέλη του και κάθε άλλου τα μέλη το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί αυτός τα έβλεπε πάντοτε ως Χριστό κι έμενε ακίνητος, αβλαβής και απαθής, καθώς ήταν όλος Χριστός κι ως Χριστό τους έβλεπε όλους όσους ήταν βαπτισμένοι και είχαν φορέσει τον Χριστό. Τώρα, αν εσύ είσαι γυμνός και όντας σάρκα ακουμπάς σάρκα και γίνεσαι θηλυμανής σαν γάιδαρος ή άλογο γιατί τολμάς να διαβάλεις και τον άγιο; και βλασφημείς τον Χριστό που ενώθηκε μαζί μας κι έδωσε την απάθεια στους αγίους δούλους του; Γιατί -ακούς;- γίνεται κάθε μέρα νυμφίος (γαμπρός) και νύφη οι ψυχές όλων όσων μαζί τους ενώνεται ο Δημιουργός και γίνεται ο γάμος πνευματικά, με θεϊκό τρόπο σμίγοντας με αυτές. Δεν τις φθείρει καθόλου, αλλά και φθαρμένες αν τις πάρει και τις ενώσει μαζί Του, με μια τις κάνει άφθαρτες, και βλέπουν όσα η φθορά πιο πρώτα είχε μολύνει άγια όλα κι άφθαρτα, και τέλεια αποκαταστημένα. Τον Εύσπλαχνο δοξάζουνε, ποθούνε τον Ωραίο και σε όλη την αγάπη Του όλες προσκολλούνται ή μάλλον σπέρμα άγιο, όπως είπαμε, αφού πάρουν τον Θεό ολόκληρο μέσα τους μορφωμένο αποχτούν» (Φιλοκαλία των Νηπτικών, Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνος 15, στίχοι 205 έως 231, σελ. 160).

		ΕΞΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: http://youtu.be/sS7GPabuynU?t=7m16s ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ: http://youtu.be/sS7GPabuynU?t=12m29s Το ότι τους έδωσε εντολή εμείς το καταλαβαίνουμε ότι τους περιόρισε, ενώ η εντολή ήταν ο διακόπτης που τους έδινε τη δυνατόητα να διαλέξουν αν θέλουν να είναι με τον Θεό ή όχι. γιατί ντράπηκαν ο Αδάμ και η Εύα μετά την παρακοή; γιατί ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν έτοιμοι να φάνε από τον καρπό της γνώσης; Ποιό είναι το βασικό πρόβλημα στη σχέση μας με τον Θεό; ο διάβολος δεν έρχεται για να μας πειράξει ... το κάνει από δίψα, πεθαίνει για λίγη παρηγοριά ... και αυτό μπορεί αυτό κάνει ... στο Μεσσαίωνα φαντάστηκαν την κόλαση καζάνια που βράζουν και ότι εκεί θα μας βασανίζουν οι δαίμονες ... Αυτό είναι αυτό που θα ήθελαν να συμβεί οι δαίμονες, αλλά δεν θα συμβεί έτσι. Ο καθένας μας θα είναι μόνος του και θα καίγεται από δίψα, από την έλλειψη αυτών που έχει μάθει να ευχαριστιέται, των υλικών πραγμάτων. Τί ήταν το δένδρο της γνώσης; τι σχέση έχει με την πλημμύρα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο ... ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να γίνει μέσω για να φτάσει κανείς στον Θεό, να γίνει προσάναμμα που θα ανάψει την φωτιά ... το φιδάκι είπε την αλήθεια "θα είστε ΣΑΝ θεοί" ... Τι ήταν η φλογίνη ρομφαία που δεν επέτρεπε την επιστροφή στον Παράδεισο; γιατί ο Χριστός την έδεσε κι όχι την έσβησε; οι άγιοι είναι αλιείς ανθρώπων και ψαρεύουν με τα δίχτυα του έρωτα που τους έχει δόσει τη δυνατότητα ο Χριστός να ελέγχουν με το που έδεσε την πύρινη ρομφαία όπως στην περίπτωση της πόρνης που έλειψε με αρώματα τα πόδια του Χριστού στο σπίτι του Φαρισαίου που της είπε "αφέωνται σοι αι αμαρτίαι ότι ηγάπησας πολύ", ερωτεύτηκε τον Χριστό, Του άνοιξε την καρδιά της και πήρε τόση θεία Χάρη που την χόρτασε και πλέον σιχαινόταν να ξανακάνει τα ίδια, αυτό είναι άφεση αμαρτιών, όχι το σβήσιμο της ποινής, αλλά το πλημμύρισμα της καρδιάς με θεία Χάρη που τρέφει και πλέον ο άνθρωπος δεν κάνει τα ίδια όχι ότι κρατιέται επειδή δεν πρέπει αλλά επειδή δεν του έρχεται, είναι χορτάτος και σιχαίνεται τη βρώμικη τροφή. Αυτό είναι αλιέας ανθρώπων, αυτό είναι η δουλειά του αγίου, να σου μιλάει και την ώρα που σου μιλάει να σου μεταδίδει τέτοια τζούρα από ζωή, ζωντάνια, θεία Χάρη, που να σε χορταίνει, να σε κάνει να σιχαίνεσαι να παραβείς τις εντολές του Χριστού. Έτσι εξαπλώθηκε ο Χριστιανισμός. Ζούσαν αυτά που άκουγαν από τους αγίους-αλιείς δεν "χάφτανε" αυτό που τους έλεγε ο καθηγητής, τα ζούσαν και τρελαίνονταν, ερωτικά τους ψάρευαν οι αλιείς, ερωτικά ζούσαν τον Χριστό, ερωτικά πήγαιναν στο μαρτύριο.

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

Make Love not Lesson: ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ, ΟΧΙ ΜΑΘΗΜΑ


		Αντιγράφω από ανάρτηση στο Διαδίκτυο¹ του μαθηματικού Στέλιου Μαρίνη που υπηρετεί στο Μουσικό Σχολείο Πειραιά: «Αμφιθέατρο Παλαιού Χημείου. Στη έδρα ο καθηγητής Νανόπουλος δίνει διάλεξη ... μα η ματιά μου ... έχει καρφωθεί στο σύνθημα ... που είναι γραμμένο στο τοίχο με μαύρη μπογιά: »ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ, ΟΧΙ ΜΑΘΗΜΑ! »Αρχικά εξοργίζεσαι με το βέβηλο χέρι, μα γρήγορα συνειδητοποιείς πως είναι η αλήθεια του συνθήματος που σε πληγώνει. όταν, φοιτητής ακόμα, παρέδιδες ιδιαίτερα μαθήματα, οι ερωτικότερες ώρες τότε, οι μεγαλύτερες φιλίες τότε ... τα χείλη δεν έλεγαν, λαλούσαν το Πυθαγόρειο θεώρημα ... Στην αίθουσα ... τώρα πια το πήρες απόφαση, τέρμα οι ρομαντισμοί και τα ιδανικά για ερωτική διαδικασία της μάθησης κι άλλα τέτοια γραφικά. Εδώ δεν εκπαιδεύεις, προπονείς, δε διδάσκεις, προετοιμάζεις, ο μαθητής πρέπει να πετύχει. Να πετύχει... »Επιτυχία - ευτυχία. Τι κρίμα να μοιάζουν τόσο οι δυο αυτές λέξεις! Ποιος ξέρει, σε άλλες εποχές, σε άλλους κόσμους, οι άνθρωποι ίσως να αγωνίζονταν για να πετύχουν ό,τι θα τους έκανε πραγματικά ευτυχισμένους, μα σήμερα ... η ευτυχία είναι απαράδεκτη απόκλιση από το μέσο όρο. »Το σύνθημα είναι ακόμη εκεί και σε πονάει και επαναστατείς, (μέσα σου μόνο, έχεις τα κότσια πια να επαναστατείς) επαναστατείς όταν σκέφτεσαι ότι οι νέοι που έχεις κάθε μέρα απέναντί σου βιάζουν τη φύση, την καρδιά και το μυαλό τους κι εσύ υπηρετείς την προσπάθεια να συντριβεί κάθε αντίσταση στο βιασμό αυτό. Κι όλα αυτά γιατί; Για να «πετύχουν». Για να μπουν στο Πανεπιστήμιο, να γίνουν πτυχιούχοι άνεργοι ή αποβλακωμένοι τεχνοκράτες, υπηρέτες ενός απάνθρωπου συστήματος, χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς έρωτα, χωρίς ζωή. »Το σύνθημα μένει εκεί και σου θυμίζει ότι υπήρχαν στιγμές που τα δυο αυτά -ο έρωτας και το μάθημα- ήσαν ένα. ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ, ΟΧΙ ΜΑΘΗΜΑ! “Μα τα ‘χω κάνει μαζί, ταυτόχρονα”, φωνάζεις μέσα σου, μα πιο πολύ ντρέπεσαι, σαν τον πρώην καλόγερο που αφού έζησε τη μέθεξη της λατρείας, τον θείο έρωτα, δε βάσταξε το ασκητηλίκι και γύρισε στον κόσμο με κομμένα τα φτερά. Ζούσε σαν όλους τους άλλους πλέον, κι οι άλλοι ζούσαν σαν αυτόν, όμως υπήρχε μια διαφορά, αυτός ήξερε πώς είναι να ζεις αλλιώτικα». Σήμερα τιμάμε τους Τρεις Ιεράρχες, προστάτες της Παιδείας για να θυμόμαστε ότι αίτημα της Ελληνικής Παιδείας ήταν ο έρωτας ως τρόπος ύπαρξης, η έμπνευση. «Για τον ερωτευμένο, γι’ αυτόν που τον κατακαίει ο πόθος, όλη του η ζωή είναι σαν μια ημέρα»² τονίζει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «γιατί είναι εύκολο να κοπιάζεις λόγω έρωτα»³, ο έρωτας δίνει φτερά στον θνητό να υπερβεί τον χρόνο, την χρονικότητα, την μίζερη καθημερινότητα. «Εγώ» διηγείται ο άγιος «πήγα στα εκπαιδευτήρια της Παλαιστίνης, που τότε ήταν σε ακμή, από έρωτα για τη ρητορική»⁴ κι αργότερα «στην Αθήνα ... από τον έρωτα της παιδεύσεως»⁵. Και από τον έρωτα της παιδεύσεως, ο άγιος Γρηγόριος, μεταπήδησε στο «θείο και απαθή έρωτα»⁶, «έρωτι έρωτα διακρουσάμενος», «τον νουν πλημμύρισε έρως θειότερος και άλλαξε ζωή»⁷, «θερμό έρωτα του προκάλεσε η όψη του Χριστού», «θερμόν της θείας Σοφίας έρωτα», «από τον έρωτα του Καλού κατεσχέθη», «σπεύδει από θερμόν έρωτα», «στον Χριστό έρωτος μοίρα προσφέρει»⁸, τον κυρίευσε «έρωτας ολοκληρωτικά προς τον Θεό στραμμένος»⁹, γέμισε από «θείο έρωτα» ο «παντός καλού εραστής Γρηγόριος» και μας καλεί να χαρούμε, αν είμαστε των λόγων του εραστές, και να αποκτήσουμε «ζήλο φλογερό, έρωτα ακράτητο, ένθερμον λίαν»¹⁰. Ή στραβός είν’ ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε ... Τόσες φορές η λέξη έρωτας, σε Ναό ή σε Σχολειό, έχει να ακουστεί, ίσως από την εποχή των Τριών Ιεραρχών ... Ένας άλλος άγιος Γρηγόριος, ο Παλαμάς, διδάσκει ότι το άγιο Πνεύμα είναι ο έρωτας, ο απόρρητος έρωτας, και στο «Πιστεύω» χαρακτηρίζουμε «το Πνεύμα το άγιο ... ζωοποιόν». Ο άνθρωπος έχει νου, λόγο και πνεύμα. Νους, η δυνατότητα της προσοχής. Λόγος, η δυνατότητα λογικής έκφρασης. Και πνεύμα, «η προς το ειδέναι ακόρεστος έφεσις», ο έρωτα. Το πνεύμα του ανθρώπου ζωοποιεί το ανθρώπινο σώμα¹¹. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που ξεχειλίζει από ζωντάνια, αυτός που άνω-θρώσκει, αυτός που σαν σιντριβάνι αναβλύζει από έμπνευση. όμως τον 11^ο αιώνα το άγιο Πνεύμα υποβαθμίστηκε, υβρίστηκε, θεωρήθηκε ότι εκπορεύεται και εκ του Υιού, προστέθηκε στο «Πιστεύω» το Filioque και εκείνη η εκτροπή είχε τραγικές συνέπειες στη πνευματική ζωή των χριστιανών που την ακολούθησαν. όσους την δέχτηκαν τους στέρησε από τη ζωογόνο δράση του Αγίου Πνεύματος, τους άφησε με ατροφικό το πνεύμα. Υποτιμήθηκε το πνεύμα, ο έρωτας, διώχθηκε, κατασυκοφαντήθηκε. Στο χώρο της Παιδείας κυριάρχησε η καλλιέργεια και η αξιολόγηση του λόγου μόνο, της διάνοιας, των λειτουργιών του αριστερού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, η λεκτική σκέψη, και ατόνησε η καλλιέργεια του πνεύματος, της ζωντάνιας, των λειτουργιών του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, η σκέψη με εικόνες, η έμπνευση, ο έρωτας. Τόσο πολύ κυριάρχησε ο λόγος, η διάνοια, που ο καημένος ο Καρτέσιος τόλμησε να διακηρύξει: «σκέφτομαι άρα υπάρχω»! Αλλοιώθηκε ακόμη και το νόημα των ελληνικών λέξεων: «πτωχός τω πνεύματι» κατάντησε να θεωρείται ο διανοητικά καθυστερημένος, ενώ αντίθετα «πτωχός τω πνεύματι» είναι ο πτωχός σε πνεύμα, δηλαδή ο φτωχός σε ζωντάνια. Ο μακαρισμός του Χριστού αφορά όσους εκούσια νηστεύουν τον έρωτα, κλαδεύουν τη ζωντάνια, φρενάρουν τη τρέλα «όχι για να σωθούν αλλά για να τη σώσουν»¹², για να μην εκραγεί σαν πυροτέχνημα, σαν πλημμύρα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, αλλά να διατηρηθεί η φλόγα της έμπνευσης αιώνια, να γίνει ατμός υπό πίεση μέσα στον κύλινδρο της «ατμομηχανής», μέσα στη αντλία της καρδιάς, που θα κινεί, θα ζωογονεί το θνητό σαρκίο και δεν θα εκρήγνυται απλώς εντυπωσιακά αλλά στιγμιαία. Οι πτωχοί τω πνεύματι έχουν το πνεύμα συντετριμμένο¹³, έχουν απαλλαγεί από τον εγωισμό, την εγωιστική εκτόνωση της έμπνευσης (την έκρηξη της ντοπαμίνης) κι έχουν πλέον πνεύμα ευθές εγκαινισμένο μέσα τους¹⁴. Αυτοί είναι μακάριοι γιατί επιτρέπουν στον Βασιλιά των Ουρανών να τους προσφέρει την Βασιλεία Του επί της γης, «εδώ και τώρα» και συνεχώς: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η Βασιλεία των Ουρανών», «εστί» «εδώ και τώρα» κι όχι σε κάποιο μεταφυσικό παράδεισο στο μέλλον. «Πτωχός τω πνεύματι» δεν είναι ο μαθητής που υστερεί σε επίδοση στα μαθήματα, αλλά, αντίθετα είναι το «φυτό», ο αριστούχος, ο οποίος λόγω της υπερτροφικής λειτουργίας του λόγου, της διάνοιας, μαραίνεται, χάνει τη ζωντάνια, τη γοητεία, τη παιδικότητα. Πνευματικό άνθρωπο φτάσαμε να θεωρούμε τον καλλιεργημένο στη διάνοια, ενώ, για τον Ελληνισμό, πνευματικός άνθρωπος ήταν ο ερωτευμένος, ο φορέας της ζωντάνιας, της έμπνευσης, της γοητείας, το παιδί. Γι’ αυτό κυριάρχησε ο ελληνικός πολιτισμός γιατί ήξερε να γοητεύει τους θνητούς. Γι’ αυτό οι έλληνες ήσαν «αεί παίδες» γιατί είχαν βρει τη μέθοδο να διατηρούν και να αυξάνουν το πνεύμα, την έμπνευση, τη ζωντάνια, τη παιδικότητα, τη γοητεία. Και τη μέθοδο εκείνη την είπαν Παιδεία. Εκείνης της Παιδείας, της ελληνικής Παιδείας, προστάτες είναι οι Τρεις Ιεράρχες, της Παιδείας που εκπαιδεύει τον θνητό να αποκτήσει μια ώριμη παιδικότητα, νηφάλια μέθη, με κόπους και ιδρώτες ξανακερδισμένη, και η γιορτή τους καθιερώθηκε τον 11ο αιώνα γιατί τότε φάνηκε ο κίνδυνος, τότε άρχισε να σηκώνει με θράσος το ανάστημα της η εκτροπή που εδώ και αιώνες έχει κυριαρχήσει και διαδίδεται πλέον ως κοσμικό πολιτιστικό πλαίσιο. Μπορεί να είμαστε ορθοδοξότατοι στην ιδεολογία και στα έθιμα αλλά έχει μπει μέσα μας, ως ιός, ως virus, η ασυγχώρητη αμαρτία, η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος. Τονίζει ο Μέγας Βασίλειος: «βλασφημεί στο άγιο Πνεύμα όποιος τις ενέργειες και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος τις αποδίδει στον αντίθετο, πράγμα που παθαίνουν πολλοί, αποκαλώντας, με μεγάλο κίνδυνο για τον εαυτό τους, τον χαρισματικό, κενόδοξο ή αυτόν που δείχνει αγαθό ζήλο, θυμώδη»¹⁵. Και είναι ασυγχώρητη αμαρτία η βλασφημία του Αγίου Πνεύματος¹⁶ γιατί κυκλοφορεί με τέτοιο περιτύλιγμα που κάνει αδύνατη τη μετάνοια. Η πόρνη και ο τελώνης εύκολα μετανοούν, ο δικαιωμένος Φαρισαίος, ο σίγουρος για την ορθοδοξία του, ποτέ! Ο πλανεμένος, ο υβριστής του Υιού του Θεού, ο αρνητής του «εις τύπον και τόπον Χριστού» θεσμού, υπάρχει ελπίδα να μετανοήσει, ο υβριστής όμως του Αγίου Πνεύματος, αυτός που απεχθάνεται την έμπνευση, έχει σκοτώσει το Περιστέρι μέσα του και με παγωμένη τη καρδιά ρέπει στη χειρότερη αμαρτία, την απελπισία, που σκοτώνει το ανθρώπινο πνεύμα το οποίο είναι απαραίτητο για να μπορέσει να ενεργήσει μέσα στον άνθρωπο η θεία Χάρη¹⁷. Γι’ αυτό κυριαρχεί στις μέρες μας η κατάθλιψη, γιατί εθιστήκαμε να σκοτώνουμε το πνεύμα, να στραγγαλίζουμε το Περιστέρι. Ο χριστιανός οφείλει να αγαπάει και τους εχθρούς του Χριστού, αλλά, δεν μπορεί να συστρατεύεται με τους σταυρωτές Του, δεν μπορεί να συμπροσεύχεται με τους καημένους τους persecutores, τους διώκτες του Περιστεριού, οι οποίοι αλυσοδένουν τον Προμηθέα, στερώντας το θεϊκό πυρ του έρωτα από τους θνητούς, αφήνοντας μας απαράκλητους, με παγωμένη την καρδιά, στον παγετώνα του αιώνα ετούτου του απατεώνα. Ας τελειώσουμε όπως αρχίσαμε ... συνεχίζει λοιπόν ο μαθηματικός Στέλιος Μαρίνης¹⁸: «ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ, ΟΧΙ ΜΑΘΗΜΑ! Το σύνθημα σε λοιδορεί. Κάποτε κατέκρινες όσους είχαν αποδεχθεί την πραγματικότητα και δεν αγωνίζονταν να την αλλάξουν. Πόσο είχες αδικήσει εκείνο τον φίλο σου, τον ιερέα: Τον είχες γνωρίσει παλικάρι, νέο-χειροτονημένο διάκο. έμπαινε στο Ιερό τρέμοντας. Κάθε φορά που περνούσε μπροστά από την άγια τράπεζα χλόμιαζε από συγκίνηση. Η φωνή του λιγωνόταν όταν εκφωνούσε τις δεήσεις. Δεν καθόταν στιγμή στο κάθισμά του και όταν κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας έπρεπε να συνεννοηθεί για κάποιο πρακτικό θέμα, να ετοιμαστεί ας πούμε το θυμιατό ή να κόψουν τα αντίδωρα, οι φράσεις του ήταν κοφτές και σχεδόν μονολεκτικές. »Χρόνια αργότερα τον συνάντησες πάλι στην ίδια εκκλησία, εφημέριο πια. Μπήκες στο Ιερό και τον βρήκες να κάθεται βαριεστημένα στην πολυθρόνα περιμένοντας να τελειώσει ο ψάλτης το τροπάριο. Σε υποδέχθηκε χαρωπά, με φιλικές διαχύσεις. Εκτέλεσε το καθήκον του κομψά και με αυτοπεποίθηση. Οι εκφωνήσεις του χάρμα ακοής, το κήρυγμά του δυναμικό και άψογο, μα η μαγεία απουσίαζε, έλειπε η γοητεία». Ο θνητός όταν απογοητεύεται χάνει την γοητεία του, κουράζεται ... Συγνώμη αν σας απογοήτευσα, αν σας κούρασα ... Συγνώμη που δεν αναφέρθηκα στην τρέχουσα οικονομική κρίση και στις επιπτώσεις της στη παιδεία ... εδώ και καιρό όμως, οι δείκτες της έμπνευσης κατρακυλάνε, το Περιστέρι δεν έχει που να κουρνιάσει, από παντού το διώχνουμε, το κυνηγάμε, το πετροβολάμε, ο φτερωτός Θεός μουχλιάζει στα χρονοντούλαπα της διάνοιας, της λογικής, της Οικονομίας ... ΚΑΝΤΕ ΜΑΘΗΜΑ ... ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΑΘΗΜΑ ΜΕ ΕΡΩΤΑ, με μεράκι, «η ομορφιά θα μας σώσει», η ρύθμιση που προκαλεί η ομορφιά, το χτυποκάρδι, η αρμονία, η ροή¹⁹, η πνοή, το Πνεύμα, η Αύρα η Λεπτή ... δι’ ευχών των αγίων Τριών Ιεραρχών. Αμήν. Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ 1 http://www.smarinis.gr/neo/kante.html 2 «όντως ημέρα μία, βίος όλος ανθρώπου, τοις πόθω κάμνουσιν» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 2^ος, Λόγος 26, σ. 154). 3 «ότι κούφον το κάμνειν έρωτι» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 2^ος, Λόγος 26, σ. 156). 4 «εγώ μεν τοις κατά Παλαιστίνην εγκαταμείνας παιδευτηρίοις, ανθούσι τότε, κατά ρητορικής έρωτα» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 6^ος, Λόγος 7 εις Καισάριον, σ. 388). 5 «Είχον ημάς Αθήναι, ... κατ' έρωτα της παιδεύσεως» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 6^ος, Λόγος 43 εις τον Μέγαν Βασίλειον, σ. 152). 6 «του θείου και απαθούς έρωτος» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 3^ος, Λόγος 4, σ. 96). 7 «νόον δ’ έπλησεν έρωτος θειοτέρου, και ένθεν απήγαγεν ες βίον άλλον» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 9^ος, Ποίημα Α’, σ. 34 στιχ. 1-2). 8 «Πλειοτέρην Χριστώ μοίραν έρωτος άγει» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 9^ος, έπη Ηθικά). 9 «έρως όλος προς Θεόν, γνησίως τεταμένος» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 9^ος, Ποίημα Γ’, σ. 112 στιχ. 41). 10 «ζήλον έμπυρον, ... έρωτα τ’ ακάθεκτον, ένθερμον λίαν» (Γρηγ. Θεολ. Ε.Π.Ε. τομ. 8^ος, Ο Χριστός πάσχων, σ. 44, στίχ. 84-5). 11 «Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι το κατ’ εικόνα του ανθρώπου είναι ισχυρότερο από το κατ’ εικόνα των αγγέλων, γιατί το ανθρώπινο πνεύμα ζωοποιεί το συνημμένο σώμα» (Μητρ. Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου, Ιεροθέου, «όσοι Πιστοί» εκδ. Ι.Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου, 2002). 12 «Δυο καταδίκες, έξι χρόνια για κλοπή, τον είδα όταν βγήκε. Κρατούσε πλέον μιαν απόσταση απ῞ την τρέλα, όχι για να σωθεί, αλλά για να την σώσει, αν μ’ εννοείς῏ να, λόγου χάρη, ήθελε γάμο και τότε του ‘παν “έλα σε μας για να προδώνεις”. Δεν δέχθηκε στιγμή!» («Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο» του Διονύση Σαββόπουλου. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, διάβασε το βιβλίο του Νίκου Κοεμτζή και, εμπνευσμένος από την ιστορία του, έγραψε το τραγούδι «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», στο οποίο και περιγράφει τη ζωή του από τα πρώτα του βήματα στην Κατερίνη, μέχρι τη στιγμή της έκρηξης στη «Νεράιδα» και τις δολοφονίες). 13 «θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. 50,19). 14 «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου» (Ψαλμ. 50,12). 15 Μέγας Βασίλειος, «ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΕΠΙΤΟΜΗΝ». 16 «όποιος πει λόγο κατά του Υιού του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ, όποιος όμως πει κατά του Πνεύματος του Αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι» (Ματθ. 12,32). 17 «Η κατάθλιψη είναι ο δήμιος που σκοτώνει την ανθρώπινη ενέργεια, απαραίτητη για την υποδοχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά» («Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ» εκδ. Ι. Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμύλια Χαλκιδικής). 18 http://www.smarinis.gr/neo/kante.html 19 2. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ «”Κι εσύ βλέπεις τον εαυτό σου να βυθίζεται σε μια εκστατική κατάσταση, σε σημείο που νιώθεις ότι σχεδόν δεν υπάρχεις. Το χέρι μοιάζει να μην ακολουθεί το σώμα... Απλώς κάθομαι εκεί, παρατηρητής... Κι έτσι, απλά, όλα ξεχειλίζουν από μόνα τους”. Η περιγραφή αυτή έχει εντυπωσιακές ομοιότητες με την περιγραφή που έδωσαν εκατοντάδες διαφορετικοί άνδρες και γυναίκες – ορειβάτες, πρωταθλητές σκακιού, χειρούργοι, μπασκετμπολίστες, μηχανικοί, διευθυντές, ακόμα και υπάλληλοι αρχείων – όταν αναφέρθηκαν στη στιγμή που ξεπέρασαν τον εαυτό τους σε κάποια αγαπημένη τους δραστηριότητα. Η κατάσταση που περιγράφουν ονομάστηκε "ροή" από τον Μιχάλι Τζικτζεντμιχάλι¹³², ο οποίος συγκέντρωσε τέτοιες αναφορές σχετικά με εξαιρετικές επιδόσεις κατά τη διάρκεια μιας εικοσαετούς έρευνας. Οι αθλητές γνωρίζουν αυτήν τη χαρισματική κατάσταση με τον όρο "ζώνη", όπου η τελειότητα έρχεται αβίαστα, θεατές και αντίπαλοι χάνονται στην ομίχλη της απόλυτης απορρόφησής τους εκείνης της στιγμής. Η ροή αντιπροσωπεύει ίσως το ζενίθ στη χαλιναγώγηση των συναισθημάτων, υποτάσσοντάς τα στην υπηρεσία της επίδοσης και της μάθησης... Όταν εγκλωβίζεται κανείς στην ανία της κατάθλιψης ή στην αναστάτωση του άγχους, η ροή εμποδίζεται... Το χαρακτηριστικό σημάδι της ροής είναι μια αίσθηση αυθόρμητης χαράς, και αγαλλίασης...»¹³³. «Η προσοχή συγκεντρώνεται τόσο πολύ, που οι άνθρωποι συνειδητοποιούν μόνο το στενό πλαίσιο της αντίληψης που συνδέεται με τον άμεσο στόχο, και χάνουν την αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Ένας χειρούργος, για παράδειγμα, θυμάται μια πολύ δύσκολη εγχείρηση, κατά την οποία βρέθηκε σε ροή. Όταν ολοκλήρωσε την επέμβαση, πρόσεξε μια στοίβα πέτρες και σοβάδες στο πάτωμα του χειρουργείου... Ενώ εκείνος ήταν αφοσιωμένος στην εγχείριση, ένα μέρος από το ταβάνι είχε υποχωρήσει... Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε ροή είναι τόσο απορροφημένοι με το έργο που έχουν μπροστά τους, ώστε χάνουν την αίσθηση του (καθημερινού) εαυτού τους, εγκαταλείπουν τις μικρές (καθημερινές) ανησυχητικές σκέψεις, την υγεία, τους λογαριασμούς που τρέχουν, ακόμα και την ίδια την ευημερία της καθημερινής ζωής. Υπό την έννοια αυτή οι στιγμές της ροής είναι "εκτός Εγώ"... Άνθρωποι που βρίσκονται σε ροή επιδεικνύουν έναν δεξιοτεχνικό έλεγχο πάνω σε αυτό που επιτελούν και οι αντιδράσεις τους είναι απόλυτα εναρμονισμένες με τις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της εργασίας τους. Και παρόλο που οι άνθρωποι έχουν τις καλύτερες επιδόσεις σε κατάσταση ροής, δεν ενδιαφέρονται για το πόσο καλά πηγαίνουν, ούτε απασχολούνται με σκέψεις επιτυχίας ή αποτυχίας – αυτό που τους παρακινεί είναι η ίδια η αγαλλίαση της εργασίας τους. Η ποιότητα της προσοχής στη ροή είναι χαλαρή, αν και πολύ εστιασμένη. Στη ροή υπάρχει ένα συναίσθημα ήπιας έκστασης. Αυτή η έκσταση μοιάζει να είναι ένα υπο–προϊόν της εστίασης της προσοχής. Παρατηρώντας ένα άτομο σε ροή, έχουμε την εντύπωση ότι το δύσκολο είναι εύκολο. Η άριστη επίδοση μοιάζει φυσιολογική και συνηθισμένη... Μέσα στο μυαλό επαναλαμβάνεται ένα παρόμοιο παράδοξο: οι πιο απαιτητικοί στόχοι επιτυγχάνονται με τη λιγότερη κατανάλωση νοητικής ενέργειας… Στην κατάσταση αυτή ακόμα και η σκληρή δουλειά μπορεί να είναι αναζωογονητική και ανανεωτική, και όχι εξαντλητική»¹³⁴. Όλα τα ανωτέρω αναφέρονται στο βιβλίο του Daniel Goleman «Συναισθηματική νοημοσύνη». Ειδικά η τελευταία αναφορά θυμίζει όσα λέει η γερόντισσα Γαβριηλία: «όσο εργάζεται κανείς με πνευματικό τρόπο, δεν μπορεί να κουραστεί το σώμα του. Η κούραση έρχεται μόνο, όταν συμμετέχει και το πνεύμα. Όταν λοιπόν το πνεύμα είναι μόνιμα στο «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας», καμιά δουλειά δεν μπορεί να μας κουράσει εύκολα»¹³⁵. «Τι κρίμα, παιδάκι μου, που δεν ξέρεις ακόμα ν’ αγαπάς. Όποιος αγαπά πραγματικά δεν κουράζεται»¹³⁶. Ο Goleman αναφέρει κάπου αλλού για την κατάσταση αυτή που ονόμασε ροή: «η ροή ανακόπτεται, αν συλλογίζεται κανείς πολύ έντονα τα όσα συμβαίνουν. Ακόμα και η ίδια η σκέψη "αυτό το κάνω καταπληκτικά" μπορεί να διασπάσει την αίσθηση της ροής»¹³⁷. Τηρουμένων των αναλογιών κάτι αντίστοιχο αναφέρει και ο π. Σωφρόνιος: «εν τη κατά Θεόν ζωή μου συνέβαινε πολλάκις, ευθύς ως κατενόουν δια της λογικής μου (δια της «αριστεράς μου») το τελούμενον εν εμοί κατά συγκατάβασιν Θεού, το Φως να εγκαταλείπη εμέ»¹³⁸. Καθώς και ο π. Πορφύριος: «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου. Να μην παίρνει είδηση ο κακός εαυτός. Να ζείτε τον Παράδεισο και να μην το γνωρίζει ο κακός εαυτός σας και το φθονήσει»¹³⁹. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι «η περιοχή που δραστηριοποιείται λίγο πριν αναφωνήσουμε “το εύρηκα” (η εμπειρία κατά την οποία η απάντηση που αναζητούμε παρουσιάζεται ξαφνικά “από το πουθενά”) είναι η πρόσθια άνω κροταφική έλικα στο δεξιό κροταφικό λοβό. Αντιθέτως, κατά τη μεθοδική επίλυση ενός προβλήματος μέσα από μια σειρά λογικών βημάτων, η περιοχή αυτή μένει ήρεμη. Πιστεύεται ότι το κομμάτι αυτό του εγκεφάλου παίζει σημαντικό ρόλο στο συσχετισμό διαφορετικών πληροφοριών και μπορεί να ενεργοποιηθεί ασυνείδητα, δίνοντάς μας τη λύση. “Στην προσπάθειά τους να λύσουν κάποιο πρόβλημα, οι άνθρωποι φτάνουν συχνά σε αδιέξοδο και δεν μπορούν να προχωρήσουν παραπέρα”, λέει ο δρ Μπόουντεν: “Πρέπει λοιπόν να δουν το πρόβλημα από άλλη οπτική γωνία και να ενσωματώσουν πληροφορίες με διαφορετικό τρόπο. Μερικές φορές το μυαλό το κάνει αυτό ασυνείδητα και τότε η λύση μοιάζει να προκύπτει ξαφνικά”»¹⁴⁰. Αταραξία, μη άγχος, μη σκέψη = ροή. Όλα αυτά θυμίζουν όσα έλεγαν οι αρχαίοι Σκεπτικοί για την εποχή και την συνακόλουθη αταραξία. Η ροή είναι η μεταφορά ενέργειας – πληροφορίας στα υγρά. Αντίστοιχα η μεταφορά ενέργειας – πληροφορίας στα αέρια ονομάζεται πνοή. Η πνοή συνδέεται άμεσα με το πνεύμα. Επίσης η μεταφορά ενέργειας – πληροφορίας στο χωροχρόνο λέγεται φως. Ροή, πνοή, πνεύμα, φως. Το αίμα κυκλοφορεί ήρεμα σε όλο το σώμα, στα άκρα, στο μυαλό, στους μυς, στο πρόσωπο, τη φάτσα ομορφαίνει. Λόγος και πνεύμα οι εκφράσεις του ανθρώπινου νου, του ανθρώπινου «εγώ». Ο λόγος δεν γεννά το πνεύμα. Ο λόγος δύναται να είναι εμπνευσμένος, να έχει πνεύμα, ζωντάνια, γοητεία ή και να μην έχει, να είναι ξερός, στεγνός, στυγνός, νεκρός, «εγκεφαλικός», παγερός. Το πνεύμα χρήζει αυτόνομης καλλιέργειας, δεν συναυξάνεται με την καλλιέργεια του λόγου. Το πνεύμα έχει να κάνει με την καρδιά, με το όργανο που ρυθμίζει την κυκλοφορία του αίματος, του φορέα της ζωής στο σώμα του ανθρώπου. Το πνεύμα το καλλιεργεί η εκούσια εν υπομονή βίωση του όποιου πόνου ή κόπου προκαλούν οι ακούσιοι πειρασμοί ή και το φιλότιμο του αγωνιζόμενου θνητού. Ύψιστη κατάσταση λειτουργίας του πνεύματος η αγάπη. Συχνά η καλλιέργεια του λόγου αντιμάχεται την ανάπτυξη του πνεύματος. Ο δυτικός άνθρωπος νομίζει, εξ αιτίας του Φιλιόκβε, ότι καλλιεργώντας το λόγο αυτόματα συναυξάνει και το πνεύμα εντός του. Όμως το Πνεύμα εκπορεύεται εκ μόνου του Πατρός. Αν δεν καλλιεργηθεί ανεξάρτητα και το πνεύμα, ο θνητός θα παραμένει άνευ πνεύματος, με νεκρό το πνεύμα του. Θα χάσει τη γοητεία του, θα καταντήσει μη ερωτεύσιμος. «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η βασιλεία των ουρανών». Γράφει ο π. Σωφρόνιος: «είναι μαρτύριον να συναισθάνηταί τις αδιακόπως την πτωχείαν αυτού. Εκ του βάρους αυτής συντρίβονται και τα οστά εισέτι … Παράδοξον όμως: Ότε εξησθένει η αγία αύτη συντριβή, ησθανόμην ως να απέθνησκον πνεύματι. Δεν κατενόουν την φύσιν του φαινομένου τούτου. … Ο κλήρος ημών επί της γης είναι να είμεθα “πτωχοί τω πνεύματι”. Ευθύς ως εναγκαλισθή ημάς η ψευδής ανάπαυσις της αυτοϊκανοποιήσεως, πάραυτα το Πνεύμα της Ζωής, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, εγκαταλείπει ημάς»¹⁴¹. Όταν ο άνθρωπος, με οποιαδήποτε μέθοδο, πετυχαίνει την «εποχή» και την συνακόλουθη αταραξία, όταν κατέχει τον τρόπο να κλείνει το βιολογικό κομπιούτερ του μυαλού, τότε αφήνει χώρο στην έμπνευση, για να συμβεί. «Η καρδιά που έχει αποξενωθεί εντελώς από φαντασίες θα αποκτήσει στο κέντρο της νοήματα σκιρτώντα θεία και μυστηριώδη· όπως σκιρτούν τα ψάρια και κάνουν κουλουτούμπες τα δελφίνια στη γαλήνια θάλασσα. Και η μεν θάλασσα ριπίζεται από τη λεπτή αύρα, η δε άβυσσος της καρδιάς από το Πνεύμα το άγιο· επειδή είστε υιοί, εξαπέστειλε ο Θεός το Πνεύμα του Υιού Του στις καρδιές σας και κράζει, αββά ο Πατήρ»¹⁴². Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ 132 Dr. Mihaly Csikszentmihalyi, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγο. 133 Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, Daniel Goleman, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 1998, σ. 141-144. 134 Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, Daniel Goleman, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 1998, σ. 141-144. 135 Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, Μον. Γαβριηλία - Δ. Γεωργίου, Δεύτερη Έκδ. Ιανουάριος 1997, σ. 380. 136 Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, Μον. Γαβριηλία - Δ. Γεωργίου, Δεύτερη Έκδ. Ιανουάριος 1997, σ. 130. 137 Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, Daniel Goleman, εκδ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 1998, σ. 141-144. 138 ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, Αρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, εκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1992, μετ. Ιερομ. Ζαχαρίου, σ. 329. 139 ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ, Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, εκδ. Ι. Μ. Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Β’ Έκδοση, Απρίλιος 2003, σ. 269. 140 «Neural Basis of Solving Problems with Insight». (Το νευρολογικό υπόβαθρο της επίλυσης προβλημάτων με Έμπνευση), Mark Jung-Beeman, John Kounios, Ed Bowden, Published April 13, 2004, © Public Library of Science (http://www.plosbiology.org). 141 ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Αρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, εκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1993, μετ. Ιερομ. Ζαχαρίου, σ. 74. 142 «ρνστ’. Καρδία ξενωθείσα φαντασιών τελείως, νοήματα τέξεται μέσον αυτής σκιρτώντα, θείά τε και μυστηριώδη? όν τρόπον σκιρτώσιν ιχθύες και εγκυβιστώσι δελφίνες γαληνιώσης θαλάσσης. Και ριπίζεται μεν θάλαττα υπό λεπτής αύρας, άβυσσος δε καρδίας υπό Πνεύματος Αγίου, ότι δέ, φησίν, εστέ υιοί, εξαπέστειλεν ο Θεός το Πνεύμα του Υιού αυτού εν ταις καρδίαις υμών, κράζον, αββά ο Πατήρ». (ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ, τόμ Α’, σ. 165, Ησυχίου Πρεσβυτέρου, ΠΡΟΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΝ). Απόσπασμα από μελέτη με τίτλο: ΙΙ. Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Το νόημα των Χριστουγέννων είναι αυτό που βλέπουμε στην εικόνα: Ο Χριστός γεννιέται σε μια σκοτεινή σπηλιά. Σκοτεινή σπηλιά η καρδιά μας. Με τη Βάπτιση ο Χριστός γεννιέται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Αν όμως δεν στραφούμε με τη μετάνοια και τη προσευχή, με τη ζωή μέσα στην Εκκλησία, προς την καρδιά μας δεν πρόκειται να το αισθανθούμε ότι έχει μέσα μας γεννηθεί ο Χριστός. Είναι σαν να μας έχουν δόσει ένα βιβλιάριο Τραπέζης με εκατομμύρια. Αν δεν πάμε στην Τράπεζα να βγάλουμε λεφτά μπορούμε παρόλο που έχουμε το βιβλιάριο να πεθάνουμε από την πείνα. Αν δεν μπούμε μέσα στην Εκκλησία να ενεργοποιήσουμε το χάρισμα του Βαπτίσματος δεν καταλάβουμε, δεν θα αισθανθούμε ποτέ τον Χριστό μέσα μας.

Το νόημα των Θεοφανείων είναι πάλι αυτό που βλέπουμε στην εικόνα: Ο Χριστός βαπτίζεται. Η βάπτιση συμβολίζει τον θάνατο. Μπαίνει ένας άνθρωπος και χάνεται μέσα στο νερό. Για να ζήσουμε δηλαδή τη ζωή του Χριστού, για να γίνει μέσα μας η Ζωή του Χριστού δική μας ζωή, πρέπει να πεθάνει ο παληός άνθρωπος, να φύγει ο εγωισμός μας, να απελευθερωθούμε από τον εαυτό μας, το προσωπείο, τη μάσκα, τα διάφορα θελήματα μας, το εγώ μας και τότε θα αρχίσουμε να νιώθουμε ζωντανό τον Χριστό μέσα μας και σιγά-σιγά θα γίνει "άνδρας τέλειος" μέσα μας, θα γίνει η Ζωή Του ζωή μας.

Δια καταδύσεως η προς τον Θεόν ημών άνοδος γίνεται (Όρθρος Θεοφανείων, 6ης Ιανουαρίου, Στιχηρά Ιδιόμελα, εις τους Αίνους). Ο καταβάς, ούτος και ο αναβάς (Προς Εφεσίους 4, 10). Συχνά ξεχνάμε το νόημα της γιορτής που είναι η ταφή του ΕΑΥΤΟΥ και τη χρησιμοποιούμε για την καλλιέργεια του ΕΓΩΙΣΜΟΥ. Με αφορμή τον ανόητο τρόπο με τον οποίο γιορτάζουμε απλώς επαναλαμβάνουμε την προσκύνηση του ΕΑΥΤΟΥ. Όμως τα δικαιώματα μας, το θέλημα μας είναι τείχος χάλκινο ανάμεσα σε μας και τον Θεό (Αββάς Ποιμήν, Γεροντικό). Η έκφραση "τείχος χάλκινο" προέρχεται από την εποχή του χαλκού, πριν την εποχή του σιδήρου, τότε που το ισχυρότερο, το αδιαπέραστο τείχος ήταν το χάλκινο.

Υπήρχαν άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη;

Μέχρι να έρθει ο Χριστός, λόγω του προβλήματος που είχε δημιουργηθεί με τον Αδάμ και την Εύα, είχε χαθεί ο τρόπος να μπορεί ο άνθρωπος να κρατάει τη θεία Χάρη, δηλαδή, μέσα του, η καρδιά του, ας πούμε ήταν σαν δεξαμενή που είχε χάσει τη στεγανότητα και δεν μπορούσε να κρατάει το νερό που δεχόταν. Ο Αδάμ όταν δημιουργήθηκε η «δεξαμενή» του είχε στεγανότητα και με την πτώση η «δεξαμενή» έχασε τη στεγανότητα. Λόγω της πτώσης κυριαρχούσε ο θάνατος. Και πριν την πτώση μπορούσε ο άνθρωπος να φτάσει στη θέωση αλλά παρόλα αυτά κυριαρχούσε πάνω του ο θάνατος και στην εδώ ζωή και μετά θάνατον πήγαιναν όλοι, και οι Δίκαιοι, στον Άδη, σε κατάσταση χωρίς να αισθάνονται το Φως του Θεού, σε σκοτάδι. Υπήρχαν άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι ενώ μπορούσε να καθαρίσει η καρδιά, ενώ μπορούσε να γεμίσει «νερό» (θεία Χάρη), δεν μπορούσε η καρδιά να κρατήσει το «νερό», άδειαζε γρήγορα. Γέμιζε «νερό» αλλά δεν μπορούσε να το κρατήσει. Δηλαδή έπαιρναν θεία Χάρη, όταν λέμε θεία Χάρη εννοούμε, ζωή, ζωντάνια, τρέλα ... , ζούσαν αυτή τη Χάι κατάσταση και μετά την έχαναν εντελώς. Και ήσαν πλέον σε χειρότερη θέση από ότι οι απλοί άνθρωποι, δηλαδή, σαν να λέμε, άλλο είναι ένα γυφτάκι που μεγαλώνει στα πεζοδρόμια, αυτό τον τρόπο ζωής μόνο έχει γνωρίσει, κι άλλο ένα βασιλόπουλο που θα τα χάσει αυτά που είχε και θα βρεθεί στο πεζοδρόμιο. Την ίδια κατάσταση ζουν αλλά ο ένας το ζει πολύ πιο βαριά αυτό που ζει. Έτσι ήταν οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης και γι’ αυτό έκαμναν ... ξέρετε, συνήθως, οι θεολόγοι, οι παπάδες, οι χριστιανοί, τα διαβάζουμε στη Βίβλο αυτά, θα σας πω τώρα πια, και κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε γρήγορα γιατί λέμε, αμάν τώρα αυτό πώς εξηγείται; Εξηγείται με αυτό το πράγμα, με το ότι η καρδιά του ανθρώπου μετά την πτώση και πριν τον ερχομό του Χριστού, πριν το Βάπτισμα, έχει καταντήσει σαν δεξαμενή που έχει χάσει τη στεγανότητα της και δεν μπορεί να κρατήσει νερό, τη θεία Χάρη. Πια κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε; Ποια κάνουμε πως δεν βλέπουμε; Παράδειγμα πρώτο:

Σολομώντας, άγιος, προφήτης, έχτισε το Ναό, έχει γράψει βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, είχε 700 γυναίκες και 300 παλακίδες, δηλαδή, τηλέφωνο και έλα ... Στα γεράματα του παρασύρθηκε από κάποιες που ήσαν ειδωλολάτρισσες στην ειδωλολατρεία. Κι όμως είναι άγιος, γιατί; Καθάρισε την καρδιά του, γέμισε θεία Χάρη, αλλά, το άλλο δεν ήταν στο χέρι του, δεν μπορούσε να την κρατήσει, οπότε όταν την έχασε την Χάρη ήταν πιο «λυσσασμένος» από ότι ο απλός ο άνθρωπος, για τα πάθη, για όλα αυτά.

Άλλο παράδειγμα, Δαβίδ. Όλοι οι Ψαλμοί είναι δικοί του. Σε κάθε ακολουθία λέμε προσευχές του Δαβίδ, κάθε όρθρο, κάθε εσπερινό, ξέρετε τι έκανε; Ερωτεύτηκε τη γυναίκα ενός στρατηγού του, και καλά μέχρι εκεί. Ο στρατηγός ήταν στον πόλεμο, για τον Δαβίδ, για τον βασιλιά του πολεμούσε, καλά μέχρι εκεί. Την πήρε ο Δαβίδ την γυναίκα του στρατηγού, έκανε τη δουλειά ... άι καλά μέχρι εκεί ... Φοβήθηκε ο Δαβίδ, σου λέει τώρα αυτή θα μείνει έγκυος, ο άνδρας είναι στον πόλεμο, θα προδοθεί η υπόθεση, για να την καλύψουμε. Του στέλνει του στρατηγού αγγελιοφόρους, μεγάλε ευχαριστώ πολύ, μπράβο είσαι γενναίος, είσαι φοβερός, πάρε μια εβδομάδα άδεια, έλα στο σπίτι σου να ξεκουραστείς ... για να το καλύψει, για να φανεί ότι το παιδί θα είναι δικό του. Ο άλλος, ο μπούφος, ο στρατηγός, όχι βασιλιά μου, εγώ για σένα, δεν παρατάω τον πόλεμο, δεν έρχομαι, δεν παίρνω άδεια, θα κάτσω εδώ. Είδε κι απόειδε ο Δαβίδ, δεν ερχόταν ο άλλος ... κι έκανε κάτι ακόμα καλύτερο ... πόλεμο θέλεις; Τον έστειλε χαμένη μάχη, σκοτώθηκε και πήρε τη γυναίκα του! Έρχεται μετά ο προφήτης, κάποιος προφήτης, ο Νάθαν, πάει και του λέει του Δαβίδ: Βασιλιά μου έχουμε ένα πρόβλημα, ένας τσέλιγκας εδώ πέρα στη περιοχή που δεν ξέρει πόσα έχει πρόβατα, πήγε από έναν ταλαίπωρο που είχε μια προβατίνα και του την πήρε. Νευριάζει ο Δαβίδ, ποιος είναι αυτός; Φέρτον εδώ πέρα να τον δικάσουμε να τον κάνουμε ... Βασιλιά μου, του λέει ο προφήτης, εσύ είσαι! Εσύ το έκανες αυτό! Το κατάλαβε ο Δαβίδ, μετάνιωσε κι έγινε και κάτι παράξενο. Του άφησε ο Θεός να ζήσει με αυτή τη γυναίκα. Και ο Σολομώντας είναι γιος αυτής της γυναίκας, του στρατηγού του που σκότωσε κι έκανε ...

Κοιτάξτε της Εκκλησίας τα «πράγματα» είναι παράξενα, δεν εξηγούνται με την ανθρώπινη λογική. Εξήγηση υπάρχει, αλλά πρέπει να την ψάξεις να την βρεις, να γνωρίσεις τον τρόπο που ζουν οι άγιοι, ο Θεός, άλλη εμπειρία, διαφορετικά δεδομένα. Ακούν αυτές τις ιστορίες οι χριστιανοί και λένε, αμάν ρεζίλι θα γίνουμε, σε ποιους να τα πούμε αυτά, άσε δεν τα λέμε. Ε, η εξήγηση είναι αυτή εδώ, ότι αυτός ο άνθρωπος παίρνει τη θεία Χάρη, ξεχειλώνει να το πούμε ο ψυχισμός του, παίρνει από τη θεία Χάρη ζωντάνια και ζωή αλλά μετά δεν μπορεί να την κρατήσει γιατί είναι προ Χριστού, γιατί κυριαρχεί ο θάνατος, ο χωρισμός των ανθρώπων από τον Θεό. Χάνει τη θεία Χάρη και τότε είναι πολύ πιο «λυσσασμένος» από έναν απλό άνθρωπο, τρελαμένος με τα πάθη και με όλα αυτά.

Άλλο ένα παραδειγματάκι: ο Αβραάμ. Η γυναίκα του η Σάρρα ήταν όμορφη. Όταν ήσαν ακόμη στα νιάτα τους, που ήταν όμορφη, δεν είχε γεράσει, έπεσε πείνα στη Παλαιστίνη και χρειάστηκε να πάνε μετανάστες στην Αίγυπτο. Τι της λέει της γυναίκας του; Κοίταξε, αγαπημένη μου γυναίκα, τώρα εδώ πέρα που θα πάμε ... εσύ είσαι ωραία. Θα με σκοτώσουν για να σε πάρουν. Γι’ αυτό λοιπόν θα πούμε ότι είμαι αδελφός σου! Πηγαίνουν στην Αίγυπτο, υποτίθεται είναι αδέλφια, ένας άρχοντας Αιγύπτιος, την είδε που ήταν ωραία, την ήθελε, την παίρνει την γυναίκα του Αβραάμ. Το βράδυ του έρχεται άγγελος του Αιγύπτιου και το φοβερίζει, του λέει διώξε την γιατί είναι γυναίκα του Αβραάμ. Τα χρειάστηκε ο Αιγύπτιος. Την άλλη μέρα πάει στον Αβραάμ, του λέει, τι μου έκανες ρε, με έβαλες σε τέτοιο κίνδυνο θα με σκότωνε ο άγγελος επειδή σου πήρα τη γυναίκα, γιατί δεν μου είπες ότι είναι γυναίκα σου; Θα με σκοτώνατε λέει ο Αβραάμ αν σας έλεγα ότι είναι γυναίκα μου! Λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, που ανθρώπινα δηλαδή είναι ντιπ ξεφτίλα, πήγε κι έκανε νταβατζηλίκι τη γυναίκα του ... ε, αυτός έχει δώσει το όνομα του στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος λέγεται, κόλποι του Αβραάμ, αγκαλιά του Αβραάμ. Γιατί; Γι’ αυτό ... επειδή η χαθεί η «στεγανότητα» της καρδιάς και έχανε τη θεία Χάρη. Μετά τον Χριστό θα ήταν η καρδιά του γεμάτη θεία Χάρη και δεν τον ένοιαζε και να τον σκοτώσουν, και να τον βασανίσουν όπως έγινε με τους αγίους μάρτυρες. Στην Παλαιά Διαθήκη όμως είχαν θεία Χάρη, μετά από λίγο την χάνανε και βρισκόντουσαν σε χειρότερη θέση από τον μέσο άνθρωπο.

Κι ένα σύγχρονο. Έχουμε το Άγιο Όρος. Καλόγερος μπορείς να γίνεις και αλλού, αλλά έχουμε κι ένα μέρος όπου απομονώνεσαι εντελώς. Ένας λόγος που το υιοθέτησε αυτό η Εκκλησία είναι για να γλυτώσει η κοινωνία από τις παρενέργειες ... Τι δηλαδή; Στη πορεία προς τον Χριστό, αν αρχίσει ο άνθρωπος να ... άμα φτάσει να δει τον Χριστό, σβήνουν όλα τα ανθρώπινα δεδομένα, και τα κακά και τα καλά. Δηλαδή ένας άνθρωπος που έχει δει τον Χριστό και μετά χάσει τον Χριστό και γίνει απλός άνθρωπος, χάσει τη θεία Χάρη δηλαδή, γίνεται χειρότερος από έναν κοινό άνθρωπο, γιατί; Γιατί ο κοινός άνθρωπος έχει τουλάχιστον την συνείδηση την ανθρώπινη, την ηθική συνείδηση εννοώ, δηλαδή, «δεν κάνει αυτό», «δεν κάνει εκείνο», «δεν κάνει το άλλο». Ο άνθρωπος που έχει φτάσει να δει τον Χριστό, στην πορεία για να Τον δει, πρέπει να σβήσει τα ανθρώπινα δεδομένα, την ανθρώπινη συνείδηση, οτιδήποτε, τη γνώση του καλού και του κακού, να τα σβήσει όλα αυτά. Οπότε αν μετά ... γι’ αυτό ... αν θυμάστε μια εικόνα από την Παλαιά Διαθήκη: η γυναίκα του Λωτ, τι εντολή πήρε ο Λωτ όταν έβγαινε από τα Σόδομα και το Γόμορρα; Αυτό το νόημα είχε εκείνη η εντολή, γιατί αλλιώς ήταν ανωμαλία, τι βλακεία εντολή τους έδωσε δηλαδή; Τους είπε ο Θεός ότι θα φύγετε τώρα. Θα καούν τα Σόδομα, αλλά όποιος γυρίσει να τα δει, θα μείνει στήλη άλατος. Τέρμα, θα πεθάνει. Και η γυναίκα ήταν περίεργη, γύρισε, κι έμεινε στήλη άλατος. Ανόητο δεν φαίνεται; Ποιο είναι το νόημα αυτού του πράγματος; Αυτό για το οποίο μιλάμε τώρα. Τι δηλαδή; Αν βγει κανείς από τα Σόδομα και τα Γόμορρα, αν δηλαδή καθαρίσει την καρδιά του και πάει στον Χριστό, και γεμίσει η καρδιά του με θεία Χάρη, έχει σβήσει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, έχει σβήσει τα ανθρώπινα δεδομένα, έχει σβήσει την ηθική συνείδηση. Αν λοιπόν μετά από αυτό αρνηθεί τον Χριστό και ξαναβρεθεί χωρίς θεία Χάρη θα είναι το απόλυτο θηρίο, θα είναι ο διάβολος ο ίδιος, δηλαδή, στήλη άλατος, νεκρός, τέρμα. Γι’ αυτό η Εκκλησία πήγε τους καλόγερους μαζεμένους κάπου, ώστε κι αν αποτύχει κανείς, ε, να είναι εκεί μέσα να μη μας ... δημιουργεί προβλήματα στη κοινωνία.

Δεξιά, γιατί είναι μαύρη η δεξαμενή, γιατί δεν έχει μέσα νερό, αφού ο Χριστός έφερε την αποκατάσταση της στεγανότητας της δεξαμενής, την έκανε και πηγάδι, να έχει δικό της νερό, δηλαδή, να είναι Σώμα Χριστού, γιατί είναι μαύρη η δεξαμενή στο βαπτισμένο νήπιο; Γιατί αυτό, το ότι η δεξαμενή παραμένει στεγνή, μαύρη, είναι η δικαιολογία που δέχτηκαν οι άγιοι να γίνεται ο νηπιοβαπτισμός, να βαπτίζονται τα μωρά. Κανονικά δεν έπρεπε να δεχτούν οι άγιοι τον νηπιοβαπτισμό. Γιατί δεν έπρεπε να δεχτούν; Οι άγιοι δεν έπρεπε να δεχτούν να επιτραπεί να βαπτίζονται μωρά, γιατί το βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου είναι η ελευθερία. Πρέπει να επιλέξεις. Αλλά το δέχτηκαν αυτό να γίνεται στα μωρά γιατί ξέρουν ότι συμβαίνει αυτό εκεί πέρα. Δηλαδή το Βάπτισμα κάνει τη δουλειά του, διορθώνει τη στεγανότητα, το κάνει πηγάδι, αλλά δεν ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αν ο άνθρωπος δεν θελήσει. Βαπτισμένοι είμαστε, έχει κανείς αισθανθεί μέσα του ... ξέρετε τι σημαίνει βαπτισμένος; Ενωμένος με τον Χριστό! Αυτό που γίνεται ο άγιος στη θέωση! Αυτό γίνεται με τη Βάπτιση. Έχουμε γίνει Σώμα Χριστού! Έχουμε γίνει ένα με τον Χριστό! Πού είναι αυτό; Ποιος Χριστός, και ποια Παναγία; Βλέπει κανείς μέσα του κάτι από όλα αυτά; Θείες Χάρες, Χριστούς και τέτοια; Ή τουλάχιστον βλέπει κάποια διαφορά από έναν αβάπτιστο; Πήγαν μέσα τα παιδιά τώρα και μιλάνε με Πορτογαλία, με μαθητές από την Πορτογαλία. Αβάπτιστοι είναι εκείνοι με τη δικιά μας λογική, δεν ισχύει το δικό τους βάπτισμα. Βλέπεις καμιά διαφορά; Ίδια τρέλα κι εκείνα, ίδια τρέλα κι εγώ. Δεν έχουμε καμιά διαφορά. Αν μιλήσω με έναν Τούρκο, Άγγλο, Γάλλο, Πορτογάλο, το ίδιο πράγμα βλέπω. Γι’ αυτό επέτρεψαν να βαπτίζονται μωρά, γιατί ξέρουν ότι ο Χριστός δεν ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αν ο άνθρωπος δεν θέλει. Το Βάπτισμα είναι ένα εφόδιο αν θέλει ο άνθρωπος να το αξιοποιήσει. Αν ο άνθρωπος δεν θέλει σαν να μην έγινε είναι, οπότε δεν έχουμε πρόβλημα να βαπτίσουμε ένα μωρό.

Έχουμε μια λέξη: Ευδοκία. Εμφανίζεται στη Γέννηση. Οι άγγελοι ψάλλουν: «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ΕΥΔΟΚΙΑ». Εμφανίζεται στη Βάπτιση. Λέει ο Πατέρας: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπημένος στον οποίο ΕΥΔΟΚΗΣΑ». Τι σημαίνει αυτή η λέξη, ευδοκία; Ευ – δοκώ, δηλαδή, η σωστή άποψη. Δηλαδή σαν να μας λέει στη Βάπτιση ο Πατέρας: «εσείς τώρα έχετε συνηθίσει να νομίζεται ότι αυτή η ζωή είναι φυσιολογική για τον άνθρωπο, να γεννιέται, να πεινάει, να κοιμάται, να ξυπνάει, να πεθαίνει, να αρρωσταίνει ... Δεν είναι αυτό το σχέδιο μου για σας. Το σχέδιο μου είναι αυτό! (ο Χριστός). Αν με ακούγατε, ή αν με ακούσετε θα γίνετε σαν τον Χριστό, όχι μόνο ο Ίδιος να μην έχει ανάγκη, να ανασταίνει, να θεραπεύει». Δηλαδή, όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν ... μας λένε οι άγιοι ότι σκοπός της δημιουργίας είναι ο άνθρωπος. Ωραία. Αν αυτό είναι έτσι, ο Θεός είναι πολύ σπάταλος! Πολύ σπάταλος! Δηλαδή έχει κάνει ένα τεράστιο σύμπαν, ξοδεύει τόση ενέργεια, ύλη, κολοκύθια ... γιατί; Για να έχει μια «ψείρα» τη γη. Ε, ας έκαμνε τη γη, ας έβαζε και φωτορυθμικά στον ουρανό το βράδυ ... οικονομία. Γιατί να κάνει όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν; Έκανε όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν γιατί άλλο ήταν το σχέδιο Του. Και είναι. Το σχέδιο Του είναι η γη να είναι απλώς εξέδρα εκτόξευσης. Να έρχομαι στη γη, να γεμίζω θεία Χάρη, να περνάω το όριο ... ξέρετε, όπως στη Φυσική, ας πούμε, έχουμε τα όρια, δηλαδή, το νερό είναι υγρό, το ζεσταίνουμε, ζεσταίνουμε, ζεσταίνουμε, όταν περάσει το όριο, τους 100 βαθμούς, γίνεται αέριο, το κρυώνουμε, κρυώνουμε, κρυώνουμε, όταν περάσει το όριο, τους 0 βαθμούς, τους 4, γίνεται στερεό. Ε, έτσι είναι και ο άνθρωπος. Όλοι έχουμε θεία Χάρη τώρα, μετά τη πτώση. Ας πούμε ότι έχουμε 1 με 2 κιλά. Αν φτάναμε να μην έχουμε καθόλου θα ήμασταν ξέρετε σε ποια φάση; Εκεί που είναι ο άλλος λίγο πριν αυτοκτονήσει, βαρεμένος, κλαταρισμένος, δεν γουστάρω τίποτε, δεν υπάρχει τίποτε, άι σιχτίρ ... μπαμ! Και φεύγω. Αν χάσουμε εντελώς τη θεία Χάρη αυτό τον ψυχισμό θα έχουμε. Δεν ξέρω αν θα αυτοκτονήσουμε ή όχι, αλλά αυτό τον ψυχισμό θα έχουμε. Την απόλυτη κατάθλιψη. Εντάξει. Αλλά αυτή η θεία Χάρη που έχουμε, 1 με 2 κιλά, δεν αρκεί για να ζωντανέψει, για να βάλει μπρος στην ψυχή. Η ψυχή είναι παγωμένη, είναι νεκρή, δεν αισθάνεται, δεν λειτουργεί. Λειτουργεί μόνο το σώμα, όσο λειτουργεί. Αν φτάσουμε να πάρουμε Χάρη πάνω από 10 κιλά, τότε αρχίζει και λειτουργεί η ψυχή, τότε αρχίζει και βλέπει ο άνθρωπος ... δηλαδή αν λειτουργούσε η ψυχή μου θα σε έβλεπα και θα σου έλεγα είσαι φιλάργυρος, είσαι φιλόδοξος, σ’ αρέσει αυτό, εκείνο, το άλλο, θα το έβλεπα, πώς βλέπεις την φαλάκρα μου; Θα έβλεπες το κουσούρι μου στη ψυχή. Όταν λειτουργεί η ψυχή βλέπει και αγγέλους, βλέπει και Θεό. Αν λοιπόν ο άνθρωπος έμενε μέσα στον Παράδεισο, όταν θα περνούσε τους 10 βαθμούς θεία Χάρη θα μεταμορφωνόταν και το σώμα, θα έτρωγε από το δένδρο της ζωής, λέει, το λέει έτσι το παραμύθι, ας πούμε, δηλαδή και το σώμα του θα έβγαινε από την «σαν ζώο» κατάσταση, δεν θα είχε ανάγκη ούτε από ατμόσφαιρα, ούτε τροφή, ούτε βαρύτητα, ούτε τίποτε και θα μπορούσε να ζει σε όλο το σύμπαν. Ο Πολικός αστέρας, απέχει 40.000 έτη φωτός, να πω Πολικός αστέρας και να βρεθώ αυτή τη στιγμή στον Πολικό αστέρα. Οι άγγελοι έτσι είναι. Έτσι θα ήταν και ο άνθρωπος. Γι’ αυτό έκανε όλο αυτό το σύμπαν ο Θεός. Αυτή είναι η καλή άποψη του Θεού για τον άνθρωπο, το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτό το σχέδιο δεν χάθηκε, πήρε αναβολή, λόγω της βλακείας μας. Και αυτή η αναβολή είναι μέχρι την Δευτέρα Παρουσία. Από εκεί και μετά θέλουμε δεν θέλουμε θα χορέψουμε σε αυτό το ρυθμό, στην άλλη κατάσταση. Απλώς επειδή δεν θέλαμε, μας έκανε το χατίρι να μας δώσει λίγο χρόνο, να δούμε τι σημαίνει αυτό που θέλαμε. Και μετά, θέλουμε, δεν θέλουμε, θα κάνει το δικό Του, μετά τη Δευτέρα Παρουσία.

Πού τα ξέρουμε όλα αυτά που λέμε στην Εκκλησία; Άρες μάρες κουκουνάρες ... Ε, ναι, όλα όσα μας λέει η Εκκλησία είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, δηλαδή. Δεν τα βλέπεις πουθενά, δεν τα βλέπεις γύρω σου. Που τα ξέρει η Εκκλησία και τα λέει; Από αυτούς εδώ. Είναι οι άγιοι που λένε ότι έχουν εμπειρία, και τα βλέπουν, και μας τα λένε. Θα μου πείτε: «ωραία, κι εγώ τώρα τι θα κάνω; Θα τα χάφτω όλα αυτά που μου λένε;» Όχι! Δεν είναι αυτό η πρόταση της Εκκλησίας, η πρόταση του Χριστού. Η πρόταση Του είναι «έρχου και ίδε», έλα και δοκίμασε, «γεύσασθε και ίδετε», φάτε και δοκιμάστε, και γνωρίστε. Δηλαδή, είναι σαν να σου λέω, ξέρεις ... έχεις στα δόντια σου πρόβλημα, ας πούμε, σου λέω να ένας καλός οδοντίατρος εκεί. Έχεις εσύ δέκα δόντια σάπια, ας πούμε. Ε, τι κάνεις; Πας να σου κάνει το ένα δόντι, κάτι να κάνει να δεις, δοκιμάζεις δηλαδή, να δεις αν είναι εντάξει. Και αν τον αισθανθείς, όσο μπορείς, ότι είναι εντάξει συνεχίζεις. Ε, αυτό ζητάει η Εκκλησία. Μπες μέσα στο «σύστημα» να δεις, θεραπεύεσαι λίγο; Παίρνεις λίγο ζωντάνια; Διορθώνεται λίγο η τρέλα σου; Τρέφεσαι λίγο; Ε, άμα τρέφεσαι λίγο μετά αρχίζεις και σιγουρεύεσαι ότι «δουλεύει» το «πράγμα». Πάντως οι άγιοι αυτό ισχυρίζονται, ότι δεν λένε ότι τους κατέβει, αλλά ότι λένε ότι βλέπουν.

Οι άγιοι βλέπουν, παρατηρούν και μετά διηγούνται, περιγράφουν, εξηγούν όσο είναι δυνατόν αυτά που είδαν. Όπως ο αστρονόμος και κάθε επιστήμονας που μιλάει εμπειρικά.

Από την άλλη μεριά ότι τους κατέβει λένε ... Οι αιρετικοί στοχάζονται, νομίζουν, εικάζουν, και μετά χτίζουν ένα λογικοφανές οικοδόμημα, μια ιδεολογία. Στηρίζονται στη φαντασία τους κι όχι σε εμπειρικά δεδομένα, φιλοσοφούν. Δεν είναι κακό πράγμα να φιλοσοφείς, να σκέφτεσαι, να στοχάζεσαι, να φαντάζεσαι, να νομίζεις, να εικάζεις ... Μπορείς όμως να πας στο φεγγάρι με διαστημόπλοιο με το τι φαντάζεσαι εσύ; Πρέπει να βάλεις κάτω τη Φυσική, να μάθεις τους νόμους, να μάθεις πως είναι η κατάσταση για να μπορέσεις να την ελέγξεις. Ε, οι αιρετικοί, αυτοί που η Εκκλησία τους λέει αιρετικούς, αυτό το λάθος κάνουν. Αντί να δουν και μετά να μιλήσουν, ή τουλάχιστον αντί να ακούσουν αυτούς που βλέπουν και μετά να μιλήσουν, αρχίζουν και λένε: «εγώ νομίζω». Δηλαδή οι αιρετικοί νομίζουν ότι δεν χρειάζονται την εμπειρία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να αποκτήσουν σωστό νόημα οι διάφοροι όροι, νομίζουν ότι μπορούν να κατανοούν τους όρους χωρίς να υπάρχει ανάγκη να έχει προηγηθεί εμπειρία.


	Βιβλίο Α' Λυκείου



	Βιβλίο Β' Λυκείου



	Βιβλίο Γ' Λυκείου



	Αγία Τριάδα ...



	Διόνυσος ...



	Περιπτώσεις πλαστογράφησης της Ιστορίας



	Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

Valentine's Day ....:

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

Make Love not Lesson: ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ, ΟΧΙ ΜΑΘΗΜΑ

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

2. ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2013

ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΜΑΤΑ:

ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

Κική Δημουλά:

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Θεοδοσία Τσάτσου "Σε θέλω"

Zaz: «Je Veux» («Θέλω»)

Φοίβος Δεληβοριάς:«ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ»

Μανώλης Λιδάκης:"Ο Γλάρος"

ACTIVE MEMBER: "ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ"

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας:"Τερατάκια τσέπης"

Υπόγεια Ρεύματα:«Μ' αρέσει να μη λέω πολλά

TEXAS "I Don't Want A Lover"

FFC:"Παραμύθι"

Θεοδοσία Τσάτσου:Είμαστε στο peak

Νίκος Πορτοκάλογλου: "Άντε καρδιά μου"

Ελένη Βιτάλη "Περπατούσα αφηρημένη"

Dead can Dance:"Saltarello"

Medieval music: "Saltarello" by Arany Zoltán

ΧΑΡΕΙΤΕ! ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ

Ημισκούμπρια:"Η Πεντάμορφη και ο Αστέρας"

Η Αλήθεια είναι άχρωμη

Portishead:Glory Box

Μιχάλης Εμιρλής:"Η αιτία του κακού"

Δεν έχει τέλος η αγάπη

Λιζέτα Καλημέρη:"Οι λαθροκυνηγοί"

Joe Cocker "Unchain My Heart"

Άλκηστις Πρωτοψάλτη "Τώρα λέει η καρδιά"

Λιζέτα Καλημέρη:"Οι τρεις ανθοί "

Τρύπες: "Το τραίνο"

Μιχάλης Χατζηγιάννης: "Ανάποδα"

Διονύσης Σαββόπουλος:Παράβαση από τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη

Λιζέτα Καλημέρη:"Του έρωτα και τ' ουρανού"

ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΤΣΑΤΣΟΥ:"ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ"

Marie Ortal Malka:Chacun Pense Á Soi(Everyone Thinks Of Themselves)

Άλκηστις Πρωτοψάλτη "Ο άγγελος μου"

Διονύσης Σαββόπουλος: "Ο παλιάτσος κι ο ληστής"

Τρύπες: "Ταξιδιάρα ψυχή"

Rous Marionetes new song 2010

Κίτρινα Ποδήλατα:"Άμα τα πάρω ..."

ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ

ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ

"ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"

ΡΩΜΑΙΟΙ, αρχαίοι, του Μεσσαίωνα και σύγχρονοι

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΡΕΜΤΖΕΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΠΕΛΑΓΙΑ"

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

ΜΝΗΜΗΣ ΧΑΡΙΝ

Φώτης Λυκούρας

Συνολικές προβολές σελίδας

Θεοδοσία Τσάτσου
"Σε θέλω"

Φοίβος Δεληβοριάς:
«ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ»

Μανώλης Λιδάκης:
"Ο Γλάρος"

ACTIVE MEMBER:
"ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ"

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας:
"Τερατάκια τσέπης"

Υπόγεια Ρεύματα:
«Μ' αρέσει να μη λέω πολλά

TEXAS
"I Don't Want A Lover"

FFC:
"Παραμύθι"

Θεοδοσία Τσάτσου:
Είμαστε στο peak

Νίκος Πορτοκάλογλου:
"Άντε καρδιά μου"

Ελένη Βιτάλη
"Περπατούσα αφηρημένη"

Dead can Dance:
"Saltarello"

Ημισκούμπρια:
"Η Πεντάμορφη και ο Αστέρας"

Portishead:
Glory Box

Μιχάλης Εμιρλής:
"Η αιτία του κακού"

Λιζέτα Καλημέρη:
"Οι λαθροκυνηγοί"

Joe Cocker
"Unchain My Heart"

Άλκηστις Πρωτοψάλτη
"Τώρα λέει η καρδιά"

Λιζέτα Καλημέρη:
"Οι τρεις ανθοί "

Τρύπες:
"Το τραίνο"

Μιχάλης Χατζηγιάννης:
"Ανάποδα"

Διονύσης Σαββόπουλος:
Παράβαση από τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη

Λιζέτα Καλημέρη:
"Του έρωτα και τ' ουρανού"

ΘΕΟΔΟΣΙΑ ΤΣΑΤΣΟΥ:
"ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ"

Marie Ortal Malka:
Chacun Pense Á Soi
(Everyone Thinks Of Themselves)

Άλκηστις Πρωτοψάλτη
"Ο άγγελος μου"

Διονύσης Σαββόπουλος:
"Ο παλιάτσος κι ο ληστής"

Τρύπες:
"Ταξιδιάρα ψυχή"

Rous
Marionetes new song 2010

Κίτρινα Ποδήλατα:
"Άμα τα πάρω ..."