ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2013

		Το νόημα των Γιορτών: Το νόημα των Χριστουγέννων είναι αυτό που βλέπουμε στην εικόνα: Ο Χριστός γεννιέται σε μια σκοτεινή σπηλιά. Σκοτεινή σπηλιά η καρδιά μας. Με τη Βάπτιση ο Χριστός γεννιέται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Αν όμως δεν στραφούμε με τη μετάνοια και τη προσευχή, με τη ζωή μέσα στην Εκκλησία, προς την καρδιά μας δεν πρόκειται να το αισθανθούμε ότι έχει μέσα μας γεννηθεί ο Χριστός. Είναι σαν να μας έχουν δόσει ένα βιβλιάριο Τραπέζης με εκατομμύρια. Αν δεν πάμε στην Τράπεζα να βγάλουμε λεφτά μπορούμε παρόλο που έχουμε το βιβλιάριο να πεθάνουμε από την πείνα. Αν δεν μπούμε μέσα στην Εκκλησία να ενεργοποιήσουμε το χάρισμα του Βαπτίσματος δεν καταλάβουμε, δεν θα αισθανθούμε ποτέ τον Χριστό μέσα μας. Το νόημα των Θεοφανείων είναι πάλι αυτό που βλέπουμε στην εικόνα: Ο Χριστός βαπτίζεται. Η βάπτιση συμβολίζει τον θάνατο. Μπαίνει ένας άνθρωπος και χάνεται μέσα στο νερό. Για να ζήσουμε δηλαδή τη ζωή του Χριστού, για να γίνει μέσα μας η Ζωή του Χριστού δική μας ζωή, πρέπει να πεθάνει ο παληός άνθρωπος, να φύγει ο εγωισμός μας, να απελευθερωθούμε από τον εαυτό μας, το προσωπείο, τη μάσκα, τα διάφορα θελήματα μας, το εγώ μας και τότε θα αρχίσουμε να νιώθουμε ζωντανό τον Χριστό μέσα μας και σιγά-σιγά θα γίνει "άνδρας τέλειος" μέσα μας, θα γίνει η Ζωή Του ζωή μας. Δια καταδύσεως η προς τον Θεόν ημών άνοδος γίνεται (Όρθρος Θεοφανείων, 6ης Ιανουαρίου, Στιχηρά Ιδιόμελα, εις τους Αίνους). Ο καταβάς, ούτος και ο αναβάς (Προς Εφεσίους 4, 10). Συχνά ξεχνάμε το νόημα της γιορτής που είναι η ταφή του ΕΑΥΤΟΥ και τη χρησιμοποιούμε για την καλλιέργεια του ΕΓΩΙΣΜΟΥ. Με αφορμή τον ανόητο τρόπο με τον οποίο γιορτάζουμε απλώς επαναλαμβάνουμε την προσκύνηση του ΕΑΥΤΟΥ. Όμως τα δικαιώματα μας, το θέλημα μας είναι τείχος χάλκινο ανάμεσα σε μας και τον Θεό (Αββάς Ποιμήν, Γεροντικό). Η έκφραση "τείχος χάλκινο" προέρχεται από την εποχή του χαλκού, πριν την εποχή του σιδήρου, τότε που το ισχυρότερο, το αδιαπέραστο τείχος ήταν το χάλκινο. Υπήρχαν άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη; Μέχρι να έρθει ο Χριστός, λόγω του προβλήματος που είχε δημιουργηθεί με τον Αδάμ και την Εύα, είχε χαθεί ο τρόπος να μπορεί ο άνθρωπος να κρατάει τη θεία Χάρη, δηλαδή, μέσα του, η καρδιά του, ας πούμε ήταν σαν δεξαμενή που είχε χάσει τη στεγανότητα και δεν μπορούσε να κρατάει το νερό που δεχόταν. Ο Αδάμ όταν δημιουργήθηκε η «δεξαμενή» του είχε στεγανότητα και με την πτώση η «δεξαμενή» έχασε τη στεγανότητα. Λόγω της πτώσης κυριαρχούσε ο θάνατος. Και πριν την πτώση μπορούσε ο άνθρωπος να φτάσει στη θέωση αλλά παρόλα αυτά κυριαρχούσε πάνω του ο θάνατος και στην εδώ ζωή και μετά θάνατον πήγαιναν όλοι, και οι Δίκαιοι, στον Άδη, σε κατάσταση χωρίς να αισθάνονται το Φως του Θεού, σε σκοτάδι. Υπήρχαν άγιοι στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι ενώ μπορούσε να καθαρίσει η καρδιά, ενώ μπορούσε να γεμίσει «νερό» (θεία Χάρη), δεν μπορούσε η καρδιά να κρατήσει το «νερό», άδειαζε γρήγορα. Γέμιζε «νερό» αλλά δεν μπορούσε να το κρατήσει. Δηλαδή έπαιρναν θεία Χάρη, όταν λέμε θεία Χάρη εννοούμε, ζωή, ζωντάνια, τρέλα ... , ζούσαν αυτή τη Χάι κατάσταση και μετά την έχαναν εντελώς. Και ήσαν πλέον σε χειρότερη θέση από ότι οι απλοί άνθρωποι, δηλαδή, σαν να λέμε, άλλο είναι ένα γυφτάκι που μεγαλώνει στα πεζοδρόμια, αυτό τον τρόπο ζωής μόνο έχει γνωρίσει, κι άλλο ένα βασιλόπουλο που θα τα χάσει αυτά που είχε και θα βρεθεί στο πεζοδρόμιο. Την ίδια κατάσταση ζουν αλλά ο ένας το ζει πολύ πιο βαριά αυτό που ζει. Έτσι ήταν οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης και γι’ αυτό έκαμναν ... ξέρετε, συνήθως, οι θεολόγοι, οι παπάδες, οι χριστιανοί, τα διαβάζουμε στη Βίβλο αυτά, θα σας πω τώρα πια, και κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε, τα προσπερνάμε γρήγορα γιατί λέμε, αμάν τώρα αυτό πώς εξηγείται; Εξηγείται με αυτό το πράγμα, με το ότι η καρδιά του ανθρώπου μετά την πτώση και πριν τον ερχομό του Χριστού, πριν το Βάπτισμα, έχει καταντήσει σαν δεξαμενή που έχει χάσει τη στεγανότητα της και δεν μπορεί να κρατήσει νερό, τη θεία Χάρη. Πια κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε; Ποια κάνουμε πως δεν βλέπουμε; Παράδειγμα πρώτο: Σολομώντας, άγιος, προφήτης, έχτισε το Ναό, έχει γράψει βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, είχε 700 γυναίκες και 300 παλακίδες, δηλαδή, τηλέφωνο και έλα ... Στα γεράματα του παρασύρθηκε από κάποιες που ήσαν ειδωλολάτρισσες στην ειδωλολατρεία. Κι όμως είναι άγιος, γιατί; Καθάρισε την καρδιά του, γέμισε θεία Χάρη, αλλά, το άλλο δεν ήταν στο χέρι του, δεν μπορούσε να την κρατήσει, οπότε όταν την έχασε την Χάρη ήταν πιο «λυσσασμένος» από ότι ο απλός ο άνθρωπος, για τα πάθη, για όλα αυτά. Άλλο παράδειγμα, Δαβίδ. Όλοι οι Ψαλμοί είναι δικοί του. Σε κάθε ακολουθία λέμε προσευχές του Δαβίδ, κάθε όρθρο, κάθε εσπερινό, ξέρετε τι έκανε; Ερωτεύτηκε τη γυναίκα ενός στρατηγού του, και καλά μέχρι εκεί. Ο στρατηγός ήταν στον πόλεμο, για τον Δαβίδ, για τον βασιλιά του πολεμούσε, καλά μέχρι εκεί. Την πήρε ο Δαβίδ την γυναίκα του στρατηγού, έκανε τη δουλειά ... άι καλά μέχρι εκεί ... Φοβήθηκε ο Δαβίδ, σου λέει τώρα αυτή θα μείνει έγκυος, ο άνδρας είναι στον πόλεμο, θα προδοθεί η υπόθεση, για να την καλύψουμε. Του στέλνει του στρατηγού αγγελιοφόρους, μεγάλε ευχαριστώ πολύ, μπράβο είσαι γενναίος, είσαι φοβερός, πάρε μια εβδομάδα άδεια, έλα στο σπίτι σου να ξεκουραστείς ... για να το καλύψει, για να φανεί ότι το παιδί θα είναι δικό του. Ο άλλος, ο μπούφος, ο στρατηγός, όχι βασιλιά μου, εγώ για σένα, δεν παρατάω τον πόλεμο, δεν έρχομαι, δεν παίρνω άδεια, θα κάτσω εδώ. Είδε κι απόειδε ο Δαβίδ, δεν ερχόταν ο άλλος ... κι έκανε κάτι ακόμα καλύτερο ... πόλεμο θέλεις; Τον έστειλε χαμένη μάχη, σκοτώθηκε και πήρε τη γυναίκα του! Έρχεται μετά ο προφήτης, κάποιος προφήτης, ο Νάθαν, πάει και του λέει του Δαβίδ: Βασιλιά μου έχουμε ένα πρόβλημα, ένας τσέλιγκας εδώ πέρα στη περιοχή που δεν ξέρει πόσα έχει πρόβατα, πήγε από έναν ταλαίπωρο που είχε μια προβατίνα και του την πήρε. Νευριάζει ο Δαβίδ, ποιος είναι αυτός; Φέρτον εδώ πέρα να τον δικάσουμε να τον κάνουμε ... Βασιλιά μου, του λέει ο προφήτης, εσύ είσαι! Εσύ το έκανες αυτό! Το κατάλαβε ο Δαβίδ, μετάνιωσε κι έγινε και κάτι παράξενο. Του άφησε ο Θεός να ζήσει με αυτή τη γυναίκα. Και ο Σολομώντας είναι γιος αυτής της γυναίκας, του στρατηγού του που σκότωσε κι έκανε ... Κοιτάξτε της Εκκλησίας τα «πράγματα» είναι παράξενα, δεν εξηγούνται με την ανθρώπινη λογική. Εξήγηση υπάρχει, αλλά πρέπει να την ψάξεις να την βρεις, να γνωρίσεις τον τρόπο που ζουν οι άγιοι, ο Θεός, άλλη εμπειρία, διαφορετικά δεδομένα. Ακούν αυτές τις ιστορίες οι χριστιανοί και λένε, αμάν ρεζίλι θα γίνουμε, σε ποιους να τα πούμε αυτά, άσε δεν τα λέμε. Ε, η εξήγηση είναι αυτή εδώ, ότι αυτός ο άνθρωπος παίρνει τη θεία Χάρη, ξεχειλώνει να το πούμε ο ψυχισμός του, παίρνει από τη θεία Χάρη ζωντάνια και ζωή αλλά μετά δεν μπορεί να την κρατήσει γιατί είναι προ Χριστού, γιατί κυριαρχεί ο θάνατος, ο χωρισμός των ανθρώπων από τον Θεό. Χάνει τη θεία Χάρη και τότε είναι πολύ πιο «λυσσασμένος» από έναν απλό άνθρωπο, τρελαμένος με τα πάθη και με όλα αυτά. Άλλο ένα παραδειγματάκι: ο Αβραάμ. Η γυναίκα του η Σάρρα ήταν όμορφη. Όταν ήσαν ακόμη στα νιάτα τους, που ήταν όμορφη, δεν είχε γεράσει, έπεσε πείνα στη Παλαιστίνη και χρειάστηκε να πάνε μετανάστες στην Αίγυπτο. Τι της λέει της γυναίκας του; Κοίταξε, αγαπημένη μου γυναίκα, τώρα εδώ πέρα που θα πάμε ... εσύ είσαι ωραία. Θα με σκοτώσουν για να σε πάρουν. Γι’ αυτό λοιπόν θα πούμε ότι είμαι αδελφός σου! Πηγαίνουν στην Αίγυπτο, υποτίθεται είναι αδέλφια, ένας άρχοντας Αιγύπτιος, την είδε που ήταν ωραία, την ήθελε, την παίρνει την γυναίκα του Αβραάμ. Το βράδυ του έρχεται άγγελος του Αιγύπτιου και το φοβερίζει, του λέει διώξε την γιατί είναι γυναίκα του Αβραάμ. Τα χρειάστηκε ο Αιγύπτιος. Την άλλη μέρα πάει στον Αβραάμ, του λέει, τι μου έκανες ρε, με έβαλες σε τέτοιο κίνδυνο θα με σκότωνε ο άγγελος επειδή σου πήρα τη γυναίκα, γιατί δεν μου είπες ότι είναι γυναίκα σου; Θα με σκοτώνατε λέει ο Αβραάμ αν σας έλεγα ότι είναι γυναίκα μου! Λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, που ανθρώπινα δηλαδή είναι ντιπ ξεφτίλα, πήγε κι έκανε νταβατζηλίκι τη γυναίκα του ... ε, αυτός έχει δώσει το όνομα του στον Παράδεισο. Ο Παράδεισος λέγεται, κόλποι του Αβραάμ, αγκαλιά του Αβραάμ. Γιατί; Γι’ αυτό ... επειδή η χαθεί η «στεγανότητα» της καρδιάς και έχανε τη θεία Χάρη. Μετά τον Χριστό θα ήταν η καρδιά του γεμάτη θεία Χάρη και δεν τον ένοιαζε και να τον σκοτώσουν, και να τον βασανίσουν όπως έγινε με τους αγίους μάρτυρες. Στην Παλαιά Διαθήκη όμως είχαν θεία Χάρη, μετά από λίγο την χάνανε και βρισκόντουσαν σε χειρότερη θέση από τον μέσο άνθρωπο. Κι ένα σύγχρονο. Έχουμε το Άγιο Όρος. Καλόγερος μπορείς να γίνεις και αλλού, αλλά έχουμε κι ένα μέρος όπου απομονώνεσαι εντελώς. Ένας λόγος που το υιοθέτησε αυτό η Εκκλησία είναι για να γλυτώσει η κοινωνία από τις παρενέργειες ... Τι δηλαδή; Στη πορεία προς τον Χριστό, αν αρχίσει ο άνθρωπος να ... άμα φτάσει να δει τον Χριστό, σβήνουν όλα τα ανθρώπινα δεδομένα, και τα κακά και τα καλά. Δηλαδή ένας άνθρωπος που έχει δει τον Χριστό και μετά χάσει τον Χριστό και γίνει απλός άνθρωπος, χάσει τη θεία Χάρη δηλαδή, γίνεται χειρότερος από έναν κοινό άνθρωπο, γιατί; Γιατί ο κοινός άνθρωπος έχει τουλάχιστον την συνείδηση την ανθρώπινη, την ηθική συνείδηση εννοώ, δηλαδή, «δεν κάνει αυτό», «δεν κάνει εκείνο», «δεν κάνει το άλλο». Ο άνθρωπος που έχει φτάσει να δει τον Χριστό, στην πορεία για να Τον δει, πρέπει να σβήσει τα ανθρώπινα δεδομένα, την ανθρώπινη συνείδηση, οτιδήποτε, τη γνώση του καλού και του κακού, να τα σβήσει όλα αυτά. Οπότε αν μετά ... γι’ αυτό ... αν θυμάστε μια εικόνα από την Παλαιά Διαθήκη: η γυναίκα του Λωτ, τι εντολή πήρε ο Λωτ όταν έβγαινε από τα Σόδομα και το Γόμορρα; Αυτό το νόημα είχε εκείνη η εντολή, γιατί αλλιώς ήταν ανωμαλία, τι βλακεία εντολή τους έδωσε δηλαδή; Τους είπε ο Θεός ότι θα φύγετε τώρα. Θα καούν τα Σόδομα, αλλά όποιος γυρίσει να τα δει, θα μείνει στήλη άλατος. Τέρμα, θα πεθάνει. Και η γυναίκα ήταν περίεργη, γύρισε, κι έμεινε στήλη άλατος. Ανόητο δεν φαίνεται; Ποιο είναι το νόημα αυτού του πράγματος; Αυτό για το οποίο μιλάμε τώρα. Τι δηλαδή; Αν βγει κανείς από τα Σόδομα και τα Γόμορρα, αν δηλαδή καθαρίσει την καρδιά του και πάει στον Χριστό, και γεμίσει η καρδιά του με θεία Χάρη, έχει σβήσει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, έχει σβήσει τα ανθρώπινα δεδομένα, έχει σβήσει την ηθική συνείδηση. Αν λοιπόν μετά από αυτό αρνηθεί τον Χριστό και ξαναβρεθεί χωρίς θεία Χάρη θα είναι το απόλυτο θηρίο, θα είναι ο διάβολος ο ίδιος, δηλαδή, στήλη άλατος, νεκρός, τέρμα. Γι’ αυτό η Εκκλησία πήγε τους καλόγερους μαζεμένους κάπου, ώστε κι αν αποτύχει κανείς, ε, να είναι εκεί μέσα να μη μας ... δημιουργεί προβλήματα στη κοινωνία. Δεξιά, γιατί είναι μαύρη η δεξαμενή, γιατί δεν έχει μέσα νερό, αφού ο Χριστός έφερε την αποκατάσταση της στεγανότητας της δεξαμενής, την έκανε και πηγάδι, να έχει δικό της νερό, δηλαδή, να είναι Σώμα Χριστού, γιατί είναι μαύρη η δεξαμενή στο βαπτισμένο νήπιο; Γιατί αυτό, το ότι η δεξαμενή παραμένει στεγνή, μαύρη, είναι η δικαιολογία που δέχτηκαν οι άγιοι να γίνεται ο νηπιοβαπτισμός, να βαπτίζονται τα μωρά. Κανονικά δεν έπρεπε να δεχτούν οι άγιοι τον νηπιοβαπτισμό. Γιατί δεν έπρεπε να δεχτούν; Οι άγιοι δεν έπρεπε να δεχτούν να επιτραπεί να βαπτίζονται μωρά, γιατί το βασικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου είναι η ελευθερία. Πρέπει να επιλέξεις. Αλλά το δέχτηκαν αυτό να γίνεται στα μωρά γιατί ξέρουν ότι συμβαίνει αυτό εκεί πέρα. Δηλαδή το Βάπτισμα κάνει τη δουλειά του, διορθώνει τη στεγανότητα, το κάνει πηγάδι, αλλά δεν ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αν ο άνθρωπος δεν θελήσει. Βαπτισμένοι είμαστε, έχει κανείς αισθανθεί μέσα του ... ξέρετε τι σημαίνει βαπτισμένος; Ενωμένος με τον Χριστό! Αυτό που γίνεται ο άγιος στη θέωση! Αυτό γίνεται με τη Βάπτιση. Έχουμε γίνει Σώμα Χριστού! Έχουμε γίνει ένα με τον Χριστό! Πού είναι αυτό; Ποιος Χριστός, και ποια Παναγία; Βλέπει κανείς μέσα του κάτι από όλα αυτά; Θείες Χάρες, Χριστούς και τέτοια; Ή τουλάχιστον βλέπει κάποια διαφορά από έναν αβάπτιστο; Πήγαν μέσα τα παιδιά τώρα και μιλάνε με Πορτογαλία, με μαθητές από την Πορτογαλία. Αβάπτιστοι είναι εκείνοι με τη δικιά μας λογική, δεν ισχύει το δικό τους βάπτισμα. Βλέπεις καμιά διαφορά; Ίδια τρέλα κι εκείνα, ίδια τρέλα κι εγώ. Δεν έχουμε καμιά διαφορά. Αν μιλήσω με έναν Τούρκο, Άγγλο, Γάλλο, Πορτογάλο, το ίδιο πράγμα βλέπω. Γι’ αυτό επέτρεψαν να βαπτίζονται μωρά, γιατί ξέρουν ότι ο Χριστός δεν ενεργεί μέσα στον άνθρωπο αν ο άνθρωπος δεν θέλει. Το Βάπτισμα είναι ένα εφόδιο αν θέλει ο άνθρωπος να το αξιοποιήσει. Αν ο άνθρωπος δεν θέλει σαν να μην έγινε είναι, οπότε δεν έχουμε πρόβλημα να βαπτίσουμε ένα μωρό. Έχουμε μια λέξη: Ευδοκία. Εμφανίζεται στη Γέννηση. Οι άγγελοι ψάλλουν: «δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ΕΥΔΟΚΙΑ». Εμφανίζεται στη Βάπτιση. Λέει ο Πατέρας: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπημένος στον οποίο ΕΥΔΟΚΗΣΑ». Τι σημαίνει αυτή η λέξη, ευδοκία; Ευ – δοκώ, δηλαδή, η σωστή άποψη. Δηλαδή σαν να μας λέει στη Βάπτιση ο Πατέρας: «εσείς τώρα έχετε συνηθίσει να νομίζεται ότι αυτή η ζωή είναι φυσιολογική για τον άνθρωπο, να γεννιέται, να πεινάει, να κοιμάται, να ξυπνάει, να πεθαίνει, να αρρωσταίνει ... Δεν είναι αυτό το σχέδιο μου για σας. Το σχέδιο μου είναι αυτό! (ο Χριστός). Αν με ακούγατε, ή αν με ακούσετε θα γίνετε σαν τον Χριστό, όχι μόνο ο Ίδιος να μην έχει ανάγκη, να ανασταίνει, να θεραπεύει». Δηλαδή, όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν ... μας λένε οι άγιοι ότι σκοπός της δημιουργίας είναι ο άνθρωπος. Ωραία. Αν αυτό είναι έτσι, ο Θεός είναι πολύ σπάταλος! Πολύ σπάταλος! Δηλαδή έχει κάνει ένα τεράστιο σύμπαν, ξοδεύει τόση ενέργεια, ύλη, κολοκύθια ... γιατί; Για να έχει μια «ψείρα» τη γη. Ε, ας έκαμνε τη γη, ας έβαζε και φωτορυθμικά στον ουρανό το βράδυ ... οικονομία. Γιατί να κάνει όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν; Έκανε όλο αυτό το τεράστιο σύμπαν γιατί άλλο ήταν το σχέδιο Του. Και είναι. Το σχέδιο Του είναι η γη να είναι απλώς εξέδρα εκτόξευσης. Να έρχομαι στη γη, να γεμίζω θεία Χάρη, να περνάω το όριο ... ξέρετε, όπως στη Φυσική, ας πούμε, έχουμε τα όρια, δηλαδή, το νερό είναι υγρό, το ζεσταίνουμε, ζεσταίνουμε, ζεσταίνουμε, όταν περάσει το όριο, τους 100 βαθμούς, γίνεται αέριο, το κρυώνουμε, κρυώνουμε, κρυώνουμε, όταν περάσει το όριο, τους 0 βαθμούς, τους 4, γίνεται στερεό. Ε, έτσι είναι και ο άνθρωπος. Όλοι έχουμε θεία Χάρη τώρα, μετά τη πτώση. Ας πούμε ότι έχουμε 1 με 2 κιλά. Αν φτάναμε να μην έχουμε καθόλου θα ήμασταν ξέρετε σε ποια φάση; Εκεί που είναι ο άλλος λίγο πριν αυτοκτονήσει, βαρεμένος, κλαταρισμένος, δεν γουστάρω τίποτε, δεν υπάρχει τίποτε, άι σιχτίρ ... μπαμ! Και φεύγω. Αν χάσουμε εντελώς τη θεία Χάρη αυτό τον ψυχισμό θα έχουμε. Δεν ξέρω αν θα αυτοκτονήσουμε ή όχι, αλλά αυτό τον ψυχισμό θα έχουμε. Την απόλυτη κατάθλιψη. Εντάξει. Αλλά αυτή η θεία Χάρη που έχουμε, 1 με 2 κιλά, δεν αρκεί για να ζωντανέψει, για να βάλει μπρος στην ψυχή. Η ψυχή είναι παγωμένη, είναι νεκρή, δεν αισθάνεται, δεν λειτουργεί. Λειτουργεί μόνο το σώμα, όσο λειτουργεί. Αν φτάσουμε να πάρουμε Χάρη πάνω από 10 κιλά, τότε αρχίζει και λειτουργεί η ψυχή, τότε αρχίζει και βλέπει ο άνθρωπος ... δηλαδή αν λειτουργούσε η ψυχή μου θα σε έβλεπα και θα σου έλεγα είσαι φιλάργυρος, είσαι φιλόδοξος, σ’ αρέσει αυτό, εκείνο, το άλλο, θα το έβλεπα, πώς βλέπεις την φαλάκρα μου; Θα έβλεπες το κουσούρι μου στη ψυχή. Όταν λειτουργεί η ψυχή βλέπει και αγγέλους, βλέπει και Θεό. Αν λοιπόν ο άνθρωπος έμενε μέσα στον Παράδεισο, όταν θα περνούσε τους 10 βαθμούς θεία Χάρη θα μεταμορφωνόταν και το σώμα, θα έτρωγε από το δένδρο της ζωής, λέει, το λέει έτσι το παραμύθι, ας πούμε, δηλαδή και το σώμα του θα έβγαινε από την «σαν ζώο» κατάσταση, δεν θα είχε ανάγκη ούτε από ατμόσφαιρα, ούτε τροφή, ούτε βαρύτητα, ούτε τίποτε και θα μπορούσε να ζει σε όλο το σύμπαν. Ο Πολικός αστέρας, απέχει 40.000 έτη φωτός, να πω Πολικός αστέρας και να βρεθώ αυτή τη στιγμή στον Πολικό αστέρα. Οι άγγελοι έτσι είναι. Έτσι θα ήταν και ο άνθρωπος. Γι’ αυτό έκανε όλο αυτό το σύμπαν ο Θεός. Αυτή είναι η καλή άποψη του Θεού για τον άνθρωπο, το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτό το σχέδιο δεν χάθηκε, πήρε αναβολή, λόγω της βλακείας μας. Και αυτή η αναβολή είναι μέχρι την Δευτέρα Παρουσία. Από εκεί και μετά θέλουμε δεν θέλουμε θα χορέψουμε σε αυτό το ρυθμό, στην άλλη κατάσταση. Απλώς επειδή δεν θέλαμε, μας έκανε το χατίρι να μας δώσει λίγο χρόνο, να δούμε τι σημαίνει αυτό που θέλαμε. Και μετά, θέλουμε, δεν θέλουμε, θα κάνει το δικό Του, μετά τη Δευτέρα Παρουσία. Πού τα ξέρουμε όλα αυτά που λέμε στην Εκκλησία; Άρες μάρες κουκουνάρες ... Ε, ναι, όλα όσα μας λέει η Εκκλησία είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, δηλαδή. Δεν τα βλέπεις πουθενά, δεν τα βλέπεις γύρω σου. Που τα ξέρει η Εκκλησία και τα λέει; Από αυτούς εδώ. Είναι οι άγιοι που λένε ότι έχουν εμπειρία, και τα βλέπουν, και μας τα λένε. Θα μου πείτε: «ωραία, κι εγώ τώρα τι θα κάνω; Θα τα χάφτω όλα αυτά που μου λένε;» Όχι! Δεν είναι αυτό η πρόταση της Εκκλησίας, η πρόταση του Χριστού. Η πρόταση Του είναι «έρχου και ίδε», έλα και δοκίμασε, «γεύσασθε και ίδετε», φάτε και δοκιμάστε, και γνωρίστε. Δηλαδή, είναι σαν να σου λέω, ξέρεις ... έχεις στα δόντια σου πρόβλημα, ας πούμε, σου λέω να ένας καλός οδοντίατρος εκεί. Έχεις εσύ δέκα δόντια σάπια, ας πούμε. Ε, τι κάνεις; Πας να σου κάνει το ένα δόντι, κάτι να κάνει να δεις, δοκιμάζεις δηλαδή, να δεις αν είναι εντάξει. Και αν τον αισθανθείς, όσο μπορείς, ότι είναι εντάξει συνεχίζεις. Ε, αυτό ζητάει η Εκκλησία. Μπες μέσα στο «σύστημα» να δεις, θεραπεύεσαι λίγο; Παίρνεις λίγο ζωντάνια; Διορθώνεται λίγο η τρέλα σου; Τρέφεσαι λίγο; Ε, άμα τρέφεσαι λίγο μετά αρχίζεις και σιγουρεύεσαι ότι «δουλεύει» το «πράγμα». Πάντως οι άγιοι αυτό ισχυρίζονται, ότι δεν λένε ότι τους κατέβει, αλλά ότι λένε ότι βλέπουν. Οι άγιοι βλέπουν, παρατηρούν και μετά διηγούνται, περιγράφουν, εξηγούν όσο είναι δυνατόν αυτά που είδαν. Όπως ο αστρονόμος και κάθε επιστήμονας που μιλάει εμπειρικά. Από την άλλη μεριά ότι τους κατέβει λένε ... Οι αιρετικοί στοχάζονται, νομίζουν, εικάζουν, και μετά χτίζουν ένα λογικοφανές οικοδόμημα, μια ιδεολογία. Στηρίζονται στη φαντασία τους κι όχι σε εμπειρικά δεδομένα, φιλοσοφούν. Δεν είναι κακό πράγμα να φιλοσοφείς, να σκέφτεσαι, να στοχάζεσαι, να φαντάζεσαι, να νομίζεις, να εικάζεις ... Μπορείς όμως να πας στο φεγγάρι με διαστημόπλοιο με το τι φαντάζεσαι εσύ; Πρέπει να βάλεις κάτω τη Φυσική, να μάθεις τους νόμους, να μάθεις πως είναι η κατάσταση για να μπορέσεις να την ελέγξεις. Ε, οι αιρετικοί, αυτοί που η Εκκλησία τους λέει αιρετικούς, αυτό το λάθος κάνουν. Αντί να δουν και μετά να μιλήσουν, ή τουλάχιστον αντί να ακούσουν αυτούς που βλέπουν και μετά να μιλήσουν, αρχίζουν και λένε: «εγώ νομίζω». Δηλαδή οι αιρετικοί νομίζουν ότι δεν χρειάζονται την εμπειρία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να αποκτήσουν σωστό νόημα οι διάφοροι όροι, νομίζουν ότι μπορούν να κατανοούν τους όρους χωρίς να υπάρχει ανάγκη να έχει προηγηθεί εμπειρία.