Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

		Η σταύρωση ήταν ο ένας φρικτός τρόπος θανάτωσης. Ο κατάδικος πέθαινε πάνω στο σταυρό αργά και πολύ επώδυνα. Η σταύρωση, εφαρμοζόταν από αρκετούς λαούς όπως οι Πέρσες, οι Ιουδαίοι, οι Καρχηδόνιοι, οι Έλληνες οι Ρωμαίοι κ.ά., από τον 6ο π.Χ. αιώνα έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το 519 π.X. ο Δαρείος ο Α', βασιλιάς των Περσών, σταύρωσε 3.000 πολιτικούς αντίπαλους του στην Βαβυλώνα. Άλλες αρχαίες πηγές αναφέρουν τη χρήση της σταύρωσης από τους Ινδούς (Διόδ. Σικ. 2.18.1), τους Ασσυρίους (Διόδ. Σικ. 2.1.10), τους Σκύθες (Διόδ. Σικ. 2.44.2), τους Θράκες (Διόδ. Σικ. 33.15.1). Ο Τάκιτος αναφέρει ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν τη σταύρωση (Χρονικά 1.61.4) όπως και οι Κέλτες (Χρονικά 14.33.2) ενώ ο Σαλλούστιος αναφέρει ότι και οι Νουμίδες χρησιμοποιούσαν αυτόν τον τρόπο εκτέλεσης (Ιουγουρθικός πόλεμος 14.15). Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, ο Διονύσιος Α', τύραννος των Συρακουσών, συνέλαβε και σταύρωσε Έλληνες μισθοφόρους που είχαν στη δούλεψή τους οι Καρχηδόνιοι (14.53.4). Επίσης, ο Μέγας Αλέξανδρος εφάρμοσε επανειλημμένα τη σταύρωση. Σε κάποια περίπτωση σταύρωσε συνολικά 2.000 επιζόντες από την πολιορκία της Τύρου (Κούρτιος Ρούφος 4.4.17). H εφαρμογή της σταύρωσης μαρτυρείται στην Ελλάδα και μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Στους προρωμαϊκούς χρόνους, στην ελληνόφωνη ανατολή η σταύρωση εφαρμόσθηκε στα πλαίσια του πολέμου ή για τις πράξεις υψίστης προδοσίας. Οι Εβραίοι, χρησιμοποίησαν τη σταύρωση κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Το 88 π.Χ. ο Αλέξανδρος Ιανναίος βασιλιάς της Ιουδαίας και αρχιερέας, σταύρωσε 800 Φαρισαιους αντίπαλους του. (Ιώσηπ. Ιουδ. Αρχ. 13.380 & Ιουδ. Πόλεμ. 1.97-98). Επίσης, οι Καρχηδόνιοι χρησιμοποιούσαν τη σταύρωση (Πολύβ. 1.11.5, 24.6, 86.4 / Διόδ. Σικ. 25.5.2, 26.23.1 / Λίβιος 22.13.9 κ.ά.). Από τους Καρχηδόνιους, η σταύρωση (Crucifixion) πέρασε και στους Ρωμαίους οι οποίοι ονόμαζαν το εκτελεστικό όργανο, crux. Αυτή η μέθοδος εκτέλεσης θανατικής ποινής καταργήθηκε από τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο το 337 σε ολόκληρη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από σεβασμό προς το σταυρικό μαρτύριο του Ιησού Χριστού. Στις 27 Φεβρουαρίου του 272, στη Ναϊσσό της ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας (σημ. Nisch της Σερβίας) γεννήθηκε ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος (Flavius Valerius Constantinus). Το 306 στην Υόρκη της Βρετανίας, μετά το θάνατο του πατέρα του Κωνστάντιου Χλωρού, ο στρατός τον ανακήρυξε Καίσαρα, διοικητή του ενός τετάρτου της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στις 28 Οκτωβρίου του 312 μ.Χ. έξω από τη Ρώμη, στη Saxa Rubra, επάνω στη Φλαμινία οδό και κοντά στη Μιλβία γέφυρα του ποταμού Τίβερη, ο Κωνσταντίνος με 20.000 στρατό συνάντησε τον Μαξέντιο που είχε στη διάθεση του πενταπλάσιο (100.000) στρατό. Το μεσημέρι της 27ης Οκτωβρίου είχε δει ο Κωνσταντίνος στον ουρανό το σημείο του Σταυρού, «του Σταυρού Σου τον τύπον εν ουρανώ θεασάμενος και ως ο Παύλος την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων δεξάμενος», πιο λαμπερό από τον ήλιο και τη φράση ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ. Το βράδυ της ίδιας ημέρας είδε το Χριστό να του ζητά να το κάνει σημαία του. Όπως γράφει ο βιογράφος του ο Ευσέβιος: «αυτοίς οφθαλμοίς ιδείν έφη εν αυτώ ουρανώ υπερκείμενον του ηλίου σταυρού τρόπαιον εκ φωτός συνιστάμενον, γραφήν τε αυτώ συνήφθαι λέγουσαν• τούτω νίκα. … Τον Χριστόν … συν τω φανέντι κατ’ ουρανόν σημείω οφθήναί τε και παρακελεύσασθαι, μίμημα ποιησάμενον του κατ’ ουρανόν οφθέντος σημείου τούτω ...» Στη μάχη που ακολούθησε στη Μιλβία γέφυρα, νίκησε ο στρατός του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο ίδιος ο Μαξέντιος πνίγηκε στον Τίβερη. Η φράση ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ στα Λατινικά Τα αρχικά του ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ στα Λατινικά Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η αγία Ελένη. Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε στο μέρος που ήταν θαμμένος ο σταυρός του Χριστού από ένα αρωματικό φυτό που υπήρχε άφθονο σ' εκείνο το μέρος, τον βασιλικό. Αρχικά βρήκαν τρεις σταυρούς. Τοποθέτησαν πάνω τους με τη σειρά μια νεκρή γυναίκα και όταν βρέθηκε πάνω στο σταυρό του Χριστού αναστήθηκε. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Μακάριος, στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 ύψωσε τον Σταυρό του Χριστού στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως. Το 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος νίκησε τους Πέρσες πήρε πίσω τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως στις 14 Σεπτεμβρίου του 630. Το 637 κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα οι Μουσουλμάνοι. Η τοπική εκκλησία των Ιεροσολύμων αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Το παραπάνω βίντεο προέρχεται από τρισδιάστατη περιήγηση στον διαδικτυακό τόπο: http://www.360tr.com/kudus/kiyamet_eng/index.html (τρισδιάστατη περιήγηση στους χώρους του Παναγίου Τάφου). «Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεύσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα».